Pootjes & Zorg Dierenarts Facebook ad: “Loki is op 6-jarige leeftijd overleden. Simba begon…”

About this ad

Meta Ad Library ID

1541582480716144

Platforms

Facebook, Instagram, Messenger and Threads

Relaunches

0

EU reach

287,566

How we count

Ad text

Ik ga iets zeggen dat geen enkele kattenbezitter wil horen en het kan me niets schelen of het je van streek maakt. Overstappen op een ander merk paté gaat je kat niet redden. Niet Sheba. Niet Gourmet Gold. Niet Animonda Carny. Niet die €68 doos Hill's Prescription Diet die je dierenarts net heeft aangeraden. NIETS DAARVAN GAAT WERKEN. Ik weet het, want ik heb het ALLEMAAL geprobeerd. Elk merk. Elk eiwit. Elke structuur. Twee jaar lang. En mijn kat is alsnog gestorven. Zes jaar oud. Nierfalen. Omdat ik twee jaar lang een voedingsprobleem heb behandeld dat nooit een voedingsprobleem was. En het ergste? Mijn andere kat begon hetzelfde te doen. Hetzelfde braken. Diezelfde perfecte vleesrolletjes. Dezelfde langzame achteruitgang. En ik liet het bijna nog een keer gebeuren, want ik luisterde nog steeds naar dezelfde waardeloze adviezen die mijn eerste kat het leven hadden gekost. Ik ben klaar met beleefd zijn hierover. Als je kat braakt en je vraagt hier welk merk je moet proberen, dan verspil je tijd die je kat niet heeft. Lees dit hele bericht. Elk woord. Want het antwoord staat erin en het is NIET nog een zak kattenvoer. Mijn naam is Anna de Vries. Ik ben 34. Ik woon in Utrecht met mijn man Marco en onze twee katten. Nou ja, we hadden twee katten. Loki was een Siamees van 6 jaar. Praat graag. Veeleisend. Het soort kat dat op mijn laptop ging zitten tijdens Teams-meetings, gewoon om me eraan te herinneren dat hij bestond. Simba is een Ragdoll van 4 jaar. Stil. Zachtaardig. Volgt me als een zwijgende schaduw van kamer naar kamer. Twee compleet verschillende katten. Maar ze hadden hetzelfde probleem. Ze braakten allebei. Elke dag opnieuw. Bij Loki begon het zo'n twee jaar geleden. Hij at zijn ontbijt — droogvoer, Purina Pro Plan — en 10 minuten later lag het op het tapijt. Onverteerd voer. Perfect gevormd. Alsof zijn maag het gewoon opgaf en zei "nee, ik trek het niet". Ik vroeg het aan mijn dierenarts. "Stap over op natvoer. Paté is makkelijker te verteren. Het vocht helpt." Dus ik stapte over. Sheba Classic Paté. Kipsmaak. De eerste week leek het te werken. Loki at het. Hield het binnen. Ik dacht: eindelijk. Probleem opgelost. Toen kwam het braken terug. Maar dit keer was het anders. In plaats van 10 minuten na het eten te braken, deed hij het nu 45 minuten tot een uur later. En in plaats van brokjes waren het deze perfecte vleesrolletjes. Alsof de paté daar gewoon in zijn maag had gelegen, volledig onverteerd, totdat zijn lichaam het opgaf en het uitspuugde. Ik plaatste een bericht in een Facebookgroep. "Mijn kat is overgestapt op paté. Hij braakt nog steeds. Wat doe ik fout?" Iedereen had suggesties. "Probeer zalm in plaats van kip. Misschien is hij allergisch." "Probeer graanvrije paté. De granen kunnen zijn maag irriteren." "Probeer een ander merk. Sheba gebruikt vulstoffen." Dus ik probeerde het. Ik probeerde zalm. Kalkoen. Rund. Graanvrij. Beperkte ingrediënten. Animonda Carny. Schesir. Almo Nature. Ik gaf in drie maanden meer dan €300 uit aan verschillende merken paté. Loki bleef braken. En toen begon Simba het ook te doen. Ze had het altijd prima gedaan op droogvoer. Geen braken. Geen problemen. Maar ik had haar ook op paté gezet — ik dacht: als Loki het nodig heeft, kan ik haar misschien beter ook overzetten als preventieve maatregel. Binnen twee weken braakte Simba ook. Niet elke dag zoals Loki. Maar 3 à 4 keer per week. Hetzelfde. Perfecte vleesrolletjes. 