Ad copy

Po niezliczonych razach spędzonych w łóżku z moim przyjacielem z dzieciństwa, on nadal zachowywał się, jakbyśmy robili to po raz pierwszy. Następnego ranka obudziłam się pokryta śladami jego namiętności, z udami obolałymi po szalonej nocy. Plecy bolały tam, gdzie przyciskał mnie do zagłówka. Pościel była w nieładzie, wilgotna od potu, gdy objął mnie w talii i przyciągnął do siebie. Czułam, że znów jest gotowy. "Ubierz się jutro ładnie," wymruczał Kacper w moją szyję, jego zarost drapiąc moją skórę. "Idziesz ze mną poznać moją rodzinę." Spojrzałam na niego z ekscytacją, gdy jego dłoń spoczęła na mnie, jego dotyk ciepły przez cienki materiał. "Czy w końcu zamierzasz... powiedzieć wszystkim o nas?" Kacper uniósł brew i spojrzał na mnie, jego oczy z uznaniem przesunęły się po mojej sylwetce, zanim spotkały mój wzrok. "Powiedzieć wszystkim co? Moi rodzice umówili mnie jutro z kimś. Potrzebuję cię tam, żeby było mniej niezręcznie, gdy rozmowa zamarła." Jego słowa uderzyły we mnie jak grom z jasnego nieba. Serce niemal mi stanęło, gdy próbowałam zrozumieć, co mówi. "Umawiają cię z kimś? To kim do cholery jestem dla ciebie?" Ledwo mogłam wydusić te słowa. Kacper już wstawał, wciągając swoje markowe dżinsy bez bielizny. Spojrzał na mnie, jakbym była niczym szczególnym. "Ty? Jesteś moją stałą dziewczyną. Moją towarzyszką kolacji, partnerką do gier i..." uśmiechnął się, oblizując usta, "najlepszą, jaką kiedykolwiek miałem w łóżku." Poczułam zimno w całym ciele, gdy moja twarz zbladła. Warga zaczęła mi drżeć, gdy dotarło do mnie, co powiedział. Widząc moją minę, uśmiech Kacpra zniknął. Podszedł bliżej, używając tego głębokiego głosu, który zwykle zostawiał na nasze najbardziej intymne chwile. "Czekaj, Maja. Tylko mi nie mów, że przez cały ten czas myślałaś, że jesteśmy parą?" Jego kpiący ton ranił głęboko, zostawiając mnie z poczuciem pustki. Próbowałam nie płakać, mój głos drżał mimo prób opanowania się. "Oczywiście, że nie. Ja... idę pod prysznic." Zatoczyłam się do łazienki na nogach, które ledwo działały po naszej intensywnej nocy. Jak tylko zamknęłam drzwi, osunęłam się na podłogę, nie mogąc już stać. Nie mogłam przestać słyszeć tego, co powiedział, patrząc na wszystkie ślady, które na mnie zostawił - od szyi aż po wewnętrzną stronę ud. Zaczęłam płakać, gdy dotarło do mnie, co się naprawdę dzieje. Znaliśmy się od ponad dwudziestu lat, dorastając na tej samej ulicy w Krakowie. Dzieliliśmy wszystko - od podkradania whisky jego taty po czytanie tych samych komiksów. Potem pięć lat temu, po zdecydowanie zbyt wielu kieliszkach tequili, skończyłam przyciśnięta do ściany jego mieszkania, kompletnie zatracona w chwili z nim. Jeden numerek zmienił się w dwa, potem trzy, potem tyle, że straciłam rachubę... W nocy byliśmy tak namiętni, że sąsiedzi narzekali na hałas. W dzień zachowywaliśmy się jak prawdziwa para: trzymając się za ręce podczas spacerów po mieście, całując się o północy w Sylwestra, spędzając godziny na rozmowach wideo, gdy był poza miastem... Zawsze zakładałam, że jesteśmy razem - po prostu trzymamy to w tajemnicy. A teraz Kacper mówił mi, że nawet nie chodzimy? Nie mogłam oddychać przez miażdżący ciężar w klatce piersiowej. Odkręciłam prysznic na cały regulator, żeby nie usłyszał, jak się rozpadam. Nie wiem, jak długo tam siedziałam, płacząc aż oczy mnie piekły. W końcu zebrałam się na tyle, żeby wyjść. Kacper już się przebrał i siedział na kanapie, rozmawiając przez telefon. "Upewnij się, że prywatna salka jest wystarczająco duża dla wszystkich jutro. Ona lubi lżejsze jedzenie, więc wybierzmy coś prostego. Tort Szwarcwaldzki na deser, różowe i białe róże do dekoracji. Wyślij mi zdjęcia, jak będzie gotowe. I przygotuj jakieś dwanaście czarnych garniturów do przymierzenia, jak wrócę. Ola lubi tylko ten kolor." Gdy usłyszałam to imię, serce mi zamarło. Mimowolnie spojrzałam i złapałam delikatny uśmiech Kacpra podczas rozmowy. Ola? Więc ta randka w ciemno była z Olą Zimińską? Światło w moich oczach przygasło, gdy zrozumiałam. W liceum Kacper był obsesyjnie zakochany w Oli, wspominając jej imię dziesiątki razy