Daniela Wüthrich Facebook ad: “Lis das wenn du Ruggeschmerze hesch.”

About this ad

Meta Ad Library ID

1339526417993473

Platforms

Facebook, Instagram, Audience Network, Messenger and Threads

Relaunches

9

Niche

Clinics & Medical

How we count

Ad text

"Verlasch du mi?" Min Maa hät mi das letscht Wuche gfragt. Er isch 48. Mer sind 21 Jahr verhüratet. Mer hend zwei Chind. Mer hend es Huus zäme baut, en Garte aaglegt, drü Hünd ufzoge. Und letscht Mittwoch z'Nacht, am Küchitisch, hät er sini Hand uf mini gleit und mi gfragt, ob ich ihn verlaa. Marc isch ned immer so gsi. Wo mer eus käne glernt hend, isch er en Maa gsi, wo am Sunntig morge umenanderhüpfet isch wie es Chind. Wo Skifahre isch gange, mit em Velo zur Arbet gfahre, am Wuchenend mit em Jonas uf de Fuessballplatz isch. Mer hend planet, wenn d'Chind us em Huus sind, mached mer es Sabbatical. Italie. Spanie. Vellicht en grossi Wanderig durch d'Alpe. Hütt sitzt min Maa am Abig im Sessel und chunnt nümm uf. Er git um eun Uhr uf, stoht uf, schluuft is Bett, schloft schlecht, stoht am Morge uf wie en Achzgjährige. 48 Jahr alt. Ich verlüür ihn. Stuck für Stuck. Tag für Tag. Es isch ned, dass mini Liebi für ihn weniger wird. Es isch, dass de Maa, wo ich ghüratet han – de Marc, wo glachet hät, wo am Morge en Witz gmacht hät, wo Energie für d'Chind und für mich gha hät – dass de Maa langsam verschwindet. Und ich weiss ned, was ich mache söll. Es hät vor öpfa achte Mönet aagfange. Marc isch Treuhänder. Sitzt zäh Stund am Tag im Büro, oft länger. Letschte Friehlig hät er aagfange am Morge z'jamere wegem Rugge. "Es zieht so abe is Bei", hät er gseit. "Wahrschiinlich nur en Verspannig." Mer hend gmeint, das gaht weg. Wärmkisse. Es paar Tag schoone. Vellicht en Massasch. Es isch ned weggange. Es isch schlimmer worde. Es hät aafange ind beidi Bei z'zieh. Er hät sich am Morge bim Aazüge an de Tüürrahme müesse halte. Er hät aafange, vor de Treppe z'stoh wie vor eme Berg. Und denn isch de Tag cho – im September – wo er uf em Bode vorem Bett glege isch und ned uf cho isch. "Sandra, ich bring d'Bei nümm gschpürt", hät er gflüsteret. Ich han d'Ambulanz wele aalüüte. Er hät mer's verbote. Er hät mer's wahnsinnig verbote. Wäg de Chind. Wäg de Nochbere. Wäg sim Stolz. Mer sind sälber is Spittal gfahre. Bandschiibevorfall L4 L5, hend sie gseit. Vorgwölbt. Drückt uf de Nerv. Denn isch de Marathon aagfange. Mer hend aagfange mit dem, was alli aagfanged. Zerscht d'Physio. Bi de Frau Berger am Bahnhofplatz. Marc isch acht mol gange, jede Stund kostet 130 Stutz. D'Krankekasse hät en Teil zalt, mer den Rescht. Sie isch lieb gsi, d'Frau Berger. Hät em Marc Übige zeigt, hät em sini Lendewirbelsüüle massiert, hät em gseit, er söll d'Bauchmuskle stärche. Marc hät jedi Übig gmacht. Jede Tag. Marc isch en Maa, wo Sache durzieht. Nach achti Sitzige hät d'Frau Berger gseit: "Herr Hofmann, mir hend jetzt alles verproobt, was Physio cha. Jetzt bruuchti vellicht en Osteopath." Also simm mer zum Osteopath. De Herr Stettler z'Wintertur. Vier Termin, jedes mal 160 Stutz. D'Krankekasse hät do fascht nüüt zalt. Er hät dem Marc s'Becki gradgrückt. Hät Manipulatione gmacht, wo s'Knacke i de ganze Praxis z'höre gsi sind. Marc hät sich jedes Mal nach em Termin gfühlt, wie wenn öpper en Last abenoh hät. Zwei Tag. Denn isch alles wieder gsi wie vorane. Nach em vierten Termin hät de Herr Stettler glächlet und gseit: "Herr Hofmann, Sie sind en schwierige Fall. Chömed Sie in drei Mönet wieder." Parallel hät Marc Ibuprofen 600 gnoh. Jede Morge eis. Mängisch zwöi. Acht Mönet lang. Am Schluss hät er Magenchrampf gha sit Wuche und öpfa 240 Stutz i de Apothek glaa. Letschti hät er bim Liebscher und Bracht en "Rückenretter" bschtellt. 