45 tot 60 minuten na het eten. Ik was elke dag braaksel aan het opruimen. 's Ochtends voor werk. Als ik thuiskwam. Midden in de nacht, als ik dat afschuwelijke kokhalsgeluid hoorde en uit bed sprong om ze van het tapijt te halen. Ik was uitgeput. Maar meer nog, ik was doodsbang. Want Loki werd erger. Zijn vacht ging er dof uitzien. Vettig. Alsof hij zichzelf weken niet gewassen had. Hij viel af. Ik kon zijn ribben voelen als ik hem aaide. Hij stopte met spelen. Stopte met op het aanrecht springen. Stopte met aandacht eisen tijdens mijn Teams-meetings. Hij ging alleen nog maar… slapen. De hele dag. Op de bank. Nauwelijks bewegend. Mijn baby verdween voor mijn ogen. En ik wist niet waarom. Ik nam hem mee naar de dierenarts. "Is er recent iets veranderd?" "Ik heb hem ongeveer vier maanden geleden overgezet op natvoer. Paté. Omdat hij braakte van droogvoer." De DA knikte. "Soms duurt het even voordat je het juiste voer vindt. Laten we een dieetvoeding proberen. Hill's i/d. Speciaal voor gevoelige magen." €68 voor een doos van 24 blikjes. Ik startte Loki diezelfde dag op. Week één: Nog steeds braken. Elke dag. Week twee: Nog steeds braken. Week drie: Ik belde de DA, in tranen. "Het dieetvoer werkt niet. Hij blijft overgeven. Hij valt nog meer af. Wat moet ik doen?" "Breng hem langs. Laten we bloed prikken." Ik bracht hem de volgende dag. Ze namen bloed af. Een volledig panel. De uitslag kwam drie dagen later. De DA belde me op werk. "Anna, Loki's nierwaarden zijn verhoogd. Zijn creatinine is 3,8. Zijn ureum is 72. Hij zit in een vroeg stadium van nierfalen." Ik voelde de grond onder me wegzakken. "Wat? Hoe? Hij is pas zes jaar." "Nierziekte kan op elke leeftijd ontstaan. We moeten hem direct op een nierdieet zetten. Royal Canin Renal. Dat helpt de progressie af te remmen." "Stopt dat het braken?" "Dat zou moeten helpen. Het braken kan komen door misselijkheid van de nierziekte." Ik ging naar huis en zette Loki diezelfde dag op het nierdieet. Hij weigerde het te eten. Ik probeerde het op te warmen. Een beetje van zijn oude voer erdoor te mengen. Tonijnsap toe te voegen. Hij nam een paar happen en liep weg. Ik zat om 11 uur 's avonds huilend op de keukenvloer hem met mijn vingers te voeren. "Alsjeblieft, Loki. Eet alsjeblieft. Je hebt dit nodig." Hij draaide zijn hoofd weg. In de volgende twee weken at Loki nauwelijks. Hij verloor nog een pond. Zijn ribben staken uit. Zijn ogen zagen er ingevallen uit. Ik zag mijn kind wegkwijnen. En toen, op een avond, kwam ik thuis van werk en vond hem in de hoek van onze slaapkamer. Hij ademde raar. Oppervlakkig en snel. Ik tilde hem op. Zijn lichaam voelde slap. Ik pakte mijn sleutels en reed naar de dierenkliniek voor spoedeisende hulp. Ze namen hem direct mee naar achter. Vijfenveertig minuten later kwam de dierenarts naar buiten. "De nieren van uw kat functioneren voor minder dan 15%. Hij zit in eindstadium nierfalen. Zijn lichaam geeft het op." Ik kon niet meer ademen. "Kunt u hem redden?" "We kunnen het proberen. Infuus. Medicatie. Maar ik moet eerlijk zijn — in dit stadium is de prognose niet goed." Ze hielden hem die nacht. Ik ging naar huis en lag in bed