dziennie. Zanim zdążył jej wyznać uczucia, wyjechała do Paryża rozwijać karierę w modzie. Od tego czasu nigdy więcej jej nie wspominał. Po tej pierwszej nocy, gdy trzymał mnie za biodra tak mocno, że miałam siniaki przez tydzień i mówił rzeczy, przez które następnego dnia nie mogłam spojrzeć mu w oczy, zaczęliśmy spędzać więcej czasu razem. Naprawdę myślałam, że zapomniał o Oli. Jak bardzo się myliłam. Dziewczyna, o której nigdy nie mówił, ale najwyraźniej nigdy nie zapomniał - jego idealna wymarzona dziewczyna - wróciła do miasta. Ból uderzył we mnie znowu, jeszcze gorszy tym razem. Ręce trzęsły mi się tak mocno, że upuściłam telefon. Uderzył o podłogę z głośnym hukiem. Kacper spojrzał, totalnie swobodnie. "Skończyłaś? wymeldujesz się, prawda? Już zapłaciłem za pokój." Zakładał kurtkę, gotowy do wyjścia. Przy drzwiach odwrócił się z tym swoim zadowolonym uśmiechem. "Maja, zawsze widziałem cię jako jednego z kumpli. Przestań wyglądać jak zgnębiona - sprawia to, że myślę, że źle zrozumiałaś, co robiliśmy." "Wiem dokładnie, jak wyglądasz w naszych najbardziej intymnych momentach, i ty wiesz dokładnie, co lubię. Nie sądzisz, że to by się znudziło, gdybyśmy byli razem naprawdę? Gdybyśmy faktycznie chodzili, stracilibyśmy całą zabawę cholernie szybko." Jego głos zanikł, gdy odchodził, ale jego słowa wciąż odbijały się echem w mojej głowie. Siedziałam na tym samym łóżku, gdzie uprawialiśmy seks setki razy, śmiejąc się aż łzy płynęły mi po twarzy. Więc tym byłam dla Kacpra przez te wszystkie lata. Tylko wygodną przygodą. Zostałam w tym pokoju sama do późnej nocy, zanim w końcu się wymeldowałam. Na zewnątrz lał deszcz, ale nawet nie obchodziło mnie, gdy szłam do domu w oszołomieniu, kompletnie przemoczona. Gdy rodzice zobaczyli mnie ociekającą wodą, podbiegli z ręcznikami, wpadając w panikę. "Dlaczego do cholery nie zamówiłaś Ubera w taką burzę?" Po prostu patrzyłam na nich martwymi oczami, mój głos pusty. "Tato, mamo, wiecie jak próbowaliście mnie namówić na przeprowadzkę do Barcelony, do tej europejskiej filii firmy? Jestem gotowa. Jedźmy. I nigdy nie wracajmy." Moi rodzice próbowali mnie przekonać od miesięcy i byli zaskoczeni, że nagle się zgodziłam. "Jesteś pewna? Zerwałaś z Kacprem?" Przypominając sobie jego słowa, gorzko się zaśmiałam i pokręciłam głową. "Nigdy nie było związku. Wymyśliłam to, żebyście przestali umawiać mnie z synami waszych znajomych." Choć nie byli pewni, czy mówię prawdę, moi rodzice byli podekscytowani. Natychmiast zaczęli przygotowania do przeprowadzki, jednocześnie namawiając mnie do pakowania. Skinęłam głową i poszłam do swojego pokoju, wyrzucając wszystko związane z Kacprem. Lata starannie przechowywanych albumów ze zdjęciami, diamentowa bransoletka, którą dał mi na urodziny, designerskie sukienki, które kupił, gdy pojechaliśmy nad Mazury, drewniane rzeźby, które wyrzeźbił własnymi rękami... Wszystko wylądowało w śmietniku. "Panienko, czy na pewno chce pani wyrzucić te wszystkie ładne rzeczy?" zapytała nasza gosposia, jej oczy pełne żalu. Skinęłam cicho głową, mój głos ledwo słyszalny. "Już ich nie chcę." Nie tylko tych rzeczy, ale samego Kacpra i wszystkiego, co dzieliliśmy - miałam tego wszystkiego dość. Następnego ranka obudziłam się z telefonem rozrywającym się od wiadomości od Kacpra. Wysłał jakieś trzydzieści wiadomości pytając, kiedy przyjdę. Żołądek mi się skręcił, gdy je czytałam. Serio, Kacper? Czy ty w ogóle zdajesz sobie sprawę, jak okrutny jesteś? Drżącymi rękami wysłałam jedną wiadomość: "Źle się czuję. Nie przyjdę." Nie minęło nawet pięć minut, gdy rodzice zapukali do moich drzwi. "Maja, kochanie, wiem, że ty i Kacper możecie mieć małą sprzeczkę, ale to nie czas na upór," powiedziała mama. "Ubierz się i idź do niego. Nie masz pojęcia, jak ważna jest dla niego ta randka. Podkochiwał się w Oli od lat! Gdy usłyszał, że wróciła z Paryża, natychmiast poprosił twojego ojca o pomoc w zorganizowaniu tego spotkania." "Dokładnie," dodał tata. "Ola chodziła do mnie na lekcje fortepianu przez jakiś czas. Osobiście poszedłem porozmawiać z jej rodzicami, żeby to zorganizować. Cała sprawa jest niesamowicie formalna, od prezentów po kolację. Chce, żebyś tam była, żeby nie było niezręcznie. Obecność innej kobiety w jej wieku sprawi, że Ola poczuje się bardziej komfortowo. Kacper naprawdę traktuje to poważnie, a wy dwoje jesteście tak blisko - jak możesz mu nie pomóc?" Gdy się nie pojawiłam, Kacper faktycznie zadzwonił do moich rodziców! Słuchając, jak błagają w jego imieniu, mogłam tylko powstrzymywać łzy, wstając pod prysznic i ubierając się. Nasze rodziny mieszkały w tej samej dzielnicy, zaledwie kilka domów dalej. Dziesięć minut później stałam przed drzwiami Kowalskich i otworzyłam szafkę na buty w przedpokoju. Była pusta. Króliczkowych kapci, które zawsze nosiłam, nie było. Szukałam wszędzie, w końcu znajdując je w koszu na śmieci przed drzwiami. Kapcie nie były same. Moja butelka na wodę, szczoteczka do zębów, ręcznik i piżama też tam były. "Maja, pan Kacper to wyrzucił,," powiedziała mi ich gosposia. "Proszę użyć tych ochraniaczy na buty." Wpatrywałam się w kosz na śmieci w ciszy przez długi czas. Ponieważ nasze rodziny przyjaźniły się od pokoleń, przychodziłam tu prawie codziennie i często zostawałam na noc. Kacper urządził sypialnię specjalnie dla mnie, kupując wszystkie te codzienne rzeczy z małymi króliczkami, bo wiedział, że je lubię. Zawsze mówił, że jego dom jest moim domem i że nie powinnam czuć się jak gość. Całowaliśmy się w korytarzu, gdy jego rodzice nie patrzyli, trzymaliśmy się za ręce pod stołem, wymykaliśmy się do jego gabinetu, gdy wszyscy spali. Ale teraz, gdy Ola wróciła, bał się, że jego miłość mogłaby źle to zrozumieć. Więc wyrzucił wszystko, co było ze mną związane. Musiałam chwilę się pozbierać, zanim założyłam ochraniacze na buty. W sekundę, gdy weszłam, zobaczyłam Kacpra krojącego owoce dla Oli, oboje śmiejących się razem. Siedział na kanapie w szytym na miarę garniturze, włosy perfekcyjnie ułożone, nawet używał wody kolońskiej. Wyglądał jak jakiś seksowny czarny charakter z filmu. W szkole słyszałam, jak wiele dziewczyn mówiło, jaki jest gorący. Mówiły, że wyglądałby dobrze nawet z workiem na głowie, a gdyby kiedykolwiek się wystroił, zawstydziłby prawdziwych celebrytów. Ale Kacper zawsze był zbyt wyluzowany, żeby dbać o swój wygląd, zwykle nosząc tylko koszulki i dżinsy. Okazuje się, że potrafiłby się postarać - tylko nie dla mnie. Facet, który był ze mną tak intymny mniej niż 24 godziny temu, teraz zachowywał się, jakby ledwo mnie znał, rzucając mi jedno spojrzenie, zanim zwrócił całą uwagę z powrotem na Olę. Rozmawiał z nią o wszystkim - hobby, pogodzie, pracy, markach biżuterii, historiach z dzieciństwa, wspomnieniach ze szkoły. Patrząc, jak desperacko próbuje podtrzymać rozmowę, poczułam mdłości ze świadomością: więc potrafił być taki uważny, gdy naprawdę mu zależało. "To taki zbieg okoliczności - w liceum byłaś klasę wyżej ode mnie i nawet nie byliśmy w tym samym budynku, ale ciągle na siebie wpadaliśmy. To musiało być przeznaczenie," powiedziała Ola z uśmiechem. Patrzyłam, jak uszy Kacpra robią się czerwone i musiałam powstrzymać gorzki śmiech. Przeznaczenie? Raczej nie. Zaaranżował każde pojedyncze "przypadkowe" spotkanie. Wtedy chodziłam za nim, patrząc jak robi wszystko, żeby zaimponować swojej miłości, moje serce pękało trochę za każdym razem. Gdy Ola wyjechała do Paryża, myślałam, że w końcu będę miała szansę. Teraz zdałam sobie sprawę, że to Kacper dostawał to, czego zawsze chciał. Zatracona w myślach, nagle usłyszałam swoje imię. "Słyszałam, że w liceum miałeś najlepszą przyjaciółkę, z którą dorastałeś. To musi być Maja, prawda?" zapytała Ola, jej oczy wyraźnie próbując rozgryźć naszą relację. Zanim zdążyłam odpowiedzieć, rodzice Kacpra wtrącili się radośnie. "O tak, ci dwoje są nierozłączni odkąd nosili pieluchy! Robili wszystko razem. Nawet żartowaliśmy o zaaranżowaniu ich małżeństwa..." W połowie Kacper spoważniał i ostro ich przerwał. "Mamo, tato, przestańcie. Nigdy bym nie umawiał się z Mają, ze wszystkich ludzi." Trzymałam wzrok spuszczony, żeby ukryć, jak bardzo to bolało, wymuszając uśmiech. "Tak samo tutaj. Umówiłabym się z kimkolwiek oprócz Kacpra." Jego wyraz twarzy zamarł na sekundę, zanim szybko wrócił do normy. Objął mnie ramieniem jak kumpla i powiedział swobodnie: "Dokładnie! Jesteśmy tylko przyjaciółmi. Nic więcej." Cały pokój zdawał się odetchnąć z ulgą. Uśmiechałam się razem ze wszystkimi i usłyszałam, jak Kacper cicho szepcze "dzięki" z wyraźną ulgą. Nic nie powiedziałam, tylko subtelnie odsunęłam się od niego, żeby stworzyć między nami dystans. Kryć go? Nie, mówiłam szczerze. Gdy zbliżał się wieczór, Kowalscy zorganizowali samochód, który zawiózł nas do restauracji. Nasza trójka siedziała na tylnym siedzeniu. Przez całą podróż Kacper, który siedział pośrodku, był całkowicie skupiony na Oli. Poprawiał dla niej nawiew z kratki wentylacyjnej, oferował jej koc, pomagał otworzyć butelkę z wodą. Siedziałam po lewej, patrząc jak rozmawiają z ożywieniem, podczas gdy ja w ciszy odwróciłam się, żeby patrzeć przez okno. W połowie drogi niebo otworzyło się masywną ulewą. Droga była ciemna, a samochód przed nami miał włączone długie światła. Gdy zjeżdżaliśmy w dół, nasz kierowca został chwilowo oślepiony i nie zdążył skręcić, wjeżdżając prosto w barierkę. W tej ułamku sekundy niebezpieczeństwa Kacper instynktownie przyciągnął Olę w swoje ramiona, żeby ją chronić. TRZASK— Szkło roztrzaskało się wszędzie. Siedząc przy stronie uderzenia, zostałam rzucona o drzwi, krew wszędzie. Palący ból rozprzestrzenił się po całym moim ciele. Czułam się, jakby mnie rozrywało. Przez mgłę zobaczyłam, jak otwierają się drzwi po prawej stronie. Kacper gorączkowo wyniósł Olę z samochodu, wzywając karetkę, jednocześnie delikatnie ją pocieszając. Zachowywał się, jakby całkowicie zapomniał, że w samochodzie był jeszcze ktoś - ja. Gdy przyjechała karetka, sanitariusze powiedzieli, że powinni najpierw pomóc bardziej poważnie rannej osobie. Ale gdy stanął przed wyborem między mną leżącą w kałuży krwi a Olą, która była tylko wstrząśnięta w jego ramionach, Kacper zawahał się tylko krótko, zanim wybrał zabranie Oli do szpitala jako pierwszej. Gdy patrzyłam, jak karetka odjeżdża, moja wizja zaczęła się rozmazywać i nie mogłam już powstrzymać łez. Och, Kacper. Dwadzieścia lat wspólnej historii i wciąż nie mogło konkurować z jednym spojrzeniem od niej. Moje powieki stawały się coraz cięższe, gdy ból, który mnie torturował, zaczął zanikać. Nie doczekałam następnej karetki. Wszystko stało się czarne, gdy straciłam przytomność. Nie wiem, ile czasu minęło, zanim usłyszałam głosy wokół mnie. Gdy otworzyłam oczy, zobaczyłam moją matkę ściskającą pierś, jej głos pełen zmartwienia i ulgi. "Dzięki Bogu, Maja, w końcu się obudziłaś! Karetka przywiozła cię w samą porę - Straciłaś tyle krwi, że martwili się o zapasy krwi twojej grupy. Byliście wszyscy w tym samym samochodzie, więc jak to się stało, że Ola ma tylko zadrapanie na ręce, a ty byłaś tak poważnie ranna?" Mój ojciec też westchnął z ulgą, biorąc łyk wody. "Oczywiście dlatego, że Kacper ją chronił. Nic nie pokazuje prawdziwych uczuć kogoś tak jak kryzys. Ta dziewczyna była tak wzruszona. Właśnie poszedłem ich odwiedzić w sąsiednim pokoju - Kacper karmił ją zupą. Sposób, w jaki na siebie patrzą... jestem całkiem pewien, że są teraz oficjalnie razem." Słuchałam cicho, aż skończyli plotkować, potem odezwałam się ochrypłym głosem. "Jak długo byłam nieprzytomna? Czy papiery imigracyjne już przeszły?" "Byłaś nieprzytomna przez dwa dni! Byliśmy przerażeni!" "Nie martw się o papierkową robotę - wszystko powinno być sfinalizowane za jakieś trzy tygodnie. Ty tylko skup się na powrocie do zdrowia." Słysząc, że zostało nam mniej niż miesiąc, poczułam dziwną ulgę. Przez następne dni często podsłuchiwałam pielęgniarki mówiące o wszystkich rzeczach, które Kacper robił dla Oli. Nigdy nie opuszczał jej pokoju szpitalnego, martwiąc się strasznie, gdy kaszlała w środku nocy i biegnąc znaleźć pielęgniarkę po gorącą wodę. Sam testował temperaturę wszystkich jej leków i przynosił cukierki, żeby gorzkie lekarstwo było bardziej znośne. Martwiąc się, że będzie się nudzić w szpitalu, bardzo się starał znaleźć gry i zabawki, żeby ją zabawić. Słuchałam tego wszystkiego w ciszy. Gdy pielęgniarka wiozła