Dr. Rohit Agarwal Facebook ad: “Stridewell Knee Pro”

About this ad

Meta Ad Library ID

1318656237041308

Platforms

Facebook, Instagram, Audience Network, Messenger and Threads

Relaunches

0

How we count

Ad text

என் ஆர்த்தோபீடிக் சர்ஜன் என்னிடம் கேட்டார், ஊசி அப்பாயிண்ட்மென்ட்டை ஏன் கேன்சல் செய்தேன் என்று. காலையில் செய்யும் 10 நொடி பழக்கம் அந்த ஊசியை எப்படி தேவையில்லாம ஆக்கியது என்று சொன்னபோது, அவர் தன் நோட்பேடை எடுத்து எழுதிக்கொண்டார். நான் அதை எதிர்பார்க்கவில்லை. அந்த ஊசியைப் பற்றி நான் வாரக்கணக்கில் பயந்துகொண்டிருந்தேன். என் அபார்ட்மென்ட்டில் இருக்கும் ஒவ்வொருவரிடமும் ஒரு பயங்கர அனுபவம் இருந்தது. ஆறு மாசம் கழிச்சு வலி இன்னும் மோசமா திரும்பி வரும். என் ஃப்ரெண்டுக்கு மூணு ஊசி போட்டாங்க, அப்புறம் சர்ஜரி தான் பண்ணணும்னு சொல்லிட்டாங்க. ஆனா நான் ஆரம்பத்திலிருந்து சொல்கிறேன். ════════ எனக்கு 52 வயசு. முப்பத்தொரு வருஷம் BSNL-ல வேலை செஞ்சுட்டு ரிட்டயர் ஆனேன். புனேவில் என் மகன், மருமகள், இரண்டு பேரக்குழந்தைகளோடு வசிக்கிறேன். நான் ரிட்டயர்மென்ட்டை வேற மாதிரி கற்பனை செஞ்சிருந்தேன். காலையில் என் நண்பர் ராஜேஷ்-ஓட வாக்கிங். செவ்வாய்க்கிழமை ஆனால் மறக்காமல் கோவிலுக்கு போவது. பேரக்குழந்தைகளை ஸ்கூலுக்கு கொண்டுபோய் விடுவது. இரண்டு வருஷம், எல்லாமே செஞ்சேன். அதுதான் என் வாழ்க்கை. நிம்மதியாக இருந்தது. ஒரு வருடத்துக்கு முன்னால், என் வலது முழங்காலில் வலி தெரிய ஆரம்பித்தது. ஆரம்பத்தில் கூர்மையாக இல்லை. நீண்ட நேரம் நின்ற பிறகு ஒரு மந்தமான வலி. ஒரு விறைப்பா ஆரம்பிச்சது. ஒவ்வொரு காலையும் முதல் சில அடி மட்டும். கொஞ்சம் நடந்த பிறகு சரியாகிவிடும். நான் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை. வயசாகுதுன்னு நினைச்சேன். ஆனால் இரண்டு மாதங்களுக்குள், அந்த மந்தமான வலி வேறொன்றாக மாறியது. ஒவ்வொரு காலையும், எழுந்து நின்ற நொடி, என் முழங்காலில் ஒரு உரசல் உணர்வு வந்தது. மேஜையை பிடித்து, வலி குறையும் வரை காத்திருப்பேன், பிறகு மெதுவாக நொண்டி நொண்டி பாத்ரூமுக்கு போவேன். என் மருமகள் கவனிக்க ஆரம்பிச்சா. "ஏன் இப்படி நடக்கிறீங்க?" என்று கேட்டா. "உடம்பு வலிதான், போயிடும்," என்று சொல்வேன். ஆனால் போகவே இல்லை. மோசமாகிக்கொண்டே இருந்தது. நாலாம் மாசத்துல, நான் ரசிச்ச விஷயங்களை எல்லாம் செய்ய முடியாமல் போய்விட்டது. காலை நடைப்பயிற்சி நின்னுபோச்சு. அப்புறம் பேரக்குழந்தைகளை ஸ்கூலுக்கு கொண்டுபோய் விடறதையும் நிறுத்திட்டேன். மருமகள் குழந்தைகளை ஸ்கூலில் விட ஆரம்பிச்சா ════════ ஒரு நாள், என் பேரன் கையை உயர்த்தி என் பக்கம் ஓடி வந்தான். என்னால அவனை தூக்க முடியல.