Ad copy

Ik kan je het verschil uitleggen tussen fasciitis en fasciosis. Ik heb de klinische onderzoeken gelezen. Ik weet inmiddels meer over mijn eigen voeten dan mijn podotherapeut. Maar geen van die kennis heeft mijn ochtenden minder pijnlijk gemaakt. Tweeënhalf jaar. Zo lang heb ik deze aandoening bestudeerd alsof het mijn afstudeeronderzoek was. Ik kan je vertellen dat de fascia plantaris niet zomaar een peesplaat is, maar een dichte band bindweefsel die voortdurend nieuw collageen nodig heeft om elastisch te blijven. Ik kan je uitleggen waarom herhaalde cortisone-injecties steeds minder vaak werken. Ik kan je vertellen waarom op maat gemaakte steunzolen de pijn vaak alleen verplaatsen in plaats van oplossen. Ik kan je dit allemaal vertellen en toch grijp ik elke ochtend nog steeds de rand van mijn nachtkastje vast voordat mijn voeten de vloer raken. Mijn man vraagt niet meer hoe het met mijn voeten gaat. Niet omdat het hem niets kan schelen. Maar omdat het antwoord al tweeënhalf jaar hetzelfde is en hij het zat is om te zien hoe ik met een pijnlijk gezicht iets uitleg wat hij niet kan oplossen. Ik heb van mijn pijn een onderzoeksproject gemaakt. Zo ga ik ermee om. Als iets pijn doet, bestudeer ik het. Ik ontleed het probleem. Ik zoek het mechanisme en probeer het met de juiste aanpak aan te pakken. Die manier van denken heeft bij alles in mijn leven gewerkt. Behalve hierbij. In de logeerkamer staat een plank. Niet netjes georganiseerd, gewoon volgestapeld. Een Strassburg-sok die ik drie weken droeg, totdat het klittenband mijn lakens kapot trok. Een bevroren waterfles die standaard in de vriezer ligt, omdat ik die tijdens het televisiekijken zo vaak onder mijn voetboog rolde dat het bijna vanzelf ging. Een paar harde, op maat gemaakte steunzolen van een sportpodotherapeut die een uur naar mijn looppatroon keek. Kosten: €580 uit eigen zak. Drie verschillende paren Hoka’s, omdat iemand op een forum zei dat de Clifton beter was dan de Bondi bij klachten aan de fascia. Ik heb ze allemaal tijdens de aanbevolen gewenningsperiode gedragen. Ik hield mijn pijn bij in een notitie-app. Ochtendscore. Middag. Avond. Van één tot tien. De cijfers veranderden nooit. Bij geen enkele oplossing. Twaalf weken lang deed ik excentrische hieloefeningen op de trap. Ik tapete mijn voet. Ik droeg een nachtspalk. Ik rolde een golfbal onder mijn voetboog totdat het weefsel zo geïrriteerd was dat ik de volgende ochtend nauwelijks op mijn voet kon staan. Ik kreeg twee cortisone-injecties. De eerste gaf me negen dagen verlichting. De tweede drie. Daarna volgde schokgolftherapie. Zes behandelingen. De fysiotherapeut zei dat ik het acht weken moest geven. In week negen was de pijn precies hetzelfde als in week nul. Ik zat in mijn auto op de parkeerplaats van de kliniek en staarde naar het plafond. Tweeënhalf jaar. Tientallen behandelingen. Een perfect gedocumenteerde mislukking. En ik dacht: ik heb dit probleem slimmer aangepakt dan wie dan ook die ik ken. Ik heb er meer over gelezen, meer aan uitgegeven en harder voor gewerkt. En ik heb er helemaal niets voor teruggekregen. Ik wist niet meer wat ik moest doen. Dus deed ik het enige wat ik altijd doe. Ik ging terug naar het onderzoek. Maar deze keer stelde ik een andere vraag. Tweeënhalf jaar lang had ik gezocht naar “wat helpt tegen fasciitis plantaris”. Ik had elk antwoord geprobeerd. Niets hield blijvend stand. Die avond zocht ik op iets anders. Niet wat het weefsel kon herstellen, maar waarom het weefsel niet hersteld bleef. Ik vond een onderzoek naar de afbraak