Ad copy

"Honey, dahan-dahan lang. Unang beses ko pa lang ito." Namilipit si Lori habang bumibilis ang bawat galaw ni Russel sa ibabaw niya. "M-masakit... S-sobrang sakit…" Umagos ang luha sa mga pisngi ni Lori, kaya agad siyang hinalikan ni Russel sa labi upang i-distract ang kanyang atensyon mula sa sakit. "Sandali na lang, kaunti na lang. L-Lori, mahal ko... malapit na... malapit na ako." Puno ng ungol ang kwarto habang sabay na narating ng bagong kasal ang rurok ng ligaya. Pagkatapos, humiga si Russel sa tabi ng asawa at nagyakap sila, ninanamnam ang katahimikan ng kanilang kwarto. Pero mabilis na naglaho ang sandaling iyon nang bumulong si Russel sa tainga ni Lori, "Honey, may kailangan akong sabihin sa iyo." "Ano iyon?" kuryosong tanong ni Lori. "You know I'm building my own business. Bukas, kailangan kong umalis papuntang Sydney para makipagkita sa isang investor doon," sagot ni Russel. "Gaano ka naman katagal doon?" "Siguro mga isang linggo. I’m sorry, hindi kita pwedeng isama. Napakahalaga nito para sa negosyo. I have to meet with investors," tugon ni Russel bago magdilim ang kanyang ekspresyon. "At kailangan ko ring ipagpatuloy ang therapy ko. Gusto ko nang magkaanak tayo agad." Natigilan si Lori. "T-Therapy?" "Asthenozoospermia," bulong ni Russel, bakas ang lungkot sa kanyang mukha. "I had a serious accident when I was little. Namatay ang mga magulang ko doon, at mag-isa lang akong pinalaki ni Dad. Because of that incident, I was diagnosed with infertility. Ang tanging lunas lang ay special therapy. Hindi ko nalaman ang iyon hanggang sa ikasal tayo." "Huwag mong sabihing—" "Yes. Adoptive father ko lang si Weston. Since I was eight, I’ve been under his care. Pinag-aral niya ako hanggang college, at gusto kong makabawi sa kanya. Hindi ako pwedeng habambuhay na lang na umaasa sa yaman niya. Kailangan kong maging successful sa negosyong ito." "Naiintindihan ko naman, pero bakit kailangang ngayon agad?" humagulgol si Lori. Dalawang araw pa lang silang kasal. Ang unang araw ay napuno ng pakikipag-usap sa mga bisita. Dahil sa pagod ay hindi na sila nagkaroon ng oras sa isa’t isa sa unang gabi nila bilang mag-asawa. Ang ikalawang araw naman na pinangarap ni Lori na maging pinakamaganda sa kanyang buhay, ay nagtatapos sa isang masakit na pamamaalam… One week. Masyado iyong matagal para sa isang couple na bagong kasal pa lamang. Lalo na’t may mga rebelasyon pa ang asawa niya tungkol sa adoptive father nito. Hindi napigilang maiyak ni Lori. Ang bawat luha ay bumubura sa saya ng kanyang mukha. “Alam ko namang malulungkot ka dahil magkakahiwalay tayo nang matagal, but I promise I’ll keep in touch while I’m there. Hindi ko rin naman kaya ang long distance relationship, pero para sa future natin ito, honey,” paliwanag pa ni Russel. Sa unang linggo, gabi-gabi silang nag-video call. Ngunit nang pumasok ang ikalawang buwan, unti-unting nawawala si Russel. Kinalaunan, hindi na nito sinasagot ang mga tawag niya. Nagsimulang mabaliw sa kaiisip si Lori. Pakiramdam niya ay iniwan na siya ng asawa niya. Madalas niyang ibinubuhos ang kanyang emosyon at pag-aalala sa mga hindi natural na bagay. Sa kanyang mga pagnanasa… Sa katunayan pa nga, minsan sa isang linggo lang nagpaparamdam si Russel, hanggang sa umabot iyon sa tatlong buwan. Sa ikaapat na buwan na ngayon, hindi na sinasagot ni Russel ang mga tawag ni Lori. Wala kahit isang text. Nawala rin ang lahat ng social media ni Russel. Naging matindi ang paghihirap ni Lori. Paulit-ulit niyang iniisip ang unang gabing iyon, at ang nakakadurog-pusong pagpapaalam ng asawa niya. Sa isip niya, pinagmumura na niya si Russel dahil sa pagiging pabaya nitong asawa. Sa loob ng anim na buwan ay parang nababaliw si Lori, at ang tanging nagbibigay-aliw sa kanya ay ang alaala ng kanilang unang gabi ni Russel. "Honey, ahh. Please… hindi ko na kaya." Hinawakan ni Lori ang tuktok ng kanyang mga dibdib pati na rin ang ang pribadong parte sa pagitan ng kanyang hita, Iyon lang ang ginagawa niya kapag umuusbong ang pagnanais ng katawan niyang mahawakan. Malinaw pa rin niyang naaalala ang mainit na gabi nila ni Russel anim na buwan na ang nakalilipas. Patuloy itong ginagawa ni Lori. Pinahihirapan siya ng pananabik sa haplos ng kanyang asawa… Hindi ito ang unang pagkakataon na nasiyahan siya. Lihim pa ngang bumili si Lori ng isang device para mapaligaya ang sarili. Patuloy na pinupuno ng mga ungol niya ang kanyang kwarto. Lingid sa kaalaman niya, may isang lalaking nakatayo sa labas ng pinto: si Weston Revamonte, ang kanyang father-in-law. “Honey… kailan ka ba uuwi? Hindi mo ba ako nami-miss…? Halika rito… Dilaan mo… ito ang paborito mo, ‘di ba? Dilaan mo ako, Russel. Ipasok mo na… Russel… honey… bilisan mo pa… ilabas mo na…” Malakas ang mga ungol na ‘yon na maririnig hanggang sa dining room. Si Weston, na balak sanang dalhan ng dinner si Lori, ay natigilan habang naririnig ang pagnanasa ng kanyang daughter-in-law. Clack! Hindi sinasadyang natamaan ng siko ni Weston ang doorknob. "Sino 'yan?" hingal na tanong ni Lori, mabilis na ibinalot ang kumot sa kanyang katawan. Mabilis ang tibok ng kanyang puso habang naglalakad patungo sa pinto. Binuksan niya ito, ngunit walang tao sa pasilyo. Tanging ang tunog lang ng orasan sa dingding ang bumasag sa katahimikan ng ikalawang palapag. "Imahinasyon ko lang ba 'yun?" bulong niya, pabalik sa kanyang kama. Pinagpatuloy niya ang pagpapaligaya sa sarili hanggang sa ma-satisfy siya. Hindi pa rin kumakalma ang puso niya kahit na wala namang tao sa labas ng kwarto. Sigurado kasi siyang may narinig siyang nagbukas ng pinto. Siya lang naman, si Manang Andeng at ang Daddy Weston niya ang nasa mansyon sa mga oras na ‘yon… Pero naalala niyang nagpaalam nga pala si Manang Andeng na aalis ito para mag-grocery. Samantala, lumabas si Weston mula sa