99 Franke, so es Plastiktei zum sich druf z'lege. Es hät am erschte Abig besser gfühlt. Nach drü Wuche hät er's i de Chuchi im Schrank versorgt. Insgsamt öpfa zwöitusig Franke. In achte Mönet. Und nüüt – nüüt – hät länger als zwei Tag glüfe. Marc isch i dere Zit nid faul gsi. Er isch ned dumm gsi. Er hät ned ei einzigi Sach halbi gmacht. Er isch nur immer müeder worde. Er hät agfange, weniger z'lache. De Jonas – üse Zwöifjährige – hät agfange, ned meh z'frage, ob de Papi am Sunntig mit em uf de Fuessballplatz chunnt. Er hät gwüsst, d'Antwort isch Nein. Und ich han agfange z'merke: De Marc, wo nie uufgit, de hät agfange uufzgää. Im Oktober han ich mini Schwöschter Katrin aaglüütet. Katrin schaffet sit zwanzge Jahr uf de Intensiv im Spital Bern. Sie kennt de Körper. Sie hät tuusig Mensche gseh, wo Schmerze hend. Am Telefon isch mer alles usecho. Ich han ned durhalte chönne. Ich han ere erzählt, dass de Marc langsam verschwindet. Dass ich Angscht ha, dass de Maa, wo ich ghüratet han, nümme de Maa isch wo under dem Duech liit. Dass ich ned weiss, wie lang ich das no ushalte. Sie hät zueloset. Lang. Denn hät sie gseit: "Sandra, chum nöchscht Wuchenänd zu eus. Mit em Marc. Ich will mit ihm rede." Sie isch am Samstig cho. Het z'Nacht mit eus gesse. Hät em Marc zuegluegt, wie er nach em Esse beim Uufstoh sich de Rugge ghalte hät. Hät em zuegluegt, wie er d'Treppe uf und ab mit jedem Schritt es bizli gstöhnt hät, auch wenn er's ned hät wele lah merke. Spöter, wo de Marc grad für en Moment im Bad gsi isch, hät Katrin zu mer gseit: "Sandra, jetzt isch's Zit dass ich ihm öpis säge." Mer sind zu dritt im Wohnzimmer gsesse. "Marc, ich lueg dir jetzt en Tag zue. Und ich ghöre, was du alles probiert hesch. Und ich mues dir öpis säge, wo dir vellicht verchlyne wird." Marc hät sie aagluegt. Ich han agfange, zu denke, was jetzt chunt. "Alli die Sache, wo du gmacht hesch – d'Physio, de Osteopath, d'Tablette, de Rückenretter – die hend alli öpis gmeinsam. Und das hät dir no niemer gseit." Stille im Zimmer. "Dini Bandschiibe zwüsche L4 und L5 – die isch ned 'verletzt' wie wenn öpper druff gschla hät. Die isch usträchtnet." Marc hät sie aagluegt. "Ustracht-was?" "Usträchtnet. Wie en Schwumm, wo niemer meh Wasser hät. Stell dir vor: D'Bandschiibe isch normalerwiis wie en Wasserschwumm. Voll, weich, federet. Wenn d'stundelang sitzt, Drugg druffgist, und weniger bewegsch wie früher – denn gaht langsam s'Wasser use. Sie wird flach. Hart. Und denn drückt sie uf de Nerv." "Drum tuet's wäh. Drum strahlt's i d'Bei." Marc hät langsam gnickt. "Aber jetzt chunt, was wichtig isch", hät Katrin witergmacht. "Lueg, was d'Frau Berger gmacht hät. Sie hät dini Muskle gstärcht. Sie hät dini Lendewirbelsüüle massiert. Aber die Bandschiibe sälber hät sie ned behandlet." "De Herr Stettler hät dini Wirbel gradgrückt. S'Skelett wieder ufgrichtet. Aber die Bandschiibe sälber hät er ned rehydriert." "De Ibuprofen hät dini Entzündig gedämpft. De Rückenretter hät dini Wirbelsüüle mängisch en bitzli dehnt. Aber keins vo dene Sache cha d'Bandschiibe wider mit Wasser füllle." Ich han Katrin aagluegt. "Wieso?" "Wel mer drü Sache gliichziitig bruuchsch – ned nacheinand, sondern im gliiche Moment. Drugg wäg vo de Wirbel, dass d'Bandschiibe Platz übercho. Wärmi, dass s'Gwäb durchblutet wird und s'Wasser wieder ufnimmt. Und Bewegig, rhythmisch, dass d'Muskle sich entspanned und nid wider chontrahiere." "D'Physio macht nur eis. De Osteopath macht nur eis. S'Pflaschter macht nur eis. Aber d'Bandschiibe wird nur wieder lebendig, wenn alli drü Sache gliichziitig passiere." I dem Moment han ich verstande, wieso nüüt funktioniert hät. Es isch ned d'Schuld vo de Frau Berger gsi. Sie hät gschaffet, was Physio cha – Muskle stärche. Es isch ned d'Schuld vom Herr Stettler gsi. Er hät gschaffet, was en Osteopath cha – Skelett uufrichte. Es isch ned d'Schuld vom Liebscher und Bracht gsi. Sie verchaufed Dehnig – das chönds. Es isch ned emal d'Schuld vom Ibuprofen gsi. Es macht, was es söll. Aber niemer vo dene Sache cha en usträchtneti Bandschiibe rehydriere. Keine. Es isch wie wenn du es Auto hesch, wo de Motor en Schade hät – und du gohsch zum Carwash. Polierst d'Karosserie. Wechslesch d'Räde. Füllsch besseres Benzin. Aber de Motor blibt kaputt. Mer hend acht Mönet lang, zwöitusig Franke lang, aller Energie lang die Karosserie poliert. Marc hät sich i de Sessel zruggleit. Er hät müed usgluegt. Aber zum erschte Mal sit Mönet hät er ned uusguggt wie öpper, wo aufgit. Er hät uusguggt wie öpper, wo verstoht. "Und was mached d'Patiente im Spital, wo so öpis hend?" hät er endlich gfragt. Katrin hät glächlet. "Mir hend i de Reha es Gerät gha – es grosses, teures. Dini drü Phase gliichziitig. Drugg wäg, Wärmi, Vibration. Die Patiente, wo damit regelmässig schaffed, gohnd schneller und bliibed länger weg vom Spital." Sie hät Pause gmacht. "Sit es paar Mönet git's es chliises Heimgerät, wo's gliiche macht. Heisst RückenHeld. Mer leit sich druf, drückt en Knopf, zwölf Minute. De RückenHeld macht alli drü Sache gliichziitig." "Mini Patiente, wo das bi sich deheim hend, die gseh ich fascht nümm. Nach achti Wuche sind die usem Chnöbel use." Marc hät mi aagluegt. Ich han ihn aagluegt. Mer hend beidi gwüsst, dass mer das probiere müend. Ich gibe's offe zue: Ich han skeptisch gsi. Mer hend scho zwöitusig Franke verlore. Was, wenn das nochmal so es Plastiktei isch wie de Rückenretter? Was, wenn Katrin eifach nett sii wott? Min erschte Gedanke isch gsi: "Nochmal öpis, wo verspricht, anders z'sii." Aber denn han ich gluegt, was mer z'verlüüre hend. S'Gerät koschtet 119.95 Franke. Das isch weniger als ei Physio-Termin bi de Frau Berger. Es het 30 Tag Geld-zrugg-Garanti. Wenn's nüüt brengt, schicked mer's zrugg. Kei Bedingige. Und Katrin – mini eigeni Schwöschter, wo sit zwanzge Jahr uf de Intensiv schaffet – hät eus das ned gseit zum höflich z'sii. Die säit mer sus eifach: "Isch halt so, lebet damit." Sie säit em Marc ned öpis, wo nüüt isch. Mer hend's bschtellt. Es isch a emne Mittwoch i de Poscht cho. Marc hät's am Abig zum erschte Mal probiert. Er hät sich uf de Bode gleit, s'Gerät under d'Lendewirbelsüüle gleit, de Auto-Knopf drückt. Drü Sekunde halte. Es hät aafange. Wärmi. Vibration. So es Gfühl, wie wenn öpper sanft de Rugge usenander zieht. Zwölf Minute. Denn isch's vorbi gsi. Marc isch ufgschtande, hät mi aagluegt. "Mal luege." A dene erschte zwei Tag isch ned vill passiert. Er hät's zweimal am Tag gmacht – am Morge und am Abig. Es hät guet gfühlt. Aber das hend di andere Sache auch. Tag drü. Marc isch a dem Morge ufgschtande – ohni dass er sich am Tüürrahme gha hät müesse. Er hät's sälber ned gmerkt. Erscht wo ich em bim Frühstuck gseit han, hät er zrugg gluegt is Schlafzimmer. "Stimmt. Ich han mi ned haltet." Eine Wuche. Marc isch am Sunntig morge zu mer cho. Er hät ned gseit, was er weltli. Er hät mer nur sini Velo-Schueh zeigt. Mer sind drü Stund em Greifensee entlang gfahre. Drü Stund. De Marc, wo sit fascht eme Jahr