ரொம்ப வலிச்சது. "ரொம்ப கனமாக இருக்க டா, கண்ணா," என்றேன். அவன் கனமாக இல்ல. என்னால் தூக்க முடியவில்லை. அப்போதுதான் கடைசியாக டாக்டர்-கிட்ட போனேன். அவர் எக்ஸ்-ரே எடுத்தார். என் முழங்காலை அழுத்திப் பார்த்தார். அறை முழுவதும் நடக்கச் சொன்னார். "Grade 2 Osteoarthritis," என்றார். "உங்க வயசுல ரொம்ப காமன். எடையைக் குறைங்க, பிசியோதெரபி பண்ணுங்க, கொஞ்சம் ஸ்ட்ரெச்சிங் செய்யுங்க." நானும் அப்படியே செய்தேன். ஸ்ட்ரெச்சிங் பயிற்சிகள் செய்தேன். பத்து நிமிடம் நிவாரணம் கிடைக்கும். பிறகு கொஞ்சம் நடக்க ஆரம்பிச்சாலே வலி திரும்பி வரும். ஒவ்வொரு இரவும் சூடான நீர் ஒத்தடம் கொடுத்தேன். விளக்கெண்ணெய் மசாஜ் செய்தேன். என் பக்கத்து வீட்டுக்காரர், கேரளாவிலிருந்து அவங்க கஸின் அனுப்பிய ஆயுர்வேத தைலம் நிச்சயமாக நல்லா வேலை செய்யும் என்றார். அதையும் முயற்சித்தேன். எதுவும் வேலை செய்யவில்லை. காலைகள் இன்னும் சித்ரவதையாகவே இருந்தன. ════════ நாலு மாசம் இப்படியே போன பிறகு, மீண்டும் டாக்டர்-கிட்ட போனேன். அவர் என்னை பிசியோதெரபிஸ்ட்-கிட்ட அனுப்பினார். எட்டு சிகிச்சைகள். ஒன்றுக்கு ₹1000. மொத்தம் ₹8000. பிசியோதெரபிஸ்ட் பயிற்சிகள் கற்றுக்கொடுத்தார், அல்ட்ராசவுண்ட் தெரபி செய்தார், என் முழங்காலை மசாஜ் செய்தார். ஒவ்வொரு சிகிச்சைக்குப் பிறகு இரண்டு மூன்று நாள் நன்றாக இருக்கும். பிறகு வலி அப்படியே திரும்பி வரும். "பயிற்சிகளை தொடர்ந்து செய்யணும்," என்றார். ஆனால் எப்படி செய்வது? அந்த பயிற்சிகளை செய்யவே ரொம்ப வலிக்குது. பிசியோதெரபி வேலை செய்யாத பிறகு, வலி மாத்திரைகளை நம்ப ஆரம்பித்தேன். முதலில் பாரசிட்டமால். பாரசிட்டமால் வேலை செய்யாதபோது டிக்ளோஃபெனாக். காலை சாப்பாடு சாப்பிடவே தினமும் இரண்டு மாத்திரை போட்டுக்கொண்டிருந்தேன். மதியம் இன்னும் இரண்டு. வயிறு எரிய ஆரம்பித்தது. அசிடிட்டி. ஒரு வலிக்குத் தீர்வு தேடி இன்னொரு வலியை உருவாக்கிக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது என் மகன் சொன்னான், போதும் இனி. "மறுபடியும் டாக்டர்-கிட்ட போங்க. எதுவும் வேலை செய்யல்லன்னு சொல்லுங்க." நானும் போனேன். டாக்டர் என் முழங்காலை மீண்டும் பரிசோதித்தார். பழைய எக்ஸ்-ரே பார்த்தார். உதடுகளை இறுக்கினார். "கன்சர்வேட்டிவ் சிகிச்சைகள் வேலை செய்யவில்லை," என்றார். "ஸ்டீராய்ட் ஊசி போடலாம் என்று நினைக்கிறேன். வலி குறையும்." என் மனசு உடைந்தது. நிறைய கதைகள் கேட்டிருக்கிறேன். மூன்று மாதம் வேலை செய்யும் ஊசி, பிறகு நிற்கும். என் பக்கத்து வீட்டுக்காரருக்கு ஊசி மேல் ஊசி தேவைப்பட்டுச்சு, கடைசியில் சர்ஜரி பண்ண வேண்டியாச்சு. "இதுக்கு முன்னால வேற ஏதாவது முயற்சிக்க முடியுமா?" என்று கேட்டேன். அவர் தலையை ஆட்டினார். "இந்த நிலையில் ஊசிதான் அடுத்த ஸ்டாண்டர்ட் ஸ்டெப். அடுத்த