mnie korytarzem na badanie kontrolne, usłyszałam zamieszanie. Gdy mijaliśmy pokój Oli, odwróciłam głowę i zobaczyłam Kacpra trzymającego ogromny bukiet róż, oświadczającego się jej. "Ola, zakochałem się w tobie w momencie, gdy cię zobaczyłem osiem lat temu. Te 'przypadkowe' spotkania były wszystkie zaplanowane - celowo stawiałem się na twojej drodze. Pamiętam wszystkie twoje upodobania, wszystkie twoje marzenia. Nigdy nie miałem szansy powiedzieć ci, co czułem wtedy. Czy dasz mi szansę teraz?" Słysząc jego pełen nadziei, nerwowy głos, przypomniałam sobie, jak Kacper planował to wyznanie miesiąc przed wyjazdem Oli do Paryża. Przegapił swoją szansę wtedy, ale była tylko opóźniona o kilka lat. Gdy usłyszałam, jak Ola mówi "tak", cicho się zaśmiałam i kontynuowałam drogę do gabinetu. Gdy się odwracałam, tłum gapiów wybuchnął oklaskami. Kacper podniósł wzrok na ten dźwięk, łapiąc widok mojej samotnej postaci. Uśmiech na jego twarzy zamarł na moment, gdy coś migotało w jego oczach. Ale ten krótki dyskomfort szybko zniknął, pochłonięty przez jego przytłaczające szczęście. Wyciągnął rękę, dumnie i otwarcie. I przyciągnął Olę w swoje ramiona. Tej nocy otworzyłam laptopa i szukałam lotów w jedną stronę z Krakowa do Barcelony. Właśnie skończyłam płacić, gdy Kacper wszedł z Olą. "Maja, mam świetne wieści - Ola zgodziła się być moją dziewczyną! Widzisz, jestem dobrym kumplem - mówię ci pierwszej." Patrząc na ich mocno splecione dłonie, skinęłam głową, mój głos płaski. "Gratulacje." Oczy Oli pełne były szczęścia, gdy nieśmiało się uśmiechała. "Dziękuję za twoje błogosławieństwo. Twoja mama powiedziała mi, że byłaś poważnie ranna. Czujesz się już lepiej? Przyniosłam ci zupę z owoców morza do spróbowania." Mówiąc to, namawiała Kacpra, żeby szybko podał. Widząc, jak posłusznie robi to, o co prosi, wpatrywałam się w niedowierzaniu przez moment, zanim znalazłam głos. "Dzięki, ale pominę zupę." Słysząc to, twarz Kacpra natychmiast pociemniała, gdy na mnie spojrzał. "Ola sama zrobiła tę zupę. Nawet nie chciałem się nią z tobą dzielić. To ona martwi się o twoje urazy, dlatego niechętnie zgodziłem się przynieść ci trochę. Jak możesz być taka niewdzięczna?" Mówiąc, nalał miskę i wepchnął mi ją w ręce, nalegając, żebym wypiła natychmiast. Próbowałam wyjaśnić, ale złapał mnie za nadgarstek, nie pozwalając mi mówić. W szamotaninie miska się przechyliła, a gorąca zupa rozlała się po moich ranach. "Ahh!" Ból był tak intensywny, że zimny pot wystąpił mi na czole. Moja twarz wykrzywiła się w agonii, biała jak papier. Ola była zaskoczona i wyciągnęła chusteczki z poczuciem winy, próbując pomóc. Kacper, bojąc się, że mogłaby się poparzyć, szybko pociągnął ją za siebie. "Ola, to nie twoja wina. Maja zawsze była twarda jak skała. To nie jest poważne - nie obwiniaj się." Chusteczki drżały w mojej dłoni, gdy moja klatka piersiowa się zaciskała. Sekundę później wszedł mój ojciec. Widząc moje bandaże zaczynające przesiąkać krwią, gorączkowo wezwał pielęgniarkę. Moja matka była załamana, ale zdołała wyjaśnić Oli, odkładając zupę. "Ola, Maja ma alergię na owoce morza i nie może jeść zupy rybnej. Doceniamy gest. Dziękuję." Kacper stał zamrożony, jego wyraz twarzy nagle niewygodny. "Dlaczego nie powiedziałaś wcześniej?" Patrząc na przesiąknięte krwią bandaże, moje serce wypełniło się goryczą. W przeszłości zawsze pamiętał o moich alergiach. Kiedykolwiek wychodziliśmy jeść, przypominał kelnerowi wiele razy: bez owoców morza, bez cebuli, bez kolendry. Ale teraz, gdy Ola była w obrazie, jego umysł był tak pełen jej, że zapomniał te małe szczegóły o mnie. Serce ma tylko tyle miejsca, jak sądzę. Może naprawdę pomieścić tylko jedną osobę. A jego najbardziej ukochaną osobą nie byłam ja. Po długiej ciszy w końcu mu odpowiedziałam, moje wargi ledwo się poruszając. "Nigdy nie dałeś mi szansy mówić." W pokoju zapadła cisza. Ola wyglądała, jakby miała się rozpłakać z poczucia winy. Kacper, zaniepokojony o nią, nic więcej nie powiedział i szybko ją wyprowadził. Ponieważ moje rany się zainfekował, musiałam zostać w szpitalu jeszcze trzy dni przed wypisaniem. Z naszą przeprowadzką