Ad copy

Rano chaos. Wieczorem chaos. Krzyk o drobiazgi. Milion moich przypomnień: „Skup się.” „Uspokój się.” „Przestań biegać.” „Ile razy mam powtarzać?” Po szkole był przebodźcowany. Przy lekcjach wybuchał. Potrafił płakać, bo spadła kredka albo źle napisał jedną literę. Wszyscy wokół mieli swoje "zdanie": „Za bardzo rozpieszczony.” „Bezstresowe wychowanie.” „Taki charakter.” Ale pewnego wieczoru trafiłam na materiał terapeuty dziecięcego, który napisał coś mocnego: „Dzieci z ADHD często nie żyją w permanentnym nieposłuszeństwie. One żyją w permanentnym przeciążeniu układu nerwowego.” I wtedy coś mi kliknęło. Bo mój syn nie był „niegrzeczny”. On był przebodźcowany praktycznie cały czas. Zaczęłam szukać rozwiązań, które nie polegają tylko na karach, krzykach i ciągłym poprawianiu dziecka. Wtedy trafiłam na „Protokół ADHD”. Najbardziej zaskoczyło mnie to, że nie chodziło o „naprawianie dziecka”. Tylko o uspokojenie środowiska, bodźców i codziennych reakcji, które przeciążają mózg dziecka bardziej niż rodzice myślą. Wdrożyłam kilka rzeczy. I szczerze? Nie wydarzył się cud po 24 godzinach. Ale po kilku dniach: — mniej wybuchów — spokojniejsze poranki — mniej walki przy nauce — więcej kontaktu i uśmiechu Po raz pierwszy od dawna miałam wrażenie, że moje dziecko… może złapać oddech. Jeśli też masz czasem wrażenie, że wszystko kręci się wokół chaosu, emocji i ciągłego gaszenia pożarów - przeczytaj o tym. Bo bardzo możliwe, że problem nie jest w tym, że Twoje dziecko „nie słucha”. Tylko w tym, że jego układ nerwowy jest przeciążony. Dowiedz się więcej na stronie: