Ad copy

Ik had dit verhaal het liefst voor mezelf gehouden. Maar als ik er ook maar één persoon mee kan helpen, dan is het de moeite waard. Al negen jaar draag ik een volledig kunstgebit. Het was de beste beslissing die ik ooit heb genomen. Weer normaal kunnen eten. Weer durven lachen. Weer zonder schaamte een gesprek voeren. Maar wat er vorig jaar gebeurde, had ik nooit zien aankomen. Het begon met kleine dingen. Een droge hoest die maar niet overging. Een zwaar gevoel op mijn borst, vooral 's ochtends. Af en toe kortademig bij het traplopen. Ik dacht aan mijn leeftijd. Ik ben 68, dan hoor je dat soort dingen vaker. Mijn huisarts dacht aan een milde allergie en schreef een neusspray voor. De neusspray hielp niet. De hoestsiroop ook niet. Ik kocht een luchtbevochtiger. Probeerde honingthee voor het slapen. Vermeed koude lucht. Niets maakte verschil. Op een dinsdagnacht werd ik wakker van mijn eigen ademhaling. Het klonk alsof ik door een rietje probeerde te ademen. Mijn borst brandde. Ik was doorweekt van het zweet. Mijn dochter hoorde me vanuit de gang en kwam mijn kamer in. Ze zag mijn gezicht en belde meteen 112. Op de spoedeisende hulp maten ze mijn zuurstofwaarde. Die was veel te laag. Mijn temperatuur was boven de 39 graden. Binnen een kwartier lag ik aan het infuus. De longarts kwam de volgende ochtend langs met de uitslagen. U heeft aspiratiepneumonie, zei hij. Een longontsteking die ontstaat wanneer bacterien vanuit de mondholte in de longen worden ingeademd. Meestal gebeurt dat 's nachts. Ik begreep het niet. Ik leef gezond. Ik rook niet. Ik beweeg elke dag. Toen vroeg hij of ik een kunstgebit droeg. Ja, al jaren. En ik maak het elke dag schoon. Poetsen, spoelen, en 's nachts in een reinigingsbad met een bruistablet. Hij knikte alsof hij het antwoord al verwachtte. Dat is het probleem dat we steeds vaker tegenkomen, zei hij. De bacterien die deze infectie veroorzaken zitten niet op het oppervlak van uw prothese. Ze zitten erin. In de microscopisch kleine porieen en scheurtjes van het kunststof. Geen borstel en geen bruistablet kan daarbij. Hij liet me een vergroting van de scan zien. De biofilm die zich in dat materiaal vormt is onzichtbaar voor het blote oog. Uw kunstgebit kan er perfect schoon uitzien terwijl het krioelt van de bacterien. En elke nacht ademt u een deel daarvan in. Ik voelde een koude rilling. Vijf dagen lag ik in het ziekenhuis. Zware antibiotica via het infuus. Een zuurstofslang onder mijn neus. Mijn dochter kwam elke dag, maar ik zag de angst in haar ogen. Toen ik naar huis mocht, was ik bang. Bang om mijn kunstgebit weer in te doen. Maar zonder kon ik niet eten, niet praten, niet naar buiten. Ik begon te zoeken. Andere merken bruistabletten. Sterkere reinigingsmiddelen. Azijn. Baking soda. Waterstofperoxide. Ik probeerde alles. Maar elke ochtend bleef dat ongemakkelijke gevoel. Die slijmerige laag. Die twijfel of het echt schoon was. Tijdens een bezoek aan mijn fysiotherapeut vertelde ik wat er was gebeurd. Ze luisterde en zei toen iets wat ik niet verwachtte. Mijn moeder had hetzelfde probleem. Terugkerende luchtweginfecties, al jaren. Tot haar tandarts haar een ultrasoonreiniger aanbeval. Sindsdien heeft ze er geen last meer van. Ze gaf me de naam. OrthoSonic. Ik kende het niet. Ik was sceptisch. Na alles wat ik al had geprobeerd, verwachtte ik weinig. Maar ik bestelde het toch. Het is een klein apparaat. Medische kwaliteit. Je vult het met water, legt je kunstgebit erin en drukt op start. Vijf minuten. Hoogfrequente ultrasone trillingen breken de biofilm af tot in de kleinste groef. Daarna schakelt UV-C-licht de resterende bacterien uit. Geen chemie. Geen schrobben. Gewoon wetenschap. De eerste keer dat ik mijn kunstgebit eruit haalde, wist ik dat dit anders was. Het voelde glad. Echt glad. Niet die bekende laag die je voelt als je met je tong over het gehemelte gaat. Het rook naar niets. Het smaakte naar niets. De volgende ochtend werd ik voor het eerst in maanden wakker zonder hoesten. Na een week was het verschil zo groot dat mijn dochter het opmerkte. Je klinkt anders, zei ze. Helderder. Bij de controle na drie weken luisterde de longarts naar mijn ademhaling en keek verrast op. Uw longen klinken uitstekend, zei hij. Wat bent u anders gaan doen. Ik vertelde over de OrthoSonic. Hij knikte. Dat verklaart het. Als de bacteriele bron is weggenomen, krijgt het longweefsel de kans om te herstellen. Op dat moment besefte ik hoe onnodig het allemaal was geweest. De maanden van hoesten. De angst. Het ziekenhuis. De nachten waarin ik wakker lag en me afvroeg of ik weer normaal zou kunnen ademen. Dit had voorkomen kunnen worden. Als iemand me eerder had verteld dat gewoon poetsen niet genoeg is. Diezelfde week bestelde ik er twee bij. Een voor mijn buurvrouw die al jaren klaagt over een slechte adem die maar niet weggaat. En een voor mijn broer, die vorig jaar een kaakontsteking had. Mijn buurvrouw belde me na vijf dagen. Ik weet niet wat dit apparaat doet, zei ze, maar mijn mond voelt schoner dan ooit. En die geur is weg. Compleet weg. Mijn broer is stiller over dat soort dingen. Maar hij vertelde me wel dat zijn tandarts bij de laatste controle zei dat zijn mondgezondheid opmerkelijk was verbeterd. Wat u moet weten als u een kunstgebit draagt. De echte OrthoSonic is alleen verkrijgbaar via de officiele website. Niet via Amazon, niet via Bol, niet via marktplaatsen. Er zijn goedkope kopien in omloop die niet werken of uw prothese zelfs kunnen beschadigen. Op dit moment loopt er een actie met tot 40% korting, inclusief gratis reinigingstabletten zodat uw kunstgebit na het reinigen ook fris smaakt. Maar elke keer dat er in het nieuws aandacht is voor de link tussen kunstgebitten en longinfecties, is het apparaat wekenlang niet leverbaar. Als u een kunstgebit draagt, zelfs maar een gedeeltelijke prothese, en u gebruikt niets dat verder gaat dan het oppervlak, dan neemt u een risico dat niet nodig is. Ik heb dat risico te lang genomen. Wacht niet tot u in een ziekenhuisbed ligt om dit serieus te nemen. Deel dit met iedereen die u kent met een kunstgebit. Het kan iemands gezondheid beschermen. P.S. Mijn buurvrouw heeft het nu twee maanden. Vorige week vertelde ze dat haar huisarts haar voor het eerst in jaren geen antibioticakuur heeft hoeven voorschrijven voor haar luchtwegen. Ze is 74 en zegt dat ze zich beter voelt dan in jaren.