naar het plafond te staren, niet in staat te slapen. Om 6.47 uur ging mijn telefoon. "Anna, het spijt me zo. Loki is ongeveer twintig minuten geleden overleden. We hebben alles gedaan wat we konden." Ik herinner me weinig van wat erna gebeurde. Marco reed me naar de dierenkliniek om Loki's lichaam op te halen. Ze gaven me een kartonnen doos. Ik betaalde de rekening. €3.200. We reden in stilte naar huis. Ik kon niet stoppen met denken: ik heb het gezien. Ik HEB HET GEZIEN. TWEE JAAR lang heb ik gezien hoe Loki braakte. Eerst van droogvoer. Toen van paté. Toen van elk merk dat ik probeerde. Toen van het dieetvoer. En iedereen vertelde me dat het normaal was. "Sommige katten zijn nu eenmaal kotsers." "Probeer een ander eiwit." "Misschien eet hij te snel." Maar het was niet normaal. Zijn lichaam schreeuwde om hulp. En tegen de tijd dat ik begreep wat het betekende, waren zijn nieren al kapot. Het ergste? Simba deed precies hetzelfde. 3 à 4 keer per week braken van paté. Afvallen. Doffe vacht. Ik wist wat er ging komen. Simba zou op dezelfde manier sterven als Loki. En dat kon ik niet laten gebeuren. Ik bracht de volgende twee weken obsessief zoekend door. Ik ben lid geworden van elke Facebookgroep over kattengezondheid. Ik heb elk forumdraadje gelezen over braken en nierziekte. Ik heb YouTubevideo's van dierenartsen bekeken. En ik bleef hetzelfde angstaanjagende patroon zien. Kat braakt van droogvoer → eigenaar stapt over op paté → kat braakt nog steeds → eigenaar probeert andere merken → niets werkt → maanden gaan voorbij → vacht van kat wordt dof → kat valt af → kat wordt lethargisch → bloedonderzoek laat verhoogde nierwaarden zien → nieren falen → kat sterft. Het braken was niet zomaar braken. Het was het eerste waarschuwingssignaal. En ik had het twee jaar genegeerd. Toen vond ik om 2 uur 's nachts, diep in een Barfplaats-topic, een reactie die alles veranderde. Iemand schreef: "Mijn kat braakte drie jaar lang. Elk voer geprobeerd. Uiteindelijk taurinesupplementen geprobeerd. Braken stopte binnen vier weken." Taurine. Ik had ervan gehoord — het zit in energiedrankjes. Maar ik had geen idee dat katten het nodig hadden. Ik googelde: "taurinetekort kat braken." Er waren artikelen. Studies. Forumposts. Allemaal hetzelfde: een taurinetekort kan chronisch braken bij katten veroorzaken. Ik begreep de wetenschap niet. Ik wist niet hoe het werkte. Ik wist alleen: bij andere mensen stopte hun kat met braken nadat ze taurine gaven. Dat was genoeg voor mij. Ik ging meteen op Bol.com en kocht een taurinesupplement. €22. Goede reviews. "Ondersteunt de spijsvertering." Het kwam twee dagen later aan. Ik begon het Simba elke dag te geven, gemengd door haar eten. Week één: Nog steeds 3 à 4 keer braken. Week twee: Nog steeds braken. Week drie: Nog steeds braken. Week vier: Ik zat huilend op de achterveranda en keek hoe Simba in de zon lag te slapen. Ze was nog een halve pond afgevallen. Haar vacht zag er slechter uit. Ik zag hetzelfde opnieuw gebeuren. Mevrouw Willems, mijn buurvrouw, kwam naar buiten om haar planten water te geven. Mevrouw Willems is 73. Ze is een gepensioneerde dierenarts. Heeft 30 jaar lang het gemeentelijke dierenasiel geleid voordat ze vijf jaar geleden met pensioen ging. Ze woont al naast ons sinds we hier drie jaar geleden zijn komen wonen. Ze zag me huilen en kwam naar me toe. "Anna? Lieverd, wat is er?" Ik vertelde haar alles. Over Loki. Over het