pinagtataguan niya. Oo. Agad siyang nagtago nang tamaan niya ang pihitan ng pinto, dahil ayaw niyang malaman ni Lori na nakikinig siya. Ang mga ungol nito ay tila musika pa ring tumutunog sa kanyang tainga, gumigising sa isang pagnanasa matagal na niyang ibinaon sa limot. “Damn it.” Napabuntonghininga si Weston at tiningnan ang umbok sa kanyang pantalon. Matagal nang byudo si Weston magmula nag mamatay ang asawa niya sa sakit na liver cancer pitong taon na ang nakalilipas. Simula noon, namuhay siya nang mag-isa at hindi na naghanap pa ng ibang babae. Kahit nang mabyudo, ni minsan ay hindi gumamit si Weston ng kahit sinong babae para lang punan ang pangangailangan niya bilang lalaki. Mas gusto pa niyang magsarili na lamang sa kanyang banyo. *** "Nasaan si Dad, Manang?" tanong ni Lori kinabukasan. "Kung wala pa siya rito sa baba, tiyak na nasa gym 'yun sa third floor, Miss." Inabutan ni Manang Andeng si Lori ng plato. "Nagbilin si Sir Weston ng peanut butter toast para sa iyo. Alam daw niyang paborito mo ito." "Si Dad ang nagsabi?" Nakaramdam si Lori ng kaunting init sa kanyang puso. Sa nakalipas na mga buwan kasi, ang maliliit na atensyon ni Weston ang naging tanging sandigan niya habang wala si Russel. Dala ng kuryosidad, umakyat si Lori sa third floor. Pagdating niya sa gym, natigilan siya. Sa kabila ng edad na 46 years old, napakaganda pa rin ng pangangatawan ng father-in-law niya. Ang pawis na kumikinang sa balat nito ay para bang nagpabata dito ng sampung taon. Napalunok si Lori, may biglang init na umakyat sa kanyang dibdib na hindi niya maipaliwanag. "Lori," tawag sa kanya ni Weston, napansin ang kanyang pagdating. Nanatili siyang tahimik, tila nahumaling sa hitsura ng kanyang father-in-law. Lumapit naman si Weston at bumulong nang malapit sa tainga ni Lori. "Lori?" Bumalik siya sa realidad mula sa pagkakatulala, namumula ang buong mukha sa hiya. "D-Dad... handa na po ang breakfast." Tumalikod siya para tumakas, nalilito sa sariling nararamdaman at sa tindi ng presensya ng lalaking nasa harap niya. Ngunit bago pa siya makahakbang, mabilis na hinawakan ni Weston ang kanyang kaliwang pulso. "Lori!" sabi ni Weston sa malalim na boses. "Sa akin ka muna sasama ngayong gabi, okay?" KABANATA 2 “Dad, saan tayo pupunta?” Negatibo na agad ang iniisip ni Lori tungkol kay Weston. “Hindi po. Ayoko po!” Natawa lang si Weston sa kakaibang inasal ni Lori. Tila napagtanto niya na ang mga nangyari kagabi ang nagdulot ng ilang pagkailang sa pagitan niya at ng kanyang daughter-in-law. “Pupunta lang tayo sa birthday party ng kaibigan ko, Lori. I was planning to make a fancy dress for you.” “Bakit po ako? Karaniwan naman ay si Sir Gino po ang isinasama mo.” Kumunot ang noo ni Lori. “Ganoon ba ka-busy si Sir Gino kaya kailangang ako ang pumalit sa kanya?” Agad na naging malamig ang ekspresyon ni Weston nang tawaging "Sir" ni Lori ang kanyang personal assistant. “Busy si Gino. Bukas ng umaga pa siya magiging available,” madiing sagot ni Weston. Matapos marinig iyon, agad na lumabas ng gym si Lori. Mula sa anino ng sikat ng araw sa umaga, pinanood ni Weston ang pag-alis ni Lori nang may hindi mabasang ekspresyon sa mukha. Sinamahan naman ni Manang Andeng si Lori sa pag-aalmusal sa sala. Nagtapat si Lori sa kanya tungkol sa kanyang unstable na mental state. Iminungkahi ni Manang Andeng na magpatingin siya sa isang psychiatrist, pero matigas ang pagtanggi ni Lori. “Kailangan ko po bang bang sabihin ito kay Sir Weston?” malambing na banta ni Manang Andeng. Hindi niya sinusubukang kampihan si Weston; sadyang nag-aalala lang siya para kay Lori. Sa nakalipas na anim na buwan kasi, maraming beses siyang tinulungan ni Lori. Sa kilos pa lang nito, alam na ni Manang Andeng na hindi ito isang spoiled na socialite. Ang paraan ng pag-aaral nito sa pagluluto, paglalaba, at maging ang pagsama sa kanya sa pamamalengke ay patunay lang na gusto talaga ni Lori na maging isang mabuting asawa. Sayang lang at binalewala itoni Russel. Ah… kung sana ay kay Weston na lang kinasal si Lori sa halip na kay Russel, mas magiging masaya sana ang buhay nito. Iyon ang laging tumatakbo sa isip ni Manang Andeng. Pagkatapos magtrabaho rito ng dalawampung taon, kilala niya kung gaano kaalaga si Weston. Kahit sa kanya na isang katulong lang, ipina-renovate nito ang kanyang bahay at binibigyan siya ng driver sa tuwing gusto niyang umuwi sa probinsya. “Hindi ko rin alam kung saan makakahanap ng psychiatrist, Manang,” mahinang bulong ni Lori, sa wakas ay lumambot na rin. Alam niyang lumalala na ang kanyang kundisyon simula nang umalis si Russel papuntang Sydney. “Pero sige po. Magpapa-consult ako… pero samahan niyo po ako, Manang.” Nang hapon ding iyon, nagpunta sila sa isang psychiatrist. Habang ipinapaliwanag ang mga hinaing niya, inamin ni Lori na labis siyang na-stress simula nang mawalan ng contact kay Russel. Ang tanging naging outlet niya ng kanyang nararamdaman ay ang kanyang pagnanasa. Sinabi niya na paulit-ulit niyang inaalala ang kanilang pinakamasayang sandali… ang kanilang unang gabi na pagtatalik bilang mag-asawa. “How long have you been doing this, Mrs. Revamonte?” Ang tanong ni Dr. Sandy ay nagdulot ng pagkailang kay Lori. Napansin ng doktor na ang presensya ni Manang Andeng ang pumipigil kay Lori na magsalita nang malaya. Nang maramdam ang sitwasyon, tahimik na lumabas ng silid si Manang Andeng at naghintay sa lobby. Doon na inamin ni Lori ang lahat. Ang matinding pag-aalala niya sa kalagayan ni Russel… ang takot na iniwan na siya nito… at ang pinakanakakagulat sa lahat, ang nararamdaman niyang unti-unting nabubuo para sa father-in-law niya dahil sa kabutihan nito. Nabigla si Dr. Sandy sa pag-amin na ito, lalo na't tatay ni Russel si Weston. “That is taboo, Mrs. Revamonte. Hindi mo dapat hayaan ang iyong sarili mo sa anumang sexual