coraz bliżej, wszyscy w mojej rodzinie byli zajęci pakowaniem. Moi rodzice nie mogli się wyrwać, więc przygotowali prezent i poprosili mnie o odwiedzenie Kowalskich. Jak tylko weszłam, rodzice Kacpra odciągnęli mnie na bok, przepraszając wielokrotnie. "Maja, tak nam przykro. Po tych wszystkich latach przyjaźni między tobą a Kacprem, że chronił tylko Olę w tak niebezpiecznej sytuacji i zostawił cię tak poważnie ranną - czujemy się okropnie. Zmusimy go, żeby cię przeprosił." Pokręciłam głową, mój głos delikatny, gdy ich uspokajałam. "Ola jest dziewczyną Kacpra. Oczywiście, że by ją chronił. Naprawdę nic mi nie jest. Nie martwcie się tym." Widząc, że nie biorę tego do serca, wydawali się być odprężeni. Po pogawędce przez chwilę, poruszyłam prawdziwy powód mojej wizyty - żeby powiedzieć im o planie naszej rodziny przeprowadzki za granicę. Byli całkowicie zszokowani niespodziewaną wiadomością. "Tak nagle?" "To restrukturyzacja firmy. Właściwie planowaliśmy to od sześciu miesięcy, ale zostało sfinalizowane dopiero niedawno. Moi rodzice chcieli, żebym powiedziała wam osobiście." Smutni z powodu odejścia starych przyjaciół, zapytali z wyraźną niechęcią: "Będziecie nas odwiedzać?" Uśmiechnęłam się, mój głos brzmiący wyraźnie w cichym salonie. "Gdy wyjedziemy, nie będziemy wracać." Właśnie wtedy wszedł Kacper, marszcząc brwi, gdy spojrzał. "Kto nie będzie wracać?" Rodzice Kacpra mieli się odezwać, ale wskoczyłam pierwsza. "Nikt. Przesłyszałeś się." Starsza para wymieniła zdezorientowane spojrzenia. Kacper nie zauważył ich dziwnych spojrzeń. Złapał mnie za ramię i praktycznie wyciągnął do swojego samochodu. "Skoro już tu jesteś i skończyłaś rozmawiać z moimi rodzicami, chodź ze mną gdzieś." Jechaliśmy w totalnej ciszy. Gdy samochód w końcu się zatrzymał, zdałam sobie sprawę, że przywiózł mnie do ekskluzywnego butiku. Poinstruował sprzedawczynię, żeby przyniosła stosy ubrań, butów i torebek, potem kazał mi to wszystko przymierzyć. Zmarszczyłam brwi, całkowicie zdezorientowana. "Po co mam to przymierzać?" Kacper popchnął mnie w stronę przymierzalni, jego ton nie pozostawiający miejsca na sprzeciw. "Po prostu przymierz." Zaczęłam odmawiać, ale sprzedawczyni już zamknęła drzwi i rozpakowywała pudełka. Za każdym razem, gdy wychodziłam w nowym stroju, Kacper robił zdjęcie telefonem, potem wpychał mnie z powrotem do przymierzalni po następny. To trwało godzinami. Przymierzyłam chyba ze sto różnych strojów. Moja energia była całkowicie wyczerpana, a stopy krwawiły od wszystkich szpilek. W końcu nie mogłam już tego znieść i przepchnęłam się obok sprzedawczyni. Kulejąc do Kacpra, powiedziałam stanowczo: "Nie potrzebuję, żebyś kupował mi te rzeczy jako jakieś przeprosiny—" "Zapakuj wszystko oprócz bordowej sukienki. Niech wszystko zostanie dostarczone do panny Oli Zimińskiej na Ruczaj," przerwał. Reszta mojego zdania zamarła mi w gardle, gdy usłyszałam jego instrukcje. Patrzyłam, jak przesuwa kartą kredytową bez wahania i znalazłam głos, choć wyszedł ochrypły. "Przywiozłeś mnie tutaj, żebym przymierzyła te wszystkie rzeczy... dla twojej dziewczyny?" Kacper skinął swobodnie, lekki uśmiech igrający na jego ustach. "Tak. Chciałem jej kupić jakieś prezenty, ale nie byłem pewien, co będzie dobrze wyglądać. Ponieważ macie podobne sylwetki, pomyślałem, że będziesz idealną modelką." "Następnie idziesz ze mną sprawdzić kilka cukierni, sklepy jubilerskie i sklepy kosmetyczne na górze. Możesz spróbować wszystkiego - jedzenia, napojów, produktów - żebym mógł wybrać najlepsze dla Oli." Słuchając, jak planuje mój dzień nawet mnie nie pytając, nie mogłam już powstrzymać złości. "Kacper! Nie jestem jakimś narzędziem do imponowania twojej dziewczynie!" Nigdy wcześniej nie widział mnie tak wściekłej. Jego głowa podskoczyła w szoku i zobaczył łzy w moich oczach. "Czy ty w ogóle rozumiesz? Nigdy nie widziałam cię jako tylko przygodę! Gdy cię trzymałam, całowałam, gdy byliśmy razem... mówiłam szczerze! Możesz mnie nie kochać, ale nie możesz mnie tak używać!" Mój głos drżał z emocji. Kacper zamarł, złożone uczucia przepływające przez jego twarz. Otworzył usta, żeby