braken. Over het nierfalen. Over hoe Simba hetzelfde deed en ik doodsbang was haar ook te verliezen. "Ik heb online iets gevonden over dat taurine helpt tegen braken," zei ik, terwijl ik haar het flesje van Bol.com liet zien. "Ik geef het haar al vier weken maar het werkt niet. Ze blijft overgeven. Ik weet niet wat ik moet doen." Mevrouw Willems pakte het flesje uit mijn hand en bekeek het. Haar gezicht veranderde. "Oh, lieverd. Dit is rotzooi. Geen wonder dat het niet werkt." Ze ging naast me op de veranda zitten. "Mag ik je iets vertellen? Iets wat ik in 30 jaar in het asiel heb geleerd?" Ik knikte en veegde mijn ogen droog. "Je had gelijk. Het braken komt door een taurinetekort. Maar dit supplement?" Ze hield het Bol.com-flesje omhoog. "Dit is geen echte taurine. Of in elk geval niet genoeg ervan." "Wat bedoel je?" Ze leunde achterover in haar stoel. "Laat me uitleggen wat er werkelijk gebeurt. Katten kunnen zelf geen taurine aanmaken. Ze moeten het volledig uit hun voer halen. En taurine is wat hun lever nodig heeft om gal aan te maken. Zonder gal kunnen ze geen vet verteren. Vooral niet het hoge vetgehalte in natvoer zoals paté." "Dus het voer blijft gewoon liggen?" "Precies. Het blijft 45 tot 60 minuten onverteerd in hun maag liggen. Dan geeft de maag het op en spuugt het uit. Daarom komt het eruit als een perfect vleesrolletje." Ik dacht aan al die keren dat ik Loki's braaksel had opgeruimd. Perfecte vleesrolletjes. "Maar op het voer staat 'taurine toegevoegd'. Mijn DA zei dat Purina Pro Plan compleet en gebalanceerd is." Mevrouw Willems zuchtte. "Dat is de leugen die ze je vertellen. Ja, de grote diervoederbedrijven — Purina, Royal Canin, Hill's, allemaal — voegen taurine toe. Maar wat ze er niet bij vertellen: ze voegen het absolute minimum toe dat wettelijk vereist is. Net genoeg om 'compleet en gebalanceerd' op het etiket te zetten en jou een premiumprijs te laten betalen." "Dus het is niet genoeg?" "Bij lange na niet. En het ergste: zelfs die kleine hoeveelheid doet er niet toe, want het hoge-temperatuur productieproces dat ze gebruiken om het voer te maken vermindert de opname van taurine flink. Wat overblijft is in feite onbruikbaar." Mijn maag draaide om. "En die graanvrije formules die iedereen aanbeveelt? Die zijn nog erger." "Hoe?" "Want als ze de granen weghalen, moeten ze er iets goedkoops voor in de plaats stoppen. Dus ze gebruiken erwten en linzen. Erwten en linzen zijn goedkope vulstoffen waarmee ze 'graanvrij' op de zak kunnen zetten en je €20 extra kunnen laten betalen." "Maar zijn erwten niet gezond?" "Voor mensen? Zeker. Voor katten?" Ze hield zich in. "Niet technisch gif. Maar ze bevatten stoffen die zich in het darmkanaal aan taurine binden en voorkomen dat het lichaam van de kat het opneemt. Dus zelfs als er genoeg taurine in het voer zat — wat niet zo is — kan het lichaam van de kat het niet opnemen, omdat de peulvruchten het blokkeren." Ik werd misselijk. "Loki at twee jaar lang graanvrije Purina Pro Plan." "Dan kreeg hij bij elke maaltijd een groter taurinetekort. Het spijt me, lieverd. Ik weet dat dit zwaar is om te horen." Ik begroef mijn gezicht in mijn handen. "Dus het voer was hem aan het doden. Het dure voer waarvan ik dacht dat het het beste was." "Het braken was zijn lichaam dat probeerde je te vertellen dat hij het niet kon verteren. Zijn lever kon geen gal produceren. Dus het voer bleef daar gewoon liggen totdat hij