மாதம் அப்பாயிண்ட்மென்ட் போடலாம்." அவர் அறையை விட்டு வெளியே வந்து காரில் உட்கார்ந்து அழுதேன். ════════ அன்று இரவு தூக்கம் வரவில்லை. இரவு 2:30 மணிக்கு படுக்கையில் உட்கார்ந்து "knee pain steroid injection side effects", "how to avoid knee replacement surgery" என்று கூகுளில் தேடிக்கொண்டிருந்தேன். பயங்கர அனுபவங்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் படித்தேன். பிறகு ஒரு வித்தியாசமான விஷயம் கண்ணில் பட்டது. ஒரு பிசியோதெரபிஸ்ட் ஒரு வீடியோ போட்டிருந்தார், முழங்கால் வலி ஏன் திரும்பி திரும்பி வருகிறது என்று விளக்கினார். ஏன் காலையில் அது மிக மோசமாக இருக்கும், எட்டு மணி நேரம் ஓய்வெடுத்த பிறகு, லாஜிக்கலாக வலி குறைவாக இருக்க வேண்டும், ஆனால் ஏன் அதிகமாக இருக்கும் என்று. அவருடைய விளக்கம் எல்லாவற்றையும் மாற்றியது. ════════ அவர் சொன்னார்: "உங்க முழங்கால் சுற்றி இருக்கிற தசைகள் உங்க உடம்பு எடையை மூட்டோடு சேர்ந்து தாங்கணும்.” நீங்க எடுக்கிற ஒவ்வொரு அடியிலும், நிற்கிற ஒவ்வொரு நேரத்திலும், அந்த தசைகள் சப்போர்ட் கொடுக்கணும், அப்போதுதான் உங்க எலும்புகள் அதிர்வை எல்லாம் தனியா தாங்க தேவையில்லை ஆனா முழங்கால் வலியில் என்ன நடக்குது தெரியுமா. முழங்கால் வலிக்குது என்று ஓய்வெடுக்கிறீங்க. அதிகமா நடக்க மாட்டீங்க. நெடுநேரம் நிற்க மாட்டீங்க. முழங்காலை பாதுகாக்கறீங்க. இது சரியாதான் தோன்றும். ஆனா இதுதான் ஒரு மறைமுகமான பிரச்சினையை உருவாக்குது. நீங்க ஓய்வெடுக்கும்போது, அந்த தசைகளுக்கு வேலை இல்லாம போயிடுது. அதனால் அவை பலவீனமா ஆகுது. மெல்ல மெல்ல, நாளுக்கு நாள், உங்க மூட்டை சுத்தி இருக்கிற சப்போர்ட் மறைஞ்சு போகுது. அப்புறம் என்ன ஆகுது தெரியுமா? இப்போ உங்க முழங்கால் தான் தாங்க வேண்டியதை விட அதிக எடையை தாங்குது. அதிக எடைன்னா அதிக உராய்வு, அதிக உராய்வுன்னா அதிக வலி. அதிக வலின்னா இன்னும் அதிக ஓய்வு. அதிக ஓய்வுன்னா இன்னும் பலவீனமான தசைகள். இது ஒரு சைக்கிள். பல வருஷமா இதுல மாட்டிக்கிட்டு, இதை யாரும் உணராம இருக்காங்க. அதனால்தான் காலைகள் ரொம்ப மோசமா இருக்கும். எட்டு மணி நேரம் முழுக்க அசைவே இல்லாமல் இருந்ததால, தசைகள் முழுசா செயலிழந்த மாதிரி இருக்கும். அப்போ நீங்க எழுந்து நிற்கும்போது, முழு உடல் எடையும் சப்போர்ட் குறைந்த மூட்டின் மேல விழும். அதனால்தான் அந்த உரசல் உணர்வு, அந்த விறைப்பு எல்லாம் வரும். சப்போர்ட் இல்லாமல், எலும்பு எலும்பை நேராக அழுத்த ஆரம்பிக்கும். நான் அந்த பகுதியை இரண்டு முறை பார்த்தேன். அதனால்தான் ஸ்ட்ரெச்சிங் வெறும் பத்து நிமிடத்துக்கு மட்டும் வேலை செய்தது. அதனால்தான் பிசியோதெரபி சிகிச்சைகள் உதவியது, காலையில் மறைந்து போனது. அதனால்தான் வலி மாத்திரைகள் வேலை செய்வதை நிறுத்தியது. எதுவும் இந்த