wyjaśnić, ale ja już odchodziłam. Patrząc na moją małą postać znikającą w tłumie, coś migotało w jego oczach. Sekundę później jego wyraz twarzy wrócił do normy. W domu wyciągnęłam walizki i zaczęłam pakować. Przy kolacji od czasu do czasu słyszałam, jak moi rodzice rozmawiają o Kacprze. "Słyszałaś, że Kacper wynajął cały ekskluzywny ośrodek w Zakopanem na trzy dni na urodziny Oli?? Róże są sprowadzane z Europy. Naprawdę się stara." "Zabrał ją wczoraj, żeby poznała jego dziadka w rodzinnej posiadłości. Kupił kilka antycznych dzieł sztuki i udawał, że są od Oli. Stary pan był zachwycony - nie mógł przestać jej chwalić." Kiedykolwiek moi rodzice wspominali Kowalskich, milczałam. Czasami wciąż czułam ukłucie w sercu, ale już nie bolało jak wcześniej. Wyłączyłam się ze świata zewnętrznego, odrzucając każde zaproszenie, gdzie mogłabym wpaść na Kacpra. Kilka razy pisał do mnie pijany późno w nocy, zachowując się swobodnie, prosząc, żebym po niego przyjechała. Nigdy nie jechałam. Czasami, gdy nasi wspólni znajomi się upili, wspominali o tym. "Kacper, co z twoją przyjaciółką z dzieciństwa? Już się wokół ciebie nie kręci." Wzruszał ramionami, jakby to było nic. "Po prostu się dąsa. Nie martwcie się - niedługo jej przejdzie." Ale minęły tygodnie, a ja pozostałam cicha. W końcu przestałam odpowiadać na jego wiadomości. Dzień przed jego urodzinami w końcu nie mógł tego znieść i wysłał mi formalne elektroniczne zaproszenie. Tym razem odpowiedziałam. Tylko dwoma słowami: "Nie przyjdę." Wcześnie następnego ranka zeszłam na dół i zastałam Kacpra siedzącego w naszym salonie. Jego twarz była ciemna ze złości, głos twardy jak kamień. "Maja!" Mogłam powiedzieć, że był w paskudnym nastroju. Ale nie miałam zamiaru go uspokajać. Mój ton był wszystkim, tylko nie ciepły. "Och. Dzień dobry." "Właściwie wychodzę spotkać się z moim chłopakiem, więc nie mogę cię zabawić. Czuj się jak u siebie." Złość, którą Kacper tłumił przez dni, eksplodowała natychmiast. Zerwał się na nogi i złapał mnie za nadgarstek, jego oczy burzowe. "Jaki chłopak? Od kiedy masz chłopaka?" Nie odpowiedziałam, moja twarz całkowicie niewzruszona jego zastraszaniem. Złość Kacpra płonęła goręcej, gdy nieświadomie zacisnął uchwyt. "Ogłuchłaś? Odpowiedz mi!" Próbowałam wyrwać mój czerwieniejący nadgarstek z jego uchwytu, mój głos wciąż lodowaty. "Jak to twoja sprawa? Poważnie przekraczasz granice." Kłótnia miała się nasilić, gdy moja matka zeszła po schodach i szybko nas rozdzieliła. "Och, ona tylko sprawia trudności! Jest teraz zbyt zajęta, żeby się z kimś umawiać. Gdyby miała zacząć kogoś spotykać, nie byłoby to, dopóki sprawy się nie uspokoją. Znacie się całe życie - o cokolwiek się kłócicie, po prostu przestańcie." Z dorosłym obecnym oboje okiełznaliśmy nasze temperamenty i usiedliśmy. Po odejściu mojej matki Kacper zdawał się zdać sobie sprawę, że posunął się za daleko. Gdy jego racjonalny umysł powrócił, przypomniał sobie, co właśnie się stało i zmarszczył brwi. Co jej matka miała na myśli mówiąc "zbyt zajęta teraz"? Co się działo? Dlaczego "dopóki sprawy się nie uspokoją"? Nie miał pojęcia, więc zapytał mnie bezpośrednio. "Kłamałaś o chłopaku?" Spojrzałam na niego i usiadłam w kącie. "Potrzebowałeś czegoś?" Widząc, jak zmieniam temat, Kacper rozpoznał moją taktykę uników. Trochę się rozluźnił i przeszedł do rzeczy. "Dlaczego nie przychodzisz na moje urodziny?" "Zajęta. Brak czasu." Widząc moją zimną postawę, frustracja Kacpra znowu wybuchła, jego głos się podniósł. "Zajęta czym? Co może być ważniejsze niż moje urodziny? Kiedyś bardziej niż ktokolwiek nie mogłaś się doczekać świętowania!" Wzięłam łyk wody, mój głos całkowicie spokojny. "Teraz jest inaczej. Masz dziewczynę. Powinnaś mówić to do Oli, nie do kogoś z zewnątrz jak ja." Z jakiegoś powodu słowo "z zewnątrz" naprawdę mu przeszkadzało. Skrzyżował nogi, palce splecione razem. "Nie obchodzi mnie to. Musisz przyjść w tym roku. Pamiętasz te trzy życzenia, które mi obiecałaś lata temu? Pierwsze to zrobienie mi szalika na drutach, drugie to wspinaczka na śnieżną górę ze mną. Oba się spełniły. Teraz używam mojego trzeciego