het uitspuugde. Maar het is nog erger — als een kat zijn voer niet goed kan verteren, kan hij ook geen voedingsstoffen opnemen. Dus hij eet elke dag volle maaltijden, maar zijn lichaam krijgt bijna niets binnen." "Daarom is hij afgevallen." "Daarom is hij afgevallen. Hun lichaam begint spierweefsel af te breken voor energie. Hun organen gaan worstelen omdat ze niet krijgen wat ze nodig hebben. Hun vacht wordt dof en vettig omdat hun lichaam overleven voorrang geeft. En hun nieren?" Ze pauzeerde. "De nieren moeten overuren maken om alle afvalstoffen weg te filteren van het onverteerde voer en de spierafbraak. Week na week. Maand na maand. Jaar na jaar. De nieren staan continu onder druk. Tot ze beginnen te falen." De tranen liepen over mijn wangen. "Dat is wat er met Loki is gebeurd. Twee jaar lang verhongerde zijn lichaam langzaam, ook al was zijn bakje vol. En zijn nieren probeerden wanhopig bij te benen. Tot ze niet meer konden." Mevrouw Willems pakte mijn hand vast en kneep erin. "Je kon het niet weten. Hoe had je het kunnen weten? Het systeem is zo opgezet dat je het niet weet. Deze grote diervoederbedrijven verdienen miljarden door mensen te overtuigen dat hun voer gezond is, terwijl katten sterven aan ondervoeding." "Maar ik probeerde het op te lossen. Ik kocht taurine." Ze keek opnieuw naar het Bol.com-flesje. "Dit merk? Ik heb het jaren geleden getest toen ik nog in het asiel werkte. Naar een lab gestuurd. Weet je wat we vonden? 194 mg echte taurine per maatschep. Op het etiket stond 500 mg. Het was 61% onderdoseerd." "Wat?" "En de biobeschikbaarheid — dat is hoeveel het lichaam daadwerkelijk kan opnemen — was slechts 28%. Dus Simba krijgt geen 500 mg taurine. Ze krijgt misschien 54 mg per dag." "Daarom werkt het niet." "Daarom werkt het niet. En elke dag dat je haar deze rotzooi geeft, komen haar nieren dichter bij falen. Net als bij Loki." Ik begon te snikken. "Wat moet ik dan doen? Hoe red ik haar?" Mevrouw Willems stond op. "Wacht hier." Ze ging haar huis in en kwam een minuut later terug met een potje. "Dit is wat we in het asiel gebruikten. VitaPaws. Over mijn 30 jaar heb ik tientallen merken getest. Naar labs gestuurd. De meeste waren verontreinigd, onderdoseerd of afgebroken door slechte opslag. Dit is de enige die er doorheen kwam." Ik pakte het potje van haar aan. "Hoe is dit anders?" "500 mg pure taurine per afgestreken maatschep. Eén ingrediënt. Geen maltodextrine. Geen suiker. Geen granen. Geen smaakstoffen. Geen vulstoffen. EU-geproduceerd, onafhankelijk getest. Hersluitbare, vochtwerende verpakking zodat het niet gaat klonteren." "En dit stopt het braken?" "Als we niet te laat zijn — als haar nieren nog niet te beschadigd zijn — ja. Eén maatschep per dag, gemengd door haar voer. Binnen 4 tot 6 weken zou haar lever weer gal moeten gaan produceren. Het braken zou moeten stoppen. En haar nieren zouden moeten stabiliseren." "En als we te laat zijn?" Mevrouw Willems keek me met droevige ogen aan. "Dan weet je in elk geval dat je het hebt geprobeerd. Maar Anna, je moet één belangrijk ding begrijpen. Je kunt taurine niet overdoseren. Het is in water oplosbaar. Als ze te veel binnenkrijgt, filteren haar nieren het er gewoon uit en plast ze het uit. Geen toxiciteitsrisico. Geen bijwerkingen. Geen gevaar. De FEDIAF heeft een veilige bovengrens op 2.500 mg per kilo volledig voer, en dat zit ver boven wat ze ooit zou kunnen binnenkrijgen." "Dus er