nümme uf em Velo gsi isch. Bim Heimcho hät er abgschtiige, mi gnoh und gseit: "Sandra, ich han nüüt gha. Ned mol es Zwicke." Drü Wuche. De Jonas hät frögt, ob de Papi am Samstig mit em uf de Fuessballplatz chunnt. Marc hät jaa gseit. Drü Stund am Platz. Marc hät im Tor gschtande, hät em Jonas Tor zeigt, hät mit em Jonas gschpilet wie früher. Am Abig, im Bett, hät Marc mer gseit: "Sandra, ich han mi für d'Niese aagmäldet. Mit dir und de Chind. Mai. Wie früher." Ich han nüüt gseit. Ich han gnickt. Es isch alles, was ich hindercho bruucht han. Es isch jetzt sit drei Mönet so. Marc bruucht s'Gerät jede Tag. Am Morge zwölf Minute, am Abig zwölf Minute. Er nimmt kei Ibuprofen meh. Er goht ned meh zum Osteopath. Er macht no e bizli Übig vo de Frau Berger – aber s'meischte mached jetzt die zwölf Minute am Morge. De Maa, wo ich ghüratet han, isch zrugg. Mini Schwöschter Katrin hät zwei Kollegine empfohle, wo s'au probiert hend. Beidi hend gleichi Gschicht gha: Bandschiibeproblem, alli Therapie probiert, nüüt hät länger funktioniert. Beidi hend nach drei Wuche gseit: "Endlich. Endlich verstah ich, was du gmeint hesch." Und letsch Mönet hät Marc sis Vatti aagrueft. De Onkel Walter, 71, hät sit Jahre Lendewirbelschmerze. Hät alles probiert. Hät uufgää. Er hät s'Gerät jetzt sit eme Mönet. Vor zwoo Wuche hät er mer aaglüütet. Er hät grad us em Wald gloffe. "Sandra. Ich bi hütt eine Stund gloffe. Eine. Stund. Ohni Paus." Ich schribe das hütt für d'Frauen, wo wisst, wo ich gsi bin. Du gsehnsch dim Maa zue, wie er langsam verschwindet. Du wirsch müed vom Wieso-funktioniert-nüüt. Du gisch tuusig Franke us und es brengt nüüt. Du gohsch i d'Apothek und holst em Ibuprofen, wo du eigentlich weisch, dass es ned d'Lösig isch. Und du fragsch dich, ob du ihn mol verlüüsch. Aber bevor du uufgisch, denk dra. Vellicht hesch du ned de Maa probiert z'rette. Vellicht hesch du eifach um sis Problem ume gschaffet, ohni dass öpper jemals sis eigentlichi Problem behandlet hät. D'Bandschiibe usträchtnet. Sie mues rehydriert wärde. Drugg wäg, Wärmi, Bewegig – gliichziitig. Das isch alles. S'Gerät heisst RückenHeld. Es koschtet 119.95 Franke. Du hesch 30 Tag Geld-zrugg-Garanti. Wenn's bi dim Maa ned funktioniert, schicksch's zrugg, krigsch alles zrugg. Kei Frage. Kei Bedingige. Das isch öpfa s'Achti vo dem, was mer in achte Mönet ushabe gä. Du hesch drü Möglichkeite. Mach nüüt und luege wiiter zue. Oder probier nochmal öpis us de gliiche Kategorie – vellicht isch diesmol öpis drin. Oder probier, was mini Schwöschter i de Klinik gseht funktioniere. Und wenn's ned hilft, chunt dis Geld zrugg. Welli macht Sinn für dich? Sorry für de lange Text. Aber das hät use müese. P.S. Marc und ich sind letscht Wuche s'zwöiti Mol uf d'Niese gsi. Drüvirtelstund vom Parkplatz uf, wie früher. Oben hät er mi gnoh und gseit: "Danke, dass du ned uufgä hesch a mer." Ich han ned gwüsst, was ich antworte söll. Ich han eifach gnickt. P.P.S. Es git uf em Markt en Hufe Massagegeräte, Vibrationskisse, Dehnigs-Tools. Dass eins vo dene Sache helfe würd, isch s'Gleiche, wie wenn ich mit em Föhn min Auto-Motor reparriere wett. Es bruucht alli drü Phase – Drugg wäg, Wärmi, Bewegig – gliichziitig und uf de exakti Stell vo de Lendewirbelsüüle. Sus isch es Glücksspil. P.P.P.S. Wäg de 30-Tag-Garanti: Mini Schwöschter het mer gseit, dass weniger als 5 vo 100 zrugg-schicked. Aber falls du eis vo dene 5 bisch – kei Frage gstellt. Probierts halt 30 Tag. Wenn ned, isch dis Risiko Null.

Where the ad sends people

gut-leben.ch

Lis das wenn du Ruggeschmerze hesch. ☝️

Gutleben