życzenia - musisz przyjść na moje urodziny." Tym razem nie kłóciłam się z nim. Po prostu spuściłam głowę. Moja cisza irytowała Kacpra jeszcze bardziej, jego głos stawał się zimniejszy. "Zapomniałaś, dlaczego w ogóle obiecałaś mi te trzy życzenia?" Oczywiście pamiętałam. Trzy lata temu byliśmy na plaży, gdy nagle nadszedł przypływ. Dostałam skurczu nogi i zostałam porwana w morze. Kacper ryzykował życie, żeby wskoczyć i mnie uratować. Udało mu się wyciągnąć mnie na brzeg, ale prawie utonął z wyczerpania. Siedziałam przy jego szpitalnym łóżku, płacząc tak mocno, że prawie zemdlałam. Miałam nawet myśli o pójściu za nim, gdyby umarł. Gdy się obudził, delikatnie otarł moje łzy, jego głos niesamowicie czuły. "Płaczesz tak... ktoś mógłby pomyśleć, że umarłem." "Byłam przerażona o ciebie, a ty żartujesz?!" Uderzyłam go w ramię, sprawiając, że się śmiał, próbując mnie pocieszyć. "Dobra, dobra. Jeśli naprawdę tak bardzo ci na mnie zależy, po prostu spełnij mi trzy życzenia." Przypominając sobie te chwile, znowu zamilkłam. W pokoju było cicho przez długi czas, zanim w końcu dałam mu odpowiedź. "Dobrze. Po tym jak spełnię trzecie życzenie..." Telefon zadzwonił głośno. Kacper odebrał, idąc w stronę drzwi. "Dobrze, że się zgodziłaś. Jutro - lepiej tam bądź." Gdy patrzyłam, jak jego plecy znikają w drzwiach, dokończyłam zdanie. "Już się nie zobaczymy." W połowie urodzinowego przyjęcia Kacper i Ola publicznie ogłosili datę zaręczyn. Wtedy dowiedziałam się, że to nie były tylko urodziny Kacpra - to było też ich przyjęcie zaręczynowe. Pokój wybuchnął gromkimi oklaskami, gdy wszyscy składali gratulacje. Siedziałam sama w kącie, patrząc jak całują się z promiennymi twarzami, nie czując absolutnie nic. Gdy przyszedł czas na toasty, Ola podeszła z ramieniem przeplecionym przez ramię Kacpra, uśmiechając się promiennie, gdy podniosła kieliszek. "Maja, ty i Kacper jesteście tak blisko. Czy będziesz moją druhną na naszym ślubie?" "Przepraszam, mam plany tego dnia. Nie będę mogła przyjść na ślub." Słysząc moją tępą odmowę, wyraz twarzy Kacpra natychmiast pociemniał. Rzucił mi zimne spojrzenie, jego ton ostry. "Czy się pojawisz, czy nie, nie ma znaczenia. Po prostu upewnij się, że wyślesz prezent." Skinęłam lekko głową, mój głos miękki. "Nie martw się. Biorąc pod uwagę naszą historię, na pewno wyślę hojny czek." Mój ton był szczery, jakbym naprawdę życzyła im dobrze. Przypominając sobie, co podsłuchał w butiku dni wcześniej, złożone emocje przemknęły w oczach Kacpra. Zespół zaczął grać żywą melodię i nie wiedząc, co powiedzieć, wziął rękę Oli i poprowadził ją na parkiet. Światło reflektorów podążało za nimi, gdy ślizgali się wdzięcznie po parkiecie, jak dwa motyle tańczące w powietrzu. Widząc, jak zakochani wyglądają, goście nie mogli powstrzymać podziwu. "Tworzą taką idealną parę. Ale zaręczyny po zaledwie miesiącu randkowania - czy to nie trochę pośpiesznie?" "Nie rozumiesz. Kacper był zakochany w Oli od lat. Teraz, gdy w końcu ją zdobył, oczywiście chce to przypieczętować szybko." Oparłam się na sofie, patrząc na nich, zatracona w myślach. To Kacper nauczył mnie tańczyć. Wtedy nie mieliśmy rytmu razem. Ciągle deptałam mu po stopach w szpilkach. Wcale nie był zły. Zamiast tego pochylił się z psotnym uśmiechem i szepnął mi do ucha. "Za każdym razem, gdy staniesz mi na stopę, jesteś mi winna pocałunek." Tego dnia nauczyłam się prawidłowo tańczyć. Nogi Kacpra były pokryte siniakami, a moje usta były spuchnięte od jego pocałunków. Myślałam, że on też ma do mnie uczucia. Wierzyłam, że zajmuję pozycję dziewczyny w jego świecie. Ale patrząc, jak wygina się do tyłu, żeby zaimponować Oli od jej powrotu... W końcu zrozumiałam, jak śmieszne było moje założenie. Gdy tam siedziałam rozmyślając, podszedł nieznajomy i lekko się ukłonił, prosząc mnie do tańca. Najpierw nie chciałam, ale był uporczywy. Widząc wszystkich tańczących, nie chciałam psuć zabawy, więc się zgodziłam. Zaskakująco, mimo że dopiero się poznaliśmy, dobrze się razem poruszaliśmy, płynnie płynąc do delikatnej muzyki. Ciepła dłoń mężczyzny zdawała się mieć jakiś magiczny efekt. Stopniowo się r