van bindweefsel bij vrouwen in de perimenopauze. Geen forumdiscussie. Geen blogartikel. Een echt wetenschappelijk onderzoek naar hoe oestrogeen als biologisch smeermiddel werkt voor pezen en fascia in het hele vrouwelijke lichaam. De gegevens waren eenvoudig en zetten alles wat ik dacht te begrijpen op zijn kop. Oestrogeen regelt niet alleen je cyclus. Het stuurt rechtstreeks de aanmaak van collageen in je pezen aan. Wanneer er voldoende oestrogeen aanwezig is, blijft je fascia gehydrateerd, elastisch en in staat om de kleine beschadigingen te herstellen die bij elke stap ontstaan. Wanneer het oestrogeenniveau daalt, zoals tijdens de perimenopauze en overgang vaak snel gebeurt, vertraagt de collageenproductie. Het weefsel droogt uit. Het wordt stijf en broos. En bij elke stap ontstaan er kleine scheurtjes die je lichaam steeds moeilijker kan herstellen. Deze aandoening heeft zelfs een naam: het musculoskeletale syndroom van de overgang. Ik staarde naar het scherm en zag mijn hele tijdlijn ineens anders. De op maat gemaakte steunzolen ondersteunden mijn voetboog. Ze pakten nooit aan waarom het weefsel zelf niet meer kon herstellen. De Hoka’s dempten de impact. Ze vervingen nooit het biologische smeermiddel dat de fascia elastisch hield. De cortisone-injecties onderdrukten de ontstekingsreactie op de schade. Maar het weefsel bleef achteruitgaan. De schokgolftherapie probeerde het herstel te stimuleren. Maar je kunt onvoldoende herstel niet forceren in weefsel dat niet de hormonale omgeving heeft die nodig is om zich te vernieuwen. Elke behandeling op mijn lijst richtte zich mechanisch op de fascia, nadat de schade al was ontstaan. Geen enkele pakte de reden aan waarom het weefsel niet kon herstellen. Tweeënhalf jaar lang had ik de verkeerde vraag proberen te beantwoorden. De juiste vraag was nooit: “Hoe herstel ik de fascia?” De juiste vraag was: “Waarom kan mijn lichaam dit niet meer zelf herstellen?” Het volgende uur zocht ik naar iets dat het hormonale mechanisme ondersteunde. Geen extra steun onder mijn voetboog. Geen nog zachtere zool. Iets dat van binnenuit werkte aan de biologische omgeving die de fascia nodig had om te herstellen. En ik bleef uitkomen bij een begrip dat ik nog nooit eerder was tegengekomen: het estroboloom. In je darmen leeft een groep bacteriën die specifiek betrokken is bij het verwerken en opnieuw circuleren van oestrogeen. Wanneer dit systeem, het estroboloom, goed werkt, wordt oestrogeen dat anders het lichaam zou verlaten opnieuw opgenomen en teruggebracht in de bloedbaan. Zo kan het de pezen en het bindweefsel bereiken die het nodig hebben. Tijdens de overgang raakt dit systeem vaak uit balans. Een voedingspatroon met veel bewerkte voeding, jarenlang antibioticagebruik en stress kunnen allemaal de specifieke darmbacteriën verminderen die verantwoordelijk zijn voor het recyclen van oestrogeen. Je lichaam maakt dus niet alleen minder oestrogeen aan. Het verspilt ook een deel van het oestrogeen dat het nog wel produceert. Je pezen verliezen niet alleen ondersteuning doordat de productie afneemt. Ze verliezen die ook doordat je lichaam niet meer goed vasthoudt wat het nog heeft. Toen vond ik MenoRelief™. Eén capsule met Lactobacillus gasseri, een bacteriestam waarvan is aangetoond dat die de heropname van oestrogeen in de darmen ondersteunt. Een stam die van nature voorkomt in gefermenteerde voeding uit bevolkingsgroepen waar vrouwen na de overgang gemiddeld veel minder last hebben van gewrichts- en peesafbraak. Het mechanisme klonk meteen logisch. Dit was het eerste