na—” “Adoptive father lang siya ni Russel,” pagputol ni Lori dito. “Nalaman ko lang isang araw bago ako iwan ni Russel.” Ipinagpatuloy ni Dr. Sandy ang session para mas malalim na maunawaan ang lahat. Noong una, akala niya ay simpleng anxiety lang ang nararanasan ni Lori dahil sa pag-alis ng asawa nito. Pero habang mas nagpapaliwanag si Lori, lalong nagiging malinaw ang lahat sa psychiatrist. Hindi lang siya basta balisa. Mayroon siyang sexual disorder. Nymphomania. “I don't need to explain this at length. Ang mahalaga ay iwasan mo ang sobrang stress para hindi lumala ang mga symptoms mo. You're still in the early stages of nymphomania and don't need to take medication for the time being. Mag-isip ka lang ng positive thoughts at maganda na may pagka-busy-han ka, Mrs. Revamonte,” payo ni Dr. Sandy, habang itinatago ang kanyang pag-aalala. Una, ang mismong condition ni Lori na maaaring lumala… Pangalawa, at ang mas malala, hindi na si Russel ang pinapantasya ni Lori. Si Weston na ang iniisip nito. Nagdurusa si Lori sa karamdamang ito dahil nahihirapan siyang kontrolin ang kanyang pagnanasa. May pagkakataon man o wala, palagi siyang nag-iisip tungkol sa pakikipagtalik sa sinumang lalaking nakikita niyang kaakit-akit. Nagmula ito sa matinding pagkabalisa, kung saan ginagamit niya ang pagnanasa bilang distraction sa tuwing nakararamdam siya ng kalungkutan, stress, o takot. Umalis si Russel… at napilitan si Lori na harapin ang lahat nang mag-isa. “Ibig sabihin po ba ay maayos pa ang mental condition ko, Doc?” Kumunot ang noo ni Lori, hindi lubos na nauunawaan ang lahat. “Hangga't kaya mong kontrolin ang mga iniisip mo, iwasan ang sobrang pag-aalala. And as long as you're not thinking about unreasonable things, there's nothing to worry about." Nang lumabas si Lori sa opisina nito, ipinaliwanag niya ang lahat kay Manang Andeng. Tumango lang si Manang Andeng dahil hindi naman siya pamilyar sa mga terminong ginamit ng psychiatrist. Dinala niya si Lori sa paboritong boutique ni Weston, kung saan tatlong gown ang naghihintay para sa party mamayang gabi. *** Kinagabihan, handa na si Lori, nakasuot ng isang nakakamanghang black gown. Elegante ang pagkaka-puffed nito na may mataas na slit na nagpapakita ng makinis niyang binti sa bawat galaw. Nag-apply siya ng simpleng makeup na lalong nagpalitaw sa kanyang natural na kagandahan. Sa takot na mapaghintay ang kanyang father-in-law, nagmamadali siyang bumaba. Pagdating niya sa unang palapag, natigilan siya. Napakaguwapo ni Weston sa suot nitong black tuxedo at suave na trousers, ang buhok ay maayos na naka-style sa gilid. Sa kabila ng edad nito, mukha talaga itong isang makisig na batang CEO. Maging si Weston ay hindi maialis ang tingin sa kanya… Ang makita si Lori sa gown na iyon ay nagpadala ng matinding pagnanasa sa kanya. Lumapit siya at bumulong sa tainga nito, “Lori, you look so beautiful tonight.” Napigil ni Lori ang kanyang hininga sa mainit na bulong nito. Ngumiti nang bahagya si Weston sa kanyang reaksyon. “Let’s go.” “Sige po, Dad.” Tumuloy sila sa hotel kung saan gaganapin ang birthday party. Matapos ang tatlumpung minuto, nakarating sila sa isang marangyang five-star hotel sa Pasay. Ibinigay ni Weston ang susi ng kotse sa valet, saka inalok ang kanyang braso kay Lori bago pumasok. Pagpasok pa lang nila sa grand ballroom, hindi na mabilang ang mga matang bumaling sa kanila. Napuno ng bulungan ang bulwagan. “Ang pinaka-poging biyudo sa Pinas ay may girlfriend na.” “Sino ang magandang babaeng iyon?” “Mas gusto niya pala talaga ang mas bata. Kaya pala matagal din siyang nanatiling single.” “Bagay na bagay sila.” Habang marami ang humahanga kina Weston at Lori, isang babae ang nanatiling tahimik. Ang kanyang mga kamao ay nakakuyom nang mahigpit. Nag-aapoy ang kanyang puso. Ang lalaking matagal na niyang hinahabol ay nakatayo na ngayon sa tabi ng isang bata at nakakamanghang babae. Si Ruby. Ang dating business partner ni Weston, ngunit biglaang tinapos ni Weston ang kooperasyon nila. “Kailangang malaman ko kung sino ang babaeng iyon. Akin lang si Weston. Akin lang siya… Hindi ko hahayaang agawin siya sa akin ng hangal na batang iyan,” bulong ni Ruby sa sarili. Nakahanda na ang pampalasing para kay Weston ngayong gabi… at ngayong may bago siyang karibal sa tabi nito, handa na siyang baguhin ang plano. KABANATA 3 Napuno ng mga bulungan at mapanuring tingin ang ballroom na puno ng liwanag ng mga crystal decor doon. Sa bawat hakbang nina Weston at Lori, tila sila ang nagiging sentro ng lahat. Napayuko si Lori, ang kanyang mga daliri ay hindi mapakaling pinaglalaruan ang manipis na tela ng kanyang gown. Sobrang bilis ng tibok ng kanyang puso, tila ba nakikipag-unahan sa kalansing ng mga basong naririnig niya doon. "Don’t look down, Lori," bulong ni Weston, ang kanyang malalim at awtoritatibong boses ay humaplos sa tainga ng babae. Ang mainit niyang hininga ay dumampi sa sensitibong balat ng leeg ni Lori. "Believe in yourself. Maganda ka. Higit pa sa karapat-dapat na tumayo sa tabi ko." Napalunok si Lori. Ang mabilis na sulyap ni Weston ay sapat na para sumikip ang kanyang dibdib. Itinaas niya ang kanyang ulo at pinilit na pakalmahin ang sarili. Niyakap ni Weston ang kanyang matalik na kaibigan na si Patrick, at iniabot ang isang paper bag na may regalo. "Happy birthday, bro." Tumawa si Patrick at tinapik ang balikat ni Weston. "May regalo ka na naman? Weston, you’re too busy. Your presence alone is more than enough." Sa tabi ni Patrick, masusing pinagmasdan ni Claudia si Lori dahil sa kuryosidad. "Weston, who is this beautiful girl?" Ngumisi nang nakakaloko si Patrick, habang mabilis na itinaas-baba ang kanyang mga kilay. "So, ang guwapong biyudo ay may girlfriend na sa wakas, ha? That’s good news." Bahagyang tumawa si Weston, saka pinulupot ang kamay sa beywang