is geen kwaad in om het haar te geven?" "Geen enkel. Nul. En dit is wat ik elke kattenbezitter vertel: Catmoneo schrijft dat het bij katten 6 tot 24 maanden kan duren voordat je merkt dat er een taurinetekort is. Voordat de eerste symptomen zichtbaar zijn, is de schade vaak al ontstaan." "6 tot 24 maanden?" "6 tot 24 maanden. Dus zelfs als je niet zeker weet of je kat een tekort heeft — zelfs als ze nog niet braakt — is er letterlijk geen kwaad in om ze farmaceutisch zuivere taurine te geven. Maar als ze wel een tekort heeft, kun je haar leven redden." Ze gaf me het potje. "Begin haar er vandaag mee. En Anna? Geef jezelf niet de schuld voor Loki. De DA had het moeten weten. De diervoederbedrijven zouden eerlijk moeten zijn. Maar dat zijn ze niet. Want zieke katten zijn winstgevender dan gezonde katten." Ik startte Simba die dag op VitaPaws. De eerste paar dagen veranderde er niets. Ze braakte nog steeds 3 à 4 keer per week. Ik was doodsbang dat het niet zou werken. Dat ik te laat was. Dat Simba's nieren al te beschadigd waren, net als die van Loki. Maar toen, rond dag 6, merkte ik iets op. Ze braakte die week maar twee keer, in plaats van haar gebruikelijke 3 of 4. Week twee: Ze braakte één keer. Week drie: Nul keer braken. Ik kon het niet geloven. Ik bleef wachten tot het terug zou komen. Maar dat gebeurde niet. In week vier had Simba geen enkele keer meer gebraakt. En ik merkte ook andere dingen die veranderden. Haar vacht werd glanzender. Zachter. Ze begon zichzelf meer te wassen. Ze kwam aan. Niet veel, maar genoeg dat ik haar ribben niet meer kon voelen. Ze begon weer te spelen. Achter haar verenmuis aan. Op de krabpaal springen. Mijn kind kwam terug. Ik nam haar zes weken later mee naar de DA voor bloedonderzoek. Ik was zo bang. Wat als haar nieren al aan het falen waren? Wat als ik te laat was? De DA belde me twee dagen later met de uitslag. "Anna, ik heb goed nieuws. Simba's nierwaarden zijn verbeterd." Ik begon meteen aan de telefoon te huilen. "Verbeterd?" "Ja. Haar creatinine is 1,9, gedaald van 2,4. Haar ureum is 38, gedaald van 48. Wat je ook doet, het werkt." "Het is taurine. Echte farmaceutisch zuivere taurine." Er viel een stilte. "Nou. Houd haar erop. Ik heb nog nooit eerder zo zien verbeteren in nierwaarden." Dat was vier maanden geleden. Simba heeft sinds week drie geen enkele keer meer gebraakt. Haar nierwaarden zijn stabiel. Haar vacht is prachtig. Haar ogen zijn helder. Ze speelt. Ze is gelukkig. Ze is gezond. En ik denk elke dag aan Loki. Want nu begrijp ik wat er is gebeurd. Twee jaar lang stuurde Loki's lichaam signalen. Het braken was zijn lever die schreeuwde: "Ik kan geen gal aanmaken! Ik kan dit voer niet verteren!" Het gewichtsverlies was zijn lichaam dat zei: "Ik verhonger! Ik neem geen voedingsstoffen op!" De doffe vacht was het eerste teken dat zijn lichaam overleven boven alles stelde. De lethargie was zijn organen die uitgingen omdat ze niet kregen wat ze nodig hadden. En het gebeurde allemaal zo langzaam. Zo geleidelijk. Dat ik het niet zag tot zijn nieren al aan het falen waren. Ik dacht dat ik gewoon te maken had met een kat die soms braakte. Ik wist niet dat ik mijn kind in slow motion zag sterven. Week voor week. Maand voor maand. Jaar voor jaar. Terwijl zijn nieren wanhopig probeerden bij te blijven met de gifbelasting van onverteerd voer en spierafbraak. Tot ze niet meer konden. Tegen de tijd dat de DA het opmerkte, was 