wat ik vond dat zich richtte op de hormonale omgeving en niet alleen op de voet. Ik bestelde het zoals ik tegenwoordig alles bestel. Sceptisch. En terwijl ik al wist waar ik de retourinstructies zou kunnen vinden. De ochtend waarop ik begon, opende ik mijn notitie-app. Week één. Ochtendpijn: 6. Dat was voor mij eigenlijk normaal, soms was het een 7 of 8. Ik noteerde het. Geen reactie. Week twee. Ochtendpijn: 5. Sommige dagen een 4. Ik stond twintig minuten in de keuken koffie te zetten zonder steeds mijn gewicht van de ene voet naar de andere te verplaatsen. Ik noteerde het. Geen reactie. Week drie. Ochtendpijn: 3. Ik liep het hele rondje met de hond. Toen ik thuiskwam, besefte ik dat ik tijdens de wandeling geen enkele keer aan mijn voeten had gedacht. Ik ging zitten en keek naar mijn notitie-app. Drie weken lang een duidelijke dalende lijn. Voor het eerst in tweeënhalf jaar gingen de cijfers langer dan negen dagen de goede kant op. In week vijf was de ochtendpijn een 2. Op sommige dagen een 1. Ik stopte met het vastgrijpen van mijn nachtkastje wanneer ik opstond. In week acht stopte ik met dagelijks bijhouden. Niet omdat ik het opgaf, maar omdat er niets meer te noteren viel. De pijn was praktisch verdwenen. Ik heb de notities nog steeds. Tweeënhalf jaar rechte lijnen en daarna één dalende lijn die laag bleef. Dat waren de gegevens. Meer had ik niet nodig. Het is nu vier maanden later. Ik houd niets meer bij. Ik doe geen nachtelijk onderzoek meer naar fasciitis plantaris. Ik lees om één uur ’s nachts geen Reddit-discussies meer over steunzolen. Vorige week vroeg mijn man hoe het met mijn voeten ging. Voor het eerst in maanden. Ik zei: “Prima.” Hij keek me aan alsof ik iets zei in een taal die hij allang niet meer verwachtte te horen. De plank in de logeerkamer staat er nog steeds. Ik heb niets weggegooid. Een deel van mij bewaart het als bewijs. Niet als bewijs van mislukking, maar als bewijs dat ik heel lang de verkeerde vraag heb gesteld. Wat uiteindelijk werkte, kostte minder dan ieder afzonderlijk product op die plank. De kennis die me daar bracht, kostte drie jaar, duizenden euro’s en een niveau van chronische uitputting waarvan ik niet wist dat het mogelijk was. Ik wou dat ik die tijd terug kon krijgen. Dat kan niet. Maar de pijn is weg. Als je alles hebt geprobeerd en niets heeft gewerkt, ga ik je niet vertellen dat je opnieuw hoop moet hebben. Ik weet wat dat van je vraagt. Ik vertel je wat ik zelf tweeënhalf jaar geleden had willen horen. Je hebt steeds de voet behandeld. Maar je moet de hormonale omgeving behandelen waarin die voet functioneert. Je fascia plantaris doet niet pijn omdat je voetboog onvoldoende wordt ondersteund. De pijn ontstaat doordat het oestrogeen dat je bindweefsel elastisch, gehydrateerd en zelfherstellend hield, is gedaald en je lichaam het kleine beetje dat het nog produceert niet goed meer recyclet. Totdat die hormonale basis wordt ondersteund, zal geen enkele mechanische behandeling van het weefsel blijvend standhouden. Geen rekoefeningen. Geen steunzolen. Geen injecties. Geen schokgolftherapie. Geen Hoka’s. MenoRelief™ ondersteunt het oestrogeen dat je lichaam nog steeds aanmaakt. Eén capsule. Met 60 dagen geld-teruggarantie. Je hoeft mij niet te geloven. Je hoeft niemand te geloven. Houd het zelf bij. Binnen een paar weken zie je of de cijfers veranderen. Gebeurt dat niet, dan stuur je het terug. Je hebt dan alleen een paar weken verloren en verder niets. Gebeurt het wel, dan heb je eindelijk het antwoord waar je notitie-app al die tijd op heeft gewacht.