ni Lori. "Nakalimutan niyo na ba? Ito si Lori, ang daughter-in-law ko. She’s Russel’s wife." Ngumiti nang polite si Lori, bagama't may kaunting pagkailang, at nakipagkamay sa kaibigan ni Weston. "Happy birthday po, Tito Patrick." Lumapit si Patrick at bumulong kay Weston, "Sa totoo lang, mukha kayong totoong couple." Isang tipid na ngiti lamang ang isinagot ni Weston. Hindi niya maikakaila na napakaganda ni Lori ngayong gabi. Papunta na sana sina Weston at Lori sa bandang buffet nang isang matalim na boses ang umalingawngaw sa ballroom. "Weston..." Sabay silang napalingon. Mula sa karamihan, isang babae ang bigla na lamang lumitaw. Kumikinang ang kanyang gown sa ilalim ng mga chandelier, at ang kanyang mapangahas na tingin ay tila humihiwa sa buong bulwagan na ‘yon. Si Ruby. Isang bahagi ng nakaraan na matagal nang gustong burahin ni Weston. Agad na tumigas ang mukha ni Weston. Sa isang saglit, bumalik ang madidilim na alaala sa isip niya. Ang gabi sa hotel kung saan pinainom siya ni Ruby ng aphrodisiac, na muntik nang sumira sa buhay niya dahil sa isang iskandalo. Nagbayad pa ito ng photographer na palihim na papasok sa hotel room. Kung hindi dumating si Gino sa tamang oras, tiyak na nag-viral na sa media ang larawan ng isang tila wala sa sariling Weston kasama si Ruby. Noong buhay pa ang kanyang asawa, walang tigil si Ruby sa pagpapadala ng mga bastos na text messages sa kanya. Tinawagan pa nito ang asawa niya at walang hiyang nag-claim na siya ang babaeng mas nakakaalam sa mga pangangailangan ni Weston. Naalala pa ni Weston ang tunog ng tahimik na pag-iyak ng kanyang asawa sa kusina noong gabing iyon. Ang sugat na iyon ay hindi kailanman naghilom… At ang pinakamalala, namemeke si Ruby ng business contract na muntik nang ikawala ng isang malaking investor ni Weston. Mula noon, hindi lang galit si Weston sa babae… kinasusuklaman niya ito dahil traydor ito. Sa tuwing nakikita niya si Ruby, ang tanging nararamdaman niya ay pandidiri, poot, at matinding guilt para sa kanyang yumaong asawa. "It's been a long time since we've seen each other," matamis na sabi ni Ruby, bagaman ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa poot habang nakatingin kay Lori. "It’s been a long time, Ruby," malamig na sagot ni Weston, ang boses ay kasingtalim ng bakal. Ngumisi si Ruby. "Malamig ka pa rin, Weston. So... mahilig ka na pala sa mas bata ngayon, ha?" Sinuri niya si Lori mula ulo hanggang paa, tila ba hindi ito karapat-dapat na tumayo sa tabi ni Weston. Nagtagis ang bagang ni Weston. "Wala kang pakialam sa mga gusto ko." Napigil ni Lori ang kanyang hininga at panandaliang napayuko. Lumapit nang bahagya si Ruby, tila inaamoy ang pabango ni Lori, saka malakas na nangutya para marinig ng lahat. "Ang cheap naman ng scent." Nagkuyom ang mga kamao ni Weston. Walang hiya-hiyang isinabit ni Ruby ang kanyang braso sa braso ni Weston at tumawa nang mapang-asar. "Weston, remember... kung nagpasya akong ibuka ang bibig ko, matagal na sanang sira ang reputasyon mo. But look, itinago ko pa rin ang secret mo. You should be grateful to me." Agad na iwinaksi ni Weston ang kamay nito at hinila si Lori palapit sa kanya. "Huwag na huwag mo na akong hahawakan ulit, Ruby. You should know yourself and remember to look in the mirror. Magpasalamat ka at hindi kita dinurog." Matalim na bumaling ang mga mata ni Ruby kay Lori. "Maswerte ka dahil nasa iyo siya... sa ngayon. Pero maniwala ka sa akin, Weston is better suited to an experienced woman… Babaeng katulad ko." Napigil ni Lori ang kanyang hininga, nararamdamang kumukulo ang kanyang dugo, ngunit mabilis siyang inilayo ni Weston doon. Nagkuyom ang mga kamao ni Ruby, nanginginig ang kanyang labi sa galit. "Weston... magiging akin ka ngayong gabi," bulong niya kasabay ang isang nakakatakot na ngiti. Nagpatuloy ang party, ang mga tawa ay humahalo sa musika. Ngunit sa likod ng mga mesa na puno ng mga kristal na baso, may ibinulong si Ruby sa isang waiter. Isang maliit na puting pakete ang palihim na iniabot niya dito. "Ihalo mo ito sa cocktail na 'yan," utos niya. "Iserve mo kay Weston." Nag-atubili ang waiter, pero pinatahimik siya ng matalim na tingin ni Ruby. Maya-maya pa, ang cocktail na may gamot ay inilapag na sa mesa ni Weston. Mula sa malayo, napangisi si Ruby sa kasiyahan. Nagpaalam muna si Weston para pumunta sa banyo. Naiwang mag-isa si Lori at nakaramdam ng pagkauhaw. Lumingon siya para humanap ng waiter, pero walang malapit sa kanya. Napadako ang tingin niya sa baso na nasa harap ng upuan ni Weston. Nang hindi na nag-isip pa, kinuha niya ito at ininom lahat. Pagkalipas ng ilang minuto, bumalik si Weston at nadatnan si Lori na nakahawak sa kanyang ulo, namumutla ang mukha. "Lori? What’s wrong with you?" "Dad... ang sakit po ng ulo ko... ang init-init ng pakiramdam ko," mahinang bulong niya. Hinawakan ni Weston ang walang lamang baso. Nang maamoy niya ang laman nito, biglang nagdilim ang kanyang ekspresyon. "Damn it!" Nanginginig ang kanyang mga kamay sa galit. Hinablot niya ang bag ni Lori at binuhat ang nanghihinang katawan nito. "Uuwi na tayo. Ngayon din." Mabilis niyang pinatakbo ang kotse sa gitna ng gabi. Sa loob, hindi mapakali si Lori, binabasa ng pawis ang kanyang balat. "Dad... sira po ba ang aircon? Bakit ang init?" Napuputol ang kanyang paghinga. "Naka-full blast ang aircon, Lori. Hold on a little longer. We're almost home." Puting-puti ang mga buko ng daliri ni Weston sa higpit ng hawak sa manibela. Takot at poot ang naghahalo sa kanyang dibdib. "Hayop! Sino bang gumawa nito!?" Pagkarating na pagkarating sa mansyon, mabilis na lumabas si Weston at binuhat si Lori, na ang katawan ay tila nagniningas na sa init. Dinala niya ito sa kanyang kwarto. Inihiga ni Weston si Lori sa kama. Nanginginig si Lori, puno ng luha ang kanyang mga mata. "D-Dad..." mahinang