85% van zijn nierfunctie kapot. En het ergste? Mevrouw Willems vertelde me dat het te voorkomen was geweest. Allemaal. Als de diervoederbedrijven eerlijk waren over hoe weinig biobeschikbare taurine er werkelijk in hun voer zit. Als mijn DA had getest op een taurinetekort in plaats van alleen maar duurder dieetvoer te pushen. Als iemand mij had verteld dat graanvrij voer met erwten en linzen het tekort alleen maar erger maakte. Loki zou er nog geweest zijn. Maar ik wist het niet. Want niemand had het me verteld. Ik schrijf dit omdat ik zoveel van jullie dezelfde dingen zie posten die ik twee jaar geleden plaatste. "Kat overgezet op paté. Braakt nog steeds. Kip, zalm, kalkoen geprobeerd. Niets werkt." "Mijn kat braakt perfecte vleesrolletjes 45 minuten na het eten. DA zegt dat hij in orde is." "€500 aan dierenartskosten besteed. Geen antwoorden. Word alleen verteld om andere voeders te blijven proberen." "Mijn kat valt af maar eet elke dag volle maaltijden. Wat is er aan de hand?" "Zijn vacht ziet er vettig uit hoe vaak ik hem ook borstel." Je doet niets verkeerd. Het voer is niet het probleem. De lever van je kat kan geen gal aanmaken omdat ze een taurinetekort hebben. En het braken is niet "gewoon braken". Het is het eerste waarschuwingssignaal dat hun lichaam faalt. Elke keer braken is een maaltijd die hun lichaam niet kon verteren. Elke keer braken is meer voedingsstoffen die ze niet hebben opgenomen. Elke keer braken is meer druk op hun nieren, die de afvalstoffen proberen te filteren. En als je het niet oplost, gebeurt hetzelfde wat met Loki gebeurde met jouw kat. Het braken zal doorgaan. Hun vacht wordt dof. Ze vallen af. Ze worden lethargisch. Hun nieren beginnen te worstelen. En tegen de tijd dat de DA het opmerkt, is het te laat. Mevrouw Willems vertelde me iets wat me nog steeds achtervolgt: bij katten kan het 6 tot 24 maanden duren tussen het ontstaan van een taurinetekort en de eerste zichtbare symptomen. Dat betekent dat jouw kat op dit moment waarschijnlijk een tekort heeft. Zelfs als ze niet braken. Zelfs als ze er prima uitzien. Want een taurinetekort ontwikkelt zich langzaam. Stil. Tot de schade is aangericht. En dit is wat mevrouw Willems me vertelde dat me zoveel rust gaf: Je kunt taurine niet overdoseren. Het is in water oplosbaar. Overschot wordt door de nieren gefilterd en uitgeplast. Geen toxiciteitsrisico. Geen bijwerkingen. Geen gevaar. De FEDIAF-bovengrens (2.500 mg/kg volledig voer) zit ver boven wat ze ooit zou kunnen binnenkrijgen. Dus zelfs als je niet zeker weet of je kat een taurinetekort heeft — zelfs als ze nog niet braken — is er letterlijk geen kwaad in om ze farmaceutisch zuivere taurine te geven. Geen. Maar als ze wel een tekort hebben — en mevrouw Willems zei dat de kans heel groot is dat ze die hebben — kun je hun leven redden. Begin ze vandaag aan taurine. Echte, farmaceutisch zuivere taurine die werkt. Niet die verontreinigde rotzooi op Bol.com die voor 60% onderdoseerd is met 28% biobeschikbaarheid. Ik heb vier weken verspild door Simba Bol.com-taurine te geven. Vier weken waarin haar nierwaarden slechter werden. Vier weken die ik nooit meer terugkrijg. Vier weken dichter bij haar verliezen. Mevrouw Willems heeft over haar 30 jaar in het asiel tientallen merken getest. Naar labs gestuurd. Geverifieerd wat er werkelijk in zat. De meeste waren verontreinigd, onderdoseerd of afgebroken. Maar één merk kwam er doorheen: VitaPaws. 