சைக்கிளை உடைக்கல. ════════ திடீரென்று எனக்குப் புரிந்தது ஏன் எதுவும் வேலை செய்யவில்லை என்று. ஸ்ட்ரெச்சிங் தற்காலிக நிவாரணம் தந்தது, ஆனால் இரவில் தசைகள் பலவீனமாகுவதை தடுக்கல. வலி மாத்திரைகள் வலியை மறைத்தன, ஆனா சைக்கிள் கீழே ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு. பிசியோதெரபி சிட்டிங்-ல உதவியது, ஆனா ஒவ்வொரு இரவும் எட்டு மணி நேர அசைவு இல்லாத நிலை, முன்னேற்றத்தை அழித்துவிட்டது. எதுவும் உண்மையில் என்ன நடக்குது என்பதை கவனிக்கல - நாம் ஓய்வெடுக்கும்போதெல்லாம் தசைகள் பலம் இழப்பதை. ════════ அந்த வீடியோ தீர்வையும் விளக்கியது. "வலியில் இருக்கிற ஒருவரிடம் ‘இன்னும் உடற்பயிற்சி பண்ணுங்க’ என்று மட்டும் சொல்ல முடியாது. அசையவே ரொம்ப வலிக்கும். அதுதான் ட்ராப். உங்களுக்கு வேண்டியது, வெளியிலிருந்து மூட்டை ஸ்டெடியா பிடிக்கிற ஒரு சப்போர்ட். அப்படி சப்போர்ட் கிடைத்தா, வலி இல்லாம அசைய முடியும். வலி இல்லாம அசைய ஆரம்பித்தா, தசைகள் திரும்ப வேலை செய்ய ஆரம்பிக்கும். தசைகள் வேலை செய்ய ஆரம்பித்தா, அவை மெதுவா திரும்ப பலம் பெறும். அப்படி பலம் திரும்ப வந்தா, மூட்டின் மேல இருக்கிற எடையை அவங்க எடுத்துக்கும். அதனால்தான் தீர்வு ஓய்வு இல்ல. சப்போர்ட்டோடு அசைவு. அதுதான் இந்த சைக்கிளை உடைக்கும்." அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட மாதிரி ஸ்லீவ் பற்றி சொன்னார். மெடிக்கல் கடையில் கிடைக்கிற சாதாரண எலாஸ்டிக் ட்யூப் மாதிரி இல்ல. அவை வெறும் மூட்டை அழுத்தும், ஆனா உண்மையிலேயே ஸ்டேபிலைஸ் பண்ணாது. இதில் முழங்கால் சுற்றி சிலிகான் வளையம் இருக்கும். பக்கத்தில் உறுதியான பேனல்கள் இருக்கும். ஆன்ட்டி-ஸ்லிப் கிரிப் இருக்கும் - அதனால் அசையும்போது சறுக்காது. நான் இதைப் பற்றி இதுவரைக்கும் கேள்விப்பட்டதே இல்லை. மணிக்கணக்கில் தேடினேன். அப்போதுதான் Stridewell என்ற நிறுவனம் சரியாக இதே மாதிரி தயாரிப்பதைக் கண்டேன். ரிவியூக்கள் எல்லாம் நான் அனுபவித்த அதே பிரச்சினையை சந்தித்தவர்களிடமிருந்து வந்தவை போல இருந்தது. அதிகாலை 3:30 மணிக்கு ஆர்டர் செய்தேன். யாரிடமும் சொல்லவில்லை. ஏற்கனவே நிறைய பணம் வீணாக்கியிருந்தேன். "இன்னொரு பயனற்ற பொருள்" என்று யாரும் சொல்லக் கேட்க விரும்பவில்லை. ════════ அது வந்த அடுத்த நாள் காலை... படுக்கையை விட்டு எழுந்திருக்கும் முன்னாடியே போட்டுக்கிட்டேன். முதல்ல கொஞ்சம் வித்தியாசமா இருந்துச்சு. டைட்டா இல்ல. ஆனா ஸ்டெடியா இருந்துச்சு. யாரோ என் முழங்கால மேல கையை வைத்து பிடிச்சு தாங்குற மாதிரி. எழுந்து நின்னேன். வலி இன்னும் இருந்துச்சு. ஆனா முழங்கால்ல அழுத்தம் இல்ல. அது சும்மா ஒரு நல்ல நாளா இருக்குமோன்னு நினைச்சேன். அடுத்த காலையும் அதே மாதிரிதான் இருந்தது. நான்காம் நாளில், நொண்டாமலேயே பாத்ரூம்வரை நடந்தேன். முதல் வாரம் முடிவதற்குள், திரும்ப வாக்கிங்குக்கு போக ஆரம்பிச்சேன். வழியில் ராஜேஷை பார்த்தேன். "நீங்க வர்றதையே நிறுத்திட்டீங்கன்னு நினைச்சேன்," என்றார். "நான் திரும்ப வந்துட்டேன்," என்றேன். இரண்டாம் வாரத்தில், பேரக்குழந்தைகளை ஸ்கூலுக்கு கொண்டு போய் விட ஆரம்பிச்சேன். அந்த முதல் காலையில், என் மருமகள் கையில் சாவியோடு வெளியே வந்தா. நான் குழந்தைகளோடு நின்னுக்கிறதை பார்த்ததும், நான்தான் போறேன்னு அவளுக்கு புரிஞ்சுடுச்சு. மூணாம் வாரத்தில், என் பேரன் கையை உயர்த்தி என் பக்கம் ஓடி வந்தான். சில மாதங்களுக்கு முன்னாடி, இதே மாதிரி வந்தப்போ, "அவன் ரொம்ப கனமா இருக்கான்"ன்னு சொல்லி தவிர்க்க வேண்டியதாயிருந்தது. ஆனா அப்போவும் அவன் கனமா இல்லை. இப்போவும் இல்லை. இந்த முறை, நான் கீழே குனிஞ்சு அவனை தூக்கினேன். அவன் சிரிச்சான். அந்த நிமிஷத்துக்கு என்ன அர்த்தம்னு அவனுக்கு தெரியாது. ஆனா அவனை கட்டிப்பிடிச்சுக்கிட்டு நான் அழ ஆரம்பிச்சேன். சமையலறையிலிருந்து என் மருமகள் வந்தா. என் முகத்தைப் பார்த்து நின்னுட்டா. "என்ன ஆச்சு?" என்றாள். நான் தலையை ஆட்டினேன். "ஒன்னும் இல்ல. நான் நல்லா இருக்கேன். நல்லா இருக்கேன், அதனால்தான் அழுகிறேன்." அவள் என்னைப் பார்த்தா. நான் பேரனை தூக்கி நிற்கிறதை பார்த்து மெதுவா கேட்டா: "உங்க முழங்கால் சரியாயிடுச்சா?" "ஆமா, கடைசியா சரியாயிடுச்சு." என்றேன். ════════ ஆறாம் வாரத்தில், ஊசி அப்பாயிண்ட்மென்ட்டை கேன்சல் செய்தேன். ரிசப்ஷனிஸ்ட் ஏன் என்று கேட்டார். "இனி தேவையில்லை." இரண்டு வாரம் கழித்து, செக்-அப்புக்கு ஆர்த்தோபீடிக் சர்ஜனிடம் போனேன். அவர் என் முழங்காலை அழுத்தினார். நடக்கச் சொன்னார். குழப்பமாகப் பார்த்தார். "வலி உண்மையிலேயே போயிடுச்சா?" "கிட்டத்தட்ட முழுமையாக. சில நாள் எனக்கு ஒரு பிரச்சனை இருந்ததையே மறந்துவிடுகிறேன்." "என்ன செய்தீர்கள்?" சைக்கிளைப் பற்றி சொன்னேன். ஓய்வெடுப்பது எப்படி முழங்காலை சுற்றி இருக்கிற தசைகளை பலவீனமாக்குகிறது என்று. பலவீனமான தசைகள் எப்படி மூட்டில் அதிக எடையைப் போடுகின்றன என்று. ஸ்லீவ் எப்படி மூட்டை ஸ்டெடியா பிடிக்கிறது, அதனால வலி இல்லாம அசைய முடியும், தசைகள் தானா திரும்ப கட்டிக்கிறது என்று. அவர் கேட்டார். பிறகு தன் நோட்பேடை எடுத்தார். "என்ன பேரு?" "Stridewell." எழுதிக்கொண்டார். "ஊசி புக் பண்ண முன்னால் இதை நான் என் பேஷண்ட்களிடம் சொல்ல வேண்டும்," என்றார். ════════ அது நாலு மாசத்துக்கு முன். முழங்கால் வலி இருக்கும் எல்லாரிடமும் இதைப் பற்றி சொல்லியிருக்கிறேன். என் நண்பர் ராஜேஷ், நான் ஒரு வருடத்துக்கும் மேலா கஷ்டப்படுறதை பார்த்துவிட்டு இதை ஆர்டர் செய்தார். பத்து நாள் கழித்து எனக்கு மெசேஜ் அனுப்பினார்: "இன்று காலை வாக்கிங்கை ஒரு முறை கூட பெஞ்சில் உட்காராமல் முடிச்சேன்," என்று. என் பக்கத்து வீட்டுக்காரர் - ஊசியைப் பற்றி என்னை எச்சரித்தவரே - இதை முயற்சித்தார். இரண்டு மாதமா அவருக்கு வலியே இல்லை. நான் இன்னும் ஒவ்வொரு நாளும் என் Stridewell ஸ்லீவ் போட்டுக்கொள்கிறேன். பத்து நொடிகள் தான் ஆகும். கால் தரையில் வைக்கும் முன்னாடியே போட்டுக்கொள்வேன். இப்போ அதைப் பற்றி யோசிப்பதே இல்லை. அதுதான் உண்மையிலேயே முக்கியம். என் முழங்காலைப் பற்றி இனிமேல் யோசிக்கவே வேண்டியதில்லை. ஒரு வருஷத்துக்கும் மேலா, ஒவ்வொரு காலையிலும் முதலில் நினைவுக்கு வந்தது என் முழங்கால்தான். ஒவ்வொரு இரவும் கடைசியாக கவலைப்பட்டதும் அதைப்பற்றிதான். இப்போ நான் நிம்மதியாக வாழ்கிறேன். வாக்கிங் போகிறேன். பேரக்குழந்தைகளை ஸ்கூலுக்கு கொண்டு போய் விடுகிறேன். மார்க்கெட்டில் நடக்கிறேன். என் முழங்கால்கள் என்னைத் தாங்கிக்கொண்டு செல்கின்றன - எப்படி இருக்க வேண்டுமோ அப்படியே. என் அமைதியான வாழ்க்கை திரும்ப கிடைச்சுருச்சு. ════════ நீங்கள் இதை அதிகாலை 2 மணிக்குப் படிக்கிறீர்கள் என்றால், அந்த ஊசி அப்பாயிண்ட்மென்ட்டைப் பற்றி பயந்துகொண்டு, உண்மையிலேயே வேலை செய்யக்கூடிய ஒன்றைத் தேடிக்கொண்டிருந்தால், நான் புரிந்துகொள்கிறேன். உங்கள் வலி உண்மையானது. நீங்கள் ஓவர் ஆக்ட் செய்யவில்லை. இது வெறும் வயசு அல்ல. வெறும் எடை அல்ல. உங்கள் முழங்கால் ஒரு சைக்கிளில் மாட்டிக்கொண்டிருக்கிறது, ஓய்வோ வலி மாத்திரையோ அந்த சைக்கிளை உடைக்க உருவாக்கப்படவில்லை. அதற்கு வெளியிலிருந்து சப்போர்ட் தேவை, அப்போதுதான் திரும்ப அசைய முடியும். தசைகள் மீதியைச் செய்யும். Stridewell-ல் 60 நாள் பணம் திரும்ப உத்தரவாதம் இருக்கிறது. முயற்சித்துப் பாருங்கள். இதைப் பகிர்வதால் எனக்கு எதுவும் கிடைக்காது. உங்கள் சொந்த வீட்டிலேயே நொண்டி நடப்பது எப்படி இருக்கும், வயதுக்கு முன்னாலேயே வயசானவர் மாதிரி உணர்வது எப்படி இருக்கும், இனி சாதாரணமாக நடக்க முடியுமா என்று யோசிப்பது எப்படி இருக்கும் என்று எனக்குத் தெரியும். முடியும். உங்கள் முழங்கால்கள் பல வருடங்களாக உங்கள் குடும்பத்தைச் சுமந்திருக்கின்றன. இப்போது அவற்றுக்கும் கொஞ்சம் ஆதரவு கொடுக்கும் நேரம் வந்திருக்கிறது. ════════ அப்டேட்: நிறைய பேர் ப்ராடக்ட் லிங்குக்காக மெசேஜ் பண்ணினார்கள், கீழே போடுகிறேன் https://stridewell.in/products/premium-compression-knee-sleeve?variant=50981600526651

Where the ad sends people

https://stridewell.in/products/premium-compression...

Stridewell Knee Pro

Get your 20 Years Old Knees Back Reduces discomfort during walking & stairs Improves circulation Breathable anti-slip design Designed for all-day wear