hinga niya. Nagkuyom ang mga kamao ni Weston. "Damn it. Gaano ba kalala ang dose na binigay sa iyo!?" Alam na ni Weston ang nainom ni Lori. May nagtangkang bitagin siya, pero si Lori ang nagdurusa… Hinawakan ni Lori ang kanyang braso habang umiiyak. "Dad... tulungan mo ako..." Napatigil si Weston. Malabo ang kanyang paningin dahil sa bigat ng nagtutunggaling nararamdaman. Naglalaban ang kanyang puso sa pagitan ng pagprotekta sa daughter-in-law niya... at sa tuksong dala ng kalagayan ni Lori. Kumakabog ang kanyang sentido. Ang kanyang mga daliri ay napakuyom sa kumot. "Anong gagawin ko...?" bulong niya. Guilt. Galit. Pagnanasa. Lahat ay sabay-sabay na sumusugod sa kanya. KABANATA 4 Pakiramdam ni Lori ay nagniningas ang kanyang buong katawan. Napuputol ang kanyang paghinga, at ang kanyang dibdib ay mabilis na tumataas-baba. Ang init na nararamdaman niya ay hindi lang basta pagpapahirap… ito ay nagpukaw sa kanyang pagnanasa. “Lori,” ang boses ni Weston ay umalingawngaw sa kanyang tainga. Binuhat siya ng malalakas na braso nito patungo sa banyo. Humalinghing nang mahina si Lori sa pagkakayakap sa lalaki. Pinipilit niyang manatiling gising. Ang bango ni Weston ay humahalimuyak sa kanyang ilong, dahilan para lalo siyang mabaliw. Bumukas ang pinto ng banyo. Dahan-dahang inilapag ni Weston si Lori sa bathtub at binuksan ang gripo. Bumuhos ang malamig na tubig, na nagpabasa sa kanyang buong katawan. “Aaaahhh…” ungol ni Lori. Lalong tumindi ang kanyang pangangatog. Ang nagyeyelong tubig na bumubuhos sa kanya ay hindi nagpawala sa init na kumakain sa kanya. Tila lalo lamang itong nagliyab. Lumuhod si Weston sa tabi ng tub, ang kanyang mga kamay ay nakahawak sa mga balikat ni Lori para panatilihin itong nakababad sa tubig. “Hang in there, Lori. Labanan mo. Makakatulong ang malamig na tubig,” madiing sabi ni Weston. “Mainit pa rin, Dad… Aaahhh… hindi ko na kaya.” Isang ungol ang kusa niyang nailabas. Nanginig nang husto si Lori, nagtatagis na ang kanyang mga ngipin. Ngunit sa kabila ng panginginig, isa pang bugso ng init ang dumaloy sa kanyang katawan. Kumalat ang nagniningas na pakiramdam sa lahat ng parte niya, mas lalong pinag-aalab pagnanasa niya. Tumingala si Lori kay Weston. Ang matikas na panga nito at ang nag-aalalang mga mata ay lalong nagpatindi sa pananabik na lumalamon sa kanya. “Dad… tulungan mo ako,” bulong ni Lori, habang inaabot ang mukha nito. Ang kanyang tingin ay naging puno ng desperasyon. Naintindihan naman ni Weston ang gusto niya. “Lori, no.” Umiling siya, hinawakan ang pulso nito at inilayo ang kamay ng babae mula sa kanyang pisngi. “Hindi mo alam ang ginagawa mo. You don’t want to do something you would regret forever. Hayaan mong tulungan ka ng tubig na kumalma.” Tinitigan siya ni Lori, tila nadudurog. Ang malamig na tubig ay umaagos mula sa kanyang buhok pababa sa kanyang mga pisngi, humahalo sa mga luhang hindi niya namalayang tumutulo na pala. “Hi—hindi ko na kaya, Dad. N-Nahihirapan na ako. Tulungan mo ako… Aaahhh…” Huminga nang malalim si Weston, puno ng awa ang kanyang mga mata. “I’m your father-in-law, Lori. Hindi ako ang lalaking dapat mong—” Hindi na siya pinatapos ni Lori. Ang kamay ng babae ay dumiin sa matikas na dibdib ni Weston sa ilalim ng puting polo nito. Ang init ng katawan ni Weston ay sumalungat sa nagyeyelong tubig na bumabasa kay Lori. Ang sensasyong iyon ay nagdulot ng matinding panginginig sa kanya. “Ikaw lang ang makakatulong sa akin…” bulong ni Lori, nanginginig ang mga labi. “Kailangan kita.” Napasinghap si Weston at itinulak ang kamay nito palayo. “Come to your senses, Lori! Huwag mong gawin ito. Biyenan mo ako. I wouldn’t cross that line.” Mapait na tumawa si Lori, paos ang boses at may kahalong ungol. “Biyenan? Titulo lang iyon. Walang harang sa pagitan natin. Alam ko ang katotohanan tungkol sa inyo ni Russel.” Mabilis na umiling si Weston. “Huwag, Lori. Hindi mo naiintindihan ang sinasabi mo.” Lalo pang lumapit si Lori. Ang kanyang mga labi ay mapanganib na malapit sa panga ni Weston. “Alam ko ang eksaktong gusto ko, Dad.” Dahan-dahang itinulak siya ni Weston pabalik, tila natatakot na saktan siya. “Lori, tumigil ka! Normal akong lalaki. I’m a normal man who should be able to say no. Asawa ka ni Russel.” Ang mapait na ngiti ni Lori ay nanginig habang bumubuhos ang luha sa kanyang mga pisngi. “May asawa nga ako… pero parang wala. Hindi mo alam kung paano akong nagdudusa, Dad. Nalulungkot ako. Nami-miss ko na siya. Miss ko na ang haplos niya. Pero wala siya. At nasasaktan ako…” Nauwi sa hikbi ang kanyang boses, ang mga kinimkim na sakit ay bumuhos sa harap ng lalaking hindi dapat nakakakita sa kanya nang ganito. Ipinikit ni Weston ang kanyang mga mata, nagtagis ang kanyang bagang. “Lori…” Ang boses niya ay halos ungol na rin. Mas lalo pang lumapit si Lori kay Weston. Niyakap niya ang lalaki. Ilang saglit pa, nilapat niya ang kanyang mga labi sa mga labi ni Weston. Nawala na ang lahat ng pag-iisip niya. Ang tanging nararamdaman niya lamang ay ang nagniningas na pagnanasa na sumisira sa kanyang katawan. Nanlaki naman ang mga mata ni Weston, namayani na ang kanyang pagtitimpi. Naglalaban nang matindi ang kanyang nararamdaman sa loob niya. Hindi niya ito magagawa sa babae. Hindi niya ito pwedeng sirain. Kahit pa mahal niya ito… Lalaki pa rin siya… at ang makita ang babaeng mahal niya na nagdurusa nang ganito… ay nagliyab ng apoy na matagal na niyang sinubukang ibaon. Bumulong si Lori sa kanyang tainga. “Stepfather ka lang ni Russel. Ngayong gabi… ikaw at ako lang.” Ang malambing na boses na iyon ang bumasag sa huling pagtitimpi ni Weston. Madiin at puno ng pagnanasa niyang hinalikan si Lori. Tinugunan siya ni Lori nang may katumbas na init. Ang tunog ng kanilang mga paghinga at halik ay pumuno sa hangin. Nagtagpo ang kanilang mga dila. Sa wakas ay