500 mg per maatschep. Eén ingrediënt — pure L-taurine. Geen maltodextrine, geen suiker, geen granen, geen smaakstoffen, geen vulstoffen. EU-geproduceerd, onafhankelijk getest. Eén maatschep per dag, gemengd door het eten. Dat is precies de 500 mg per kilo vlees die Voerwijzer aanbeveelt als BARF-benchmark. Binnen 4 tot 6 weken verbetert de galproductie. Het braken stopt. Je kat kan eindelijk haar voer verteren. Haar lichaam kan eindelijk voedingsstoffen opnemen. Haar nieren kunnen eindelijk stoppen met continu onder druk te staan. Simba heeft in vier maanden niet één keer meer gebraakt. Haar nierwaarden zijn verbeterd. Ze is gezond en gelukkig en leeft. Maar Loki is weg. En ik zal de rest van mijn leven willen dat ik het eerder had geweten. Je kat braakt omdat ze geen gal kunnen aanmaken. Ze kunnen geen gal aanmaken omdat ze een taurinetekort hebben. En commercieel kattenvoer — zelfs de dure paté, zelfs het graanvrije, zelfs het dieetvoer dat je DA aanbeval — bevat niet genoeg biobeschikbare taurine. Je hoeft geen ander merk te proberen. Je hoeft niet weer een ander eiwit te proberen. Je hoeft geen €500 meer uit te geven aan dierenartskosten voor onderzoeken die niets vinden. Je moet het taurinetekort oplossen voordat hun nieren beginnen te falen. Krijg de taurine die het leven van Simba heeft gered: https://vitapaws.nl/products/taurine Want ik dacht dat overstappen op paté het braken zou stoppen. Dat deed het niet. En twee jaar later faalden Loki's nieren en was hij weg. Laat dat niet jouw verhaal worden. Laat je kind niet maandenlang wegkwijnen terwijl je verschillende voeders probeert die niet zullen werken. Wacht niet tot het te laat is. Begin vandaag aan farmaceutisch zuivere taurine. EDIT: Veel mensen hebben me ge-dm'd dat ze VitaPaws ergens anders hebben gekocht en het nooit hebben ontvangen, of dat hun kat niet verbeterde zoals Simba. Ik vroeg waar ze het hadden gekocht en het was meestal Bol.com of Amazon.de. Ik koop altijd direct via hun website. Ze hebben een directe waarschuwing voor namaak en verkopen ALLEEN via hun eigen site. Sorry — ik was vergeten de link toe te voegen. Hier is hij: https://vitapaws.nl/products/taurine P.S. De Bol.com-taurine die ik Simba 4 weken lang heb gegeven was 61% onderdoseerd met 28% biobeschikbaarheid. Haar nierwaarden werden SLECHTER terwijl ik het haar gaf. Het braken bleef. Haar lichaam bleef falen. Vier weken op VitaPaws en het braken stopte volledig. Zes weken en haar nierwaarden verbeterden voor het eerst. Verspil geen tijd aan supplementen die niet werken. De nieren van je kat kunnen niet wachten. P.P.S. Loki braakte 2 jaar voordat zijn nieren faalden. Het braken was niet "gewoon braken" — het was het eerste waarschuwingssignaal dat zijn lichaam langzaam verhongerde en dat zijn nieren continu onder druk stonden. Ik dacht dat ik tijd had. Dat had ik niet. Als je kat twee keer per maand of vaker braakt, begin vandaag aan farmaceutisch zuivere taurine: https://vitapaws.nl/products/taurine

Where the ad sends people

vitapaws.nl

Loki is op 6-jarige leeftijd overleden. Simba begon hetzelfde te doen😢

Pure Taurine Supplement voor Katten – 98,5% Farmaceutisch Kwaliteitspoeder met Precisiemeetlepel | 100g (30 porties) Krijgt Jouw Kat Genoeg Taurine? De Meeste Niet. Moderne verwerking van kattenvoer vernietigt 50–70% van de van nature aanwezige taurine door verhitting, maling en opslag. Zelfs 'c...