Vionera Facebook ad: “Het schoolsysteem laat mijn kind met ADHD in de steek…”

About this ad

Meta Ad Library ID

1323738499696887

Platforms

Facebook, Instagram, Audience Network and Threads

Relaunches

0

EU reach

20

Niche

Parenting & Kids

How we count

Ad text

De moeder van mijn zoon, die ADHD heeft, kreeg een mail van zijn leerkracht waar mijn maag van omdraaide. De mail kwam op een dinsdagmiddag om 14.27 uur binnen. “Hij heeft de klas tijdens het lezen drie keer verstoord. Hij kan niet stilzitten. De andere kinderen hebben moeite om zich te concentreren als hij in de buurt is. Ze beginnen hem buiten te sluiten. Hij wordt boos als hij zijn zin niet krijgt. We moeten echt bespreken hoe we nu verdergaan.” Ik typte hetzelfde antwoord dat ik al acht keer eerder had gestuurd. “Bedankt dat u het laat weten. We zijn ermee bezig.” Daarna klapte ik mijn laptop dicht en bleef ik gewoon zitten. Volledig verslagen. Mijn man kwam die avond thuis en zei wat hij altijd zei. “Misschien moeten we toch gewoon medicatie proberen. Al is het maar om te kijken wat het doet.” Dat weekend belde mijn schoonmoeder. Ze zei het niet rechtstreeks. Dat doet ze nooit. Maar ze zei: “Vroeger hadden we al die mogelijkheden ook niet en toen redden kinderen zich toch ook gewoon.” Haar manier om te zeggen: Waarom maak je dit moeilijker dan nodig? Maar ik kon niet uitleggen waarom ik twijfelde. Want ik wist dat medicatie kon werken. Dat was juist het probleem. Stimulerende medicatie kan ADHD symptomen verminderen. Ik was vaak genoeg bij de kinderarts geweest om dat te weten. Maar ik wist ook dat er bijwerkingen konden optreden. Minder eetlust. Slaapproblemen. En soms veranderingen in hoe een kind zich gedraagt of aanvoelt. Een andere moeder uit een van mijn lotgenotengroepen verwoordde haar ervaring ooit zo: “Hij was rustig. Hij kon zich concentreren. Maar voor mijn gevoel ging het niet écht beter met hem.” Die zin bleef maanden door mijn hoofd spoken. Maar tegen mijn man kon ik dat nauwelijks zeggen zonder dat het klonk alsof ik smoesjes verzon. Tegen zijn leerkracht durfde ik het niet te zeggen, omdat ik bang was dat ze zou denken dat ik niet wilde meewerken. En tegen mijn schoonmoeder wilde ik het niet zeggen omdat ik simpelweg geen energie had voor nóg een discussie. Dus bleef ik maar zeggen: “Nog niet. Geef me gewoon wat meer tijd.” En ik had geen idee hoe ik moest uitleggen waarom. Toen gebeurde waar ik al weken bang voor was. Zijn leerkracht vroeg me op gesprek. Ze liet me aan tafel zitten en legde een uitgeprint gedragsverslag voor me neer. Drie weken aan aantekeningen. Elke keer dat hij de les verstoorde. Elke keer dat hij eraan herinnerd moest worden om op te letten. Elke onderbreking. Alles stond erin. Met datum. Gemarkeerd. Ze schoof het papier naar me toe alsof het bewijs was. Ze vertelde dat ze al veertien jaar voor de klas stond. Dat ze zag dat hij slim was. En toen zei ze het. “Ik denk dat het tijd is om met de kinderarts over medicatie te praten. Er moet iets veranderen.” Ik vertelde haar dat we daar nog niet aan toe waren. Dat we ermee bezig waren. Dat ik me zorgen maakte over mogelijke bijwerkingen, zoals zijn eetlust en slaap. Ze keek me aan zoals mensen naar je kijken wanneer ze denken dat je moeilijk doet. Toen zei ze iets wat ik nooit ben vergeten. “Medicatie zou hem echt kunnen helpen om zich in de klas beter te concentreren. En eerlijk gezegd zou het de andere kinderen ook helpen. Hij verstoort de les behoorlijk vaak.” Dat kwam hard aan. Voor mijn gevoel ging het ineens niet meer om zijn geluk. Niet om zijn zelfvertrouwen. Niet om hoe het voor een kind van zeven voelt om iedere dag opnieuw het idee te krijgen dat hij te druk is. Het ging erom dat hij de andere kinderen afleidde. Ik pakte mijn tas. Ik bedankte haar voor haar tijd. En ik liep met opgeheven hoofd de school uit. Ik wilde mijn lieve, grappige en zorgzame jongen niet veranderen alleen omdat een rustigere klas makkelijker zou zijn. Maar ik zal eerlijk zijn. Toen ik daarna in mijn auto zat, bleef één gedachte terugkomen. Wat als ze gelijk heeft? Wat als ík degene ben die het allemaal moeilijker maakt dan nodig? Hij had het zwaar op school. Huiswerk was veranderd in een strijd van twee uur die regelmatig eindigde met tranen bij ons allebei. Om de paar dagen had hij zo'n heftige uitbarsting dat hij nauwelijks tot rust kon komen. En slapen was iedere avond weer een gevecht. Om 23.00 uur kwam hij huilend mijn kamer binnen en vertelde hij dat hij al uren naar het plafond lag te staren. Maar ik wilde nog niet opgeven. Ik zou alles voor mijn kind doen. Dus begon ik thuis alles uit te zoeken wat ik kon vinden. Ik probeerde van alles. Magnesium. Verschillende vormen. Drie maanden lang. Ik zag geen verschil. Omega 3. Een merk dat in vrijwel iedere ADHD groep werd genoemd. Twee maanden discussie om hem het überhaupt te laten innemen. OLLY Concentration Gummies. Twee weken. Geen merkbaar verschil. Geen Red 40 meer. Geen schermen voor het slapengaan. Strategieën voor prikkelregulatie van een ergotherapeut die we zelf betaalden. Tegen de tijd dat ik stopte met tellen, had ik bijna €800 uitgegeven aan dingen waarvan ik geen duidelijk effect zag. Mijn man zei niet: “Zie je wel.” Dat hoefde ook niet. Elke nieuwe mail van school voelde al zo. Toen zat ik op een avond weer tot diep in de nacht te lezen. Facebookgroepen. Forums voor ouders van kinderen met ADHD. Verhalen van moeders die precies hetzelfde hadden meegemaakt. Daar kwam ik een reactie tegen waardoor ik bleef hangen. Een moeder schreef over dopamine, serotonine, GABA en noradrenaline en stelde dat verschillende supplementen deze systemen op verschillende manieren zouden ondersteunen. Ze schreef: “Je hebt niet gefaald. Misschien ontbrak er gewoon een stukje van de puzzel.” Ik las het nog een keer. En voor het eerst in lange tijd had ik het gevoel dat ik iets nieuws gevonden had om verder uit te zoeken. Daarna las ik over onderzoek naar saffraanextract bij kinderen met ADHD. In een kleine klinische studie uit 2019 werd saffraan gedurende zes weken vergeleken met methylfenidaat bij kinderen met ADHD. De onderzoekers rapporteerden in die studie vergelijkbare verbeteringen in de gemeten ADHD symptomen. Dat trok mijn aandacht. Niet omdat het bewees dat saffraan voor ieder kind hetzelfde zou werken als ADHD medicatie. Maar omdat ik er nog nooit iemand over had horen praten. Niet de kinderarts. Niet zijn leerkracht. Niet de ergotherapeut. Niemand. Ik ging terug naar de moeder uit de Facebookgroep en vroeg wat zij gebruikte. Ze noemde dezelfde naam die ik inmiddels bij drie andere moeders had gezien. CalmChild™ Happy Gummies. Met saffraanextract. Magnesiumglycinaat. Lion's mane. L theanine. Vitamine B6 en B12. Ik bestelde ze diezelfde avond. Ik zei tegen mezelf: Als dit niets doet, bel ik maandag zijn arts. Maar ik wilde dit eerst proberen. Week 1. Hij nam zijn gummy en zei dat hij naar snoep smaakte. Ik hield hem goed in de gaten. Maar hij was nog steeds gewoon zichzelf. Druk. Afgeleid. Grappig. Helemaal zichzelf. Ik zag niets spectaculairs. Dat had ik ook niet verwacht. Week 2. Hij ging zitten om zijn huiswerk te maken en maakte de eerste twee bladzijden af zonder op te staan. Geen tranen. Geen eindeloos uitstellen. Hij deed het gewoon. Ik zei niets tegen mijn man. Ik wilde mezelf nog geen valse hoop geven. Week 3. Geen mail van zijn leerkracht. Ik bleef mijn inbox controleren. Vernieuwen. Wachten. Maar er kwam niets. Er leek iets veranderd. Week 4. Hij kwam thuis en zei: “Het ging wel goed vandaag, mam.” Heel achteloos. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ik kon me niet herinneren wanneer ik hem dat voor het laatst had horen zeggen. Week 5. Zijn leerkracht stuurde me een bericht. Toen ik de melding zag, draaide mijn maag zich automatisch om. Inmiddels was dat een reflex geworden. Maar dit keer stond er: “Ik weet niet wat er thuis veranderd is, maar hij heeft de afgelopen weken enorme vooruitgang geboekt. Hij heeft de hele leesopdracht afgemaakt zonder dat ik hem één keer hoefde te herinneren om zich te concentreren. Hij steekt nu ook zijn hand op. Ik wilde het u gewoon even laten weten.” Ik las het drie keer. De tranen sprongen in mijn ogen. Misschien hadden we eindelijk iets gevonden dat voor hem verschil maakte. Mijn man bestelde de tweede verpakking voordat ik er überhaupt iets over kon zeggen. Hij deed het gewoon en vertelde het me later. Vorige maand kwam mijn schoonmoeder eten. Ze zag mijn zoon een hele maaltijd aan tafel zitten. Toen zei ze: “Hij lijkt zoveel rustiger en meer in balans. Wat doen jullie anders?” Ik zei: “Gewoon iets wat we uitproberen.” Ze knikte. Volgens haar leek het te helpen. Ik liet het daarbij. Deze week schreef zijn leerkracht opnieuw. Maar dit keer ging het niet over lastig gedrag. Ze vertelde dat hij een ander kind had geholpen met een werkblad. Dat het andere kind hem had bedankt. Ze gebruikte zelfs het woord “leiderschap”. Mijn zoon heeft nog steeds ADHD. Hij heeft nog steeds moeilijke dagen. Hij is nog steeds volledig zichzelf. Lief. Grappig. Energiek. En soms ontzettend vermoeiend. Maar huiswerk gaat makkelijker. De ochtenden voelen niet meer iedere dag als een strijd. En de berichten van school gaan nu vaker over zijn vooruitgang. Als jij nu staat waar ik toen stond en je al van alles hebt geprobeerd zonder het resultaat waarop je hoopte, begrijp ik hoe frustrerend dat kan zijn. CalmChild™ Happy Gummies bevat onder andere saffraanextract, magnesiumglycinaat, lion's mane, L theanine en vitamine B6 en B12. Eén gummy per ochtend. Mijn zoon vraagt er inmiddels zelf om. Er geldt een geld terug garantie van 90 dagen. En inmiddels zouden meer dan 12.000 moeders het product hebben geprobeerd. Voor ons voelde het alsof we eindelijk iets hadden gevonden dat bij hem paste. En het belangrijkste? Hij voelt nog steeds als mijn zoon. Pasted markdown

Where the ad sends people

CalmChild.nl

Het schoolsysteem laat mijn kind met ADHD in de steek 👉 You-only-respond-in-Dutch

CalmChild™ is de natuurlijke formule voor meer rust, balans en minder uitbarstingen in het dagelijks leven van je kind.