gumalaw ang mga kamay ni Weston. Mula nang mapatid ang halik, ang kanyang mga kamay ay gumala sa nanginginig na katawan ni Lori. Isang halik na nagpagising sa isang naglalagablab na bagyo sa kanilang dalawa. “Aaaahhh…” ungol ni Lori sa gitna ng kanilang mainit na halikan. Binuhat ni Weston si Lori mula sa tub. Basang-basa ang katawan nito, tumutulo ang tubig mula sa buhok at balat, ngunit wala nang makakapigil sa kanila ngayon. Dinala siya ni Weston sa kama at dahan-dahang inihiga… bago siya tuluyang lamunin ng pagnanasa. “Dad…” panginginig ng boses ni Lori habang nakatitig si Weston sa kanya. “Ngayon lang ito,” bulong ni Weston. Yumuko siya at hinalikan ang leeg ni Lori, na nagdulot ng hindi mapigilang mga ungol mula sa mga labi ng babae. Ang kanyang mga kamay ay dumako sa dibdib nito. Tinulungan niya itong hubarin ang dress na dumidikit sa katawan nito. Nang mahubad ang tela, panandaliang napatigil si Weston, tila napatid ang kanyang hininga sa nakikita sa harap niya. Ang lahat sa katawan ni Lori ay bumibighani sa kanya. Napalunok si Weston habang ang pagnanasa ay hindi na makontrol. Tumayo siya nang tuwid at hinubad ang sariling mga damit. Ang kanyang polo at pantalon ay nalaglag sa sahig. Boxers na lamang ang natira. Kahit sa kanyang malabong kalagayan, nahumaling si Lori sa katawan ni Weston… sa malapad na dibdib nito, sa matitigas na abs, at sa lakas nito. Tinanggal ni Weston ang huling saplot. Napalunok nang malalim si Lori, nanlalaki ang kanyang mga mata. Muling sumampa si Weston sa kama, nakapatong sa kanya. “Kapag nagsimula ako… hindi na ako hihinto, Lori,” bulong ni Weston sa kanyang tainga. KABANATA 5 “Ngayong gabi, pag-aari mo ako, Daddy.” Ang boses ni Lori ay umalingawngaw sa malabong kaisipan ni Weston na unti-unti nang nilalamon ng pagnanasa. Sinimulang galugarin ni Weston ang katawan ni Lori… ang kanyang mga tainga, ang kanyang mga mata, at ang kanyang mapanuksong mga labi. Matagal silang naghalikan. Pinutol ni Weston ang halik at hinayaang lumandas ang kanyang dila pababa sa dibdib ni Lori, na ngayon ay hantad na mula sa telang kanina ay bumabalot dito. Sinalo ng kanyang mga palad ang malalambot na bundok ni Lori habang halinhinan niya itong hinahalikan. “D-Daddy…” Hinila ni Lori ang ulo ni Weston palapit, hinahayaan itong malayang mamahinga sa kanyang dibdib. Dahan-dahan namang pinisil ni Weston ang isang dibdib nito habang ang kanyang hinlalaki ay pinaglalaruan ang dulo nito, habang ang kanyang dila ay paikot na sumisipsip sa kabila. Para siyang isang malaking sanggol na ninanamnam ang bukal ng buhay. “Dad…” Hindi mapakali si Lori sa ilalim ng kanyang mga haplos. “Sabihin mo ang pangalan ko, Lori,” ungol ni Weston. “Weston… aaahhh!” Lalong naging malakas ang kanyang mga ungol sa bawat galaw ni Weston. Pinaghiwalay ni Weston nang malapad ang mga binti ni Lori. Ang kanyang mga labi ay gumapang mula sa mga daliri nito sa paa paakyat, humahalik sa kahabaan ng mga hita nito; bawat dampi ay nagpapadala ng kuryente at pananabik sa buong katawan ng babae. Kahit sa kanyang malabong kalagayan, damang-dama ni Lori ang bawat sentimetro ng haplos ni Weston. At ramdam naman ni Weston ang unti-unting pagkabasa nito sa bawat segundo. Ang dila ni Weston ay lumandas sa mainit at basang lambak ni Lori… dinidilaan, sinisipsip, at dahan-dahang kinakagat iyon. Ang sarap ay hindi lamang dumadaloy sa katawan ni Lori, kundi pati na rin sa mga ugat ni Weston. Ang mga ungol ng babae ay nagsilbing gatong sa naglalagablab na apoy sa loob niya. Bumubulong ang isip niya na mali ito, pero ang nag-uumapaw na pagnanasa ay lumamon sa bawat hibla ng pagtitimpi na natitira sa kanya. Ang kanyang katawan ay handang-handa na, at hindi na niya kayang labanan ang tuksong nasa harap niya. Umayos ng upo si Weston, hinaplos ang sarili, at iginiya ang kanyang matigas na kargada patungo sa naghihintay na pasukan ni Lori. “Lori, magsisimula na ako,” bulong niya. “Opo, Dad… ahhh… hindi ko na kayang pigilan,” ungol ni Lori. Pinaglaruan muna ni Weston ang pasukan nito, na lalong ng desperasyon ni Lori. Pinaghiwalay niya nang mas malawak ang mga binti nito at dahan-dahang tumulak papasok… bago nagbigay ng isang madiing baon. “Weston…” “Ang sikip mo, Lori… ang sarap,” ungol ni Weston. Sa unang pagkakataon mula nang mamatay ang kanyang asawa, tuluyan siyang sumuko sa tawag ng laman. “Bilisan mo, Weston…” Ang mahina at nakaka-excite na ungol ni Lori ay lalong nagpainit sa kanya. Ang kanyang mga pagbaon, na kanina ay mabagal, ay naging mabilis. Ang katawan ni Lori ay gumagalaw sa perpektong ritmo kasabay ng sa kanya. Pinaglalaruan ng mga daliri ni Lori ang matigas na utong ni Weston, dahilan para manginig ang katawan nito sa ibabaw niya. Mabilis niyang natuklasan ang kahinaan ng lalaki. “Oh… Lori… ang sarap,” ungol ni Weston habang patuloy ang pagbayo sa kanya. Tagaktak ang pawis sa kanyang katawan. Bahagyang napasigaw si Lori nang bigla siyang baligtarin ni Weston at pasukin mula sa likuran. Ang mga palad ni Weston ay humampas sa kanyang malambot na puwitan, na lalong nagpahalinghing sa kanya sa sarap. Pagkatapos ay lumandas ang mga kamay nito paharap upang hawakan nang mas madiin ang kanyang dibdib. Ang mga ungol at kapos na hininga ay pumuno sa kwarto na parang isang nakakalasing na musika. Ang kanilang mga katawan ay nagsanib sa isang ritmong hindi kailanman inakala ni Lori. Alam na alam ni Weston kung paano siya mawawalan ng kontrol. Hindi tumitigil si Lori sa pag-ungol. Muli silang nagpalit ng posisyon. Lalo pang ibinaon ni Weston ang kargada niya sa babae… nang mas malalim. Paulit-ulit na nanginig ang katawan ni Lori. Sa ilang madiing pagbayo, hinihila palabas, saka muling ibabaon nang malakas, narating ni Weston ang kanyang hangganan. Tatlong malalim at makapangyarihang baon… at pinakawalan niya ang lahat, ang init ay dumaloy nang malalim sa loob ni Lori. Hindi sila tumigil sa isang beses lang. Paulit-ulit, hanggang sa lupaypay na sila sa pagod at tuluyang nakatulog sa piling ng isa’t isa. *** Sumilip ang liwanag ng araw sa mga kurtina. Binuksan ni Lori ang kanyang mga mata. Pakiramdam niya ay napakahina ng kanyang katawan. Sa paglingon niya, nakita niya si Weston na payapang natutulog sa gilid ng kama, ang mukha ay pagod ngunit kalmado. Tumingin siya sa paligid. Alam niya kung nasaan siya. Hindi ito ang kanyang kwarto. Itinaas ni Lori ang kumot at nanigas nang marealize na wala siyang suot na kahit isang hibla ng damit. Ang buong malay niya ay sumampal sa kanya nang husto. Ang lahat mula kagabi… ‘Oh my gosh… Ginawa ko ba talaga 'yun kay Weston… sa father-in-law ko?’ Bigla siyang napaupo, mahigpit na hawak ang kumot sa kanyang dibdib. Galit. Hiya. Kalituhan. Lahat ay sabay-sabay na sumugod sa kanya. “Dad!” Ang sigaw ni Lori ay nagpagulat kay Weston. Bumaling si Weston sa kanya. Nakita niya sa mga mata ni Lori na naalala nito ang lahat. “Lori, I can explain…” “Ipaliwanag ang ano?” Umagos ang luha sa kanyang mukha. “Bakit niyo ginawa sa akin 'to, Dad…?” Naputol ang kanyang boses bago pa man niya matapos ang sasabihin. KABANATA 6 Tumayo si Weston at tinitigan si Lori na bakas ang pagsisisi sa kanyang mga mata. “Sinubukan kong pigilan ang sarili ko, Lori.But you… You forced me. Normal akong lalaki, Lori. Nawala ang depensa ko. But believe me, hindi ko kailanman ginustong saktan ka.” Natahimik si Lori, putol-putol ang kanyang paghinga. Alam niyang hindi taong sinungaling si Weston, pero sobrang tindi ng kanyang galit para makapag-isip nang malinaw. “Sa tingin niyo ba matatanggap ko ang dahilan na 'yan?” asik ni Lori, nanginginig ang boses. Umaagos ang luha sa kanyang mga pisngi. “Kung talagang kagalang-galang kayo, dapat ay kinontrol niyo ang sarili niyo! Daughter-in-law niyo ako!” “Lori!” tumaas ang boses ni Weston. Hindi niya matanggap na siya lang ang pinalalabas na may kasalanan. “Don’t talk like I’m the only one at fault. Ikaw… ikaw ang bumasag sa depensa ko!” Namula sa galit at hiya ang mukha ni Lori. “So, ngayon ay kasalanan ko na? Matapos ang lahat ng nangyari kagabi, ako ang sinisisi niyo? Sa tingin niyo ba kusa kong ipagkakaloob ang sarili ko sa iyo?!” Nagtagis ang bagang ni Weston. “Hindi kita sinisisi, Lori. Kaya lang… tao rin ako. Marupok din ako sa mga sitwasyong gaya ng kagabi—” “Hindi!” marahas na umiling si Lori. “Dapat ay pinoprotektahan niyo ako, e. Hindi pinagsasamantalahan!” Natahimik si Weston, mabilis ang pagtaas-baba ng kanyang dibdib dahil sa emosyon. Doon lang niya napagtanto kung gaano kagaslaw ang kanyang mga binitawang salita. Dinagsa siya ng pagsisisi, pero huli na. Nakatitig na sa kanya si Lori na may sugat sa puso na hindi na niya mababawi. Mabilis na bumangon si Lori at pinulot ang kanyang damit sa sahig. Nagmamadali niya itong isinuot at patakbong lumabas ng silid. Pinanood siya ni Weston na umalis nang may malalim na pagsisisi. Dapat ay mas kinontrol niya ang sarili. Pero natalo siya ng tukso at pagnanasa. Higit sa lahat, nakapagsalita siya nang masakit at nag-iwan ng sugat sa puso ni Lori. Pagdating naman sa kanyang kwarto, napasalampak si Lori sa likod ng pinto. Humagulgol siya nang husto. Tinakpan niya ang kanyang mukha ng dalawang kamay habang hindi mapigil ang pag-iyak. Samantala, agad na kinontak ni Weston si Gino para malaman kung sino ang naglagay ng aphrodisiac sa kanyang inumin. “Gino, find out who dared to give him that drug. Gusto ko ng resulta sa lalong madaling panahon,” malamig na sabi ni Weston. “Opo, Sir,” sagot ni Gino sa kabilang linya. Huminga nang malalim si Weston. Dudurugin at parurusahan niya kung sino man ang nagtangkang i-frame up siya. Isang pangalan agad ang pumasok sa kanyang isip. Hindi sinasadyang nahaplos ni Weston ang kanyang mga labi habang muling bumabalik ang alaala ng nagniningas na gabing iyon kasama si Lori. Isang bagay ang tiyak niya… pagkatapos ng gabing iyon, hindi na muling magiging katulad ng dati ang relasyon nila ni Lori. Isang linggo na ang nakalipas mula noon. Isang linggo na puno ng katahimikan. Isang linggo ng pagkailang na nagparamdam kay Lori na para bang isa siyang estranghero sa loob ng mansyon ng kanyang father-in-law. Para silang hindi magkakilala na nakatira sa ilalim ng iisang bubong. Iniiwasan nila ang isa’t isa. Kung nasa sala si Weston, nasa kwarto lang si Lori. Kapag narinig niya ang mga yapak ni Weston patungo sa kusina, maghihintay siya hanggang sa matapos ito bago siya bumaba. Ang hapunan ay hindi na kasing sigla ng dati. Dati, palaging si Lori ang naghahanda ng pagkain ni Weston, pero nitong nakaraang linggo, pinili nilang kumain nang magkahiwalay. Ngayon, tanging tunog lang ng kubyertos sa plato ang pumupuno sa tahimik na mansyon. Nanatiling nakayuko si Lori, hindi kayang harapin ang biyenan. Pero nararamdaman niyang may nagbago. Mas tahimik si Weston. May kung anong nakatago sa paningin nito sa tuwing aksidente nagtatagpo ang mga mata nila. Pagsisisi, marahil. O… imahinasyon lang ba niya iyon? Sa kabila ng kanyang pag-iwas, para bang nahihirapan din si Lori. Ang mga alaala ng gabing iyon kasama si Weston ay tila multong humahabol sa kanya. Halos gabi-gabi, natatagpuan niya ang sarili na sumusuko sa mga alaalang iyon… mag-isa… binibigyan ng ginhawa ang sariling pagnanasa. Isang hapon, nakaupo si Lori sa balcony, nagbabasa ng libro habang ang banayad na hangin ay nagpapakalma sa kanyang isipan. Maya-maya, nang pumasok siya sa loob at paakyat na sana, nadaanan niya ang study room ni Weston. Hindi sinasadyang narinig niya ang usapan sa pagitan nina Weston at Gino. Hindi lubos na nakasara ang pinto kaya malinaw ang kanilang mga boses. “How is it going, Gino?” tanong ni Weston. “Nasa akin na ang lahat ng CCTV footage mula sa birthday party ni Sir Patrick. Nakuha ko na rin ang waiter na nag-serve ng inumin niyo. Ang stimulant sa mga basong iyon ay napakatindi, kahit para sa isang taong nasa normal na kondisyon. Natural lang na mawalan ng kontrol si Miss Lori,” report ni Gino nang may kasiguruhan. Sinabi ni Weston kay Gino ang nangyari noong gabing iyon. Ang tungkol sa gamot at kung paano nawalan ng kontrol si Lori. Pero hindi niya binanggit ang mainit na gabing sumunod doon. Sa likod ng pinto, natigilan si Lori. Nanigas ang kanyang buong katawan habang patuloy na nakikinig. “Nahanap ko na ang may kagagawan , Sir. Gaya ng hinala niyo, siya nga,” pagpapatuloy ni Gino. “Si Ruby?” tanong ni Weston. Ruby. Ang babaeng nakilala ni Lori sa party. Napatalon ang puso ni Lori sa kaba. KABANATA 7 “Sisiguraduhin kong pagbabayaran ni Ruby ang lahat ng ginawa niya. Talagang hindi siya natututo. Dahil sa ginawa niya, si Lori…” Mahina ang boses ni Weston, ngunit bakas ang kinimkim na galit. Napapikit si Lori habang walang pigil na umagos ang kanyang mga luha. Sa lahat ng pagkakataong, sinisisi niya si Weston, gayong ang totoo ay sinubukan lang siya nitong protektahan. Dinagsa ng matinding pagsisisi ang kanyang puso. Sa sumunod na dalawang araw, wala nang ibang maisip si Lori kundi ang bigat ng guilt na nararamdaman para kay Weston. Hindi na niya ito kayang tiisin. Hindi siya makatulog nang maayos. Sa tuwing ipipikit niya ang kanyang mga mata, ang mukha ni Weston ang lumilitaw sa kanyang isipan. Paulit-ulit na naglalaro ang mga tagpo ng gabing iyon… ang mga halik nito, ang mga haplos, ang sandaling nawalan ng kontrol ang kanyang katawan, at ang mahinang boses ni Weston na tinatawag ang kanyang pangalan sa gitna ng silakbo ng pagnanasa. Naalala niya kung paano niya ito inakusahan sa loob ng isang linggo bilang isang walang hiyang lalaki na sinamantala ang kahinaan niya. Inwasan niya ito. Pero ngayon, matapos marinig ang usapang iyon, alam na niyang malayo iyon sa katotohanan. Sinubukan siyang protektahan ni Weston. Umagos ang luha sa kanyang mga pisngi. “Dad… hindi niyo kasalanan. Ako ang may kasalanan…” Palaging mabuti si Weston sa kanya, kahit na daughter-in-law lang siya nito. “Kailangan kong ayusin ang relasyon namin Dad… pero paano?” bulong ni Lori sa sarili. “Si Manang Andeng. Tama… Kailangan ko siyang hingan ng tulong,” pasya ni Lori, at agad siyang lumabas ng kwarto para hanapin ito. Sigurado siyang matutulungan siya ni Manang Andeng! Pumunta si Lori sa kusina at dinatnan ang kasambahay na naghahanda ng kape. “Manang…” mahinang tawag ni Lori. Lumingon ang middle-aged na babae at binigyan siya ng isang mainit na ngiti. “Miss, bakit parang problemado na naman kayo? Nitong mga nakaraang araw, parang may mabigat kang dinadala. Siya, sabihin niyo sa akin. Baka makatulong ako.” Naupo si Lori, kinakagat ang kanyang ibabang labi habang nakayuko. Nahihiya siya, pero kailangan niya ng solusyon… kahit ano para maayos ang relasyon nila ni Weston. “A-Ano kasi… nakakaramdam ako ng guilt kay Dad, Manang. Nagalit ako sa kanya, pero sa totoo lang, hindi naman siya mali. Ang sitwasyon lang ang nagtulak sa kanya na gawin ang ginawa niya sa akin.” Lumapit si Manang Andeng at tumabi sa kanya. “Alam niyo, Miss… nitong nakaraang linggo, mas maaga umuwi si Sir Weston kaysa dati. Sa tuwing tinatanong ko siya kung bakit, ang sabi niya ay gusto niyang tingnan ang kalagayan niyo. Minsan pa nga, nakita ko siyang nakatayo sa harap ng kwarto niyo nang matagal… pero hindi siya pumasok. Tumalikod lang siya at pumunta sa sariling kwarto.” Nanlaki ang mga mata ni Lori. “Talaga, Manang?” Tumango nang dahan-dahan si Manang. “Mukhang sobrang nag-aalala si Sir Weston sa iyo. Iba siya nitong mga araw… mas malambot. Kahit noong binabanggit niya ang yumaong asawa niya, hindi siya naging ganito ka-atentibo. Tinatanong din niya ako tungkol sa inyo. Alam kong gusto niyang ipakita ang malasakit niya… hindi lang niya alam kung paano ito sasabihin.” Muling naiyak si Lori. Tinakpan niya ang kanyang mukha ng dalawang kamay. “Napakasama ko kay Dad, Manang. Gusto kong humingi ng tawad…” Hinaplos nang banayad ng ginang ang kanyang likod. “Miss, minsan ang mga tao ay hindi nagpapakita ng nararamdaman sa salita, kundi sa maliliit na gawa. Mahalaga kayo sa akin. Kung malungkot kayo nang ganito, nasasaktan din ako.” Napatango si Lori, bagama’t umaagos pa rin ang luha. Tama si Manang Andeng. Kailangang may gawin si Lori. Kailangan niyang ayusin ang relasyon nila ng father-in-law. Kaya naman nakiusap siya kay Manang Andeng na tulungan siyang maghanda ng isang special na dinner. Sa pagkakataong iyon, siya mismo ang nagluto ng paboritong pagkain ni Weston. Nilagang baka na may patis at sili. Tinulungan siya ni Manang Andeng sa lahat ng paghahanda. Samantala, sa opisina, abala si Weston sa paghahanap sa internet ng mga tips kung paano hihingi ng tawad sa isang babae. Kailangan niyang gumawa ng paraan para magkaayos sila ni Lori. Hindi niya pwedeng hayaang magpatuloy ito. Hindi na niya kayang tiisin ang pagiging malayo sa babae. Kumikirot ang kanyang puso… Matapos ang ilang minutong paghahanap, nalaman na rin ni Weston kung ano ang dapat niyang gawin. Strawberry cheesecake. Oo… ang paborito iyon ni Lori. Hindi lang ‘yon… Alam niya ang lahat tungkol sa babae. Nang malapit nang maggabi, natapos nang mag-ayos si Lori sa kanyang kwarto. Isinuot niya ang isang off-white na lace dress. Pinili niya ito dahil lalong nagpapaganda ito sa kulay ng kanyang balat. Nag-apply siya ng simpleng makeup para magmukhang fresh ang mukha niya, saka bumaba para tingnan ang mga pagkaing inihanda nila ni Manang Andeng. Eksaktong narinig niya ang tunog ng pagbukas ng pinto. “Lori,” tawag ng isang malalim na boses. Napalingon si Lori… at nanlaki ang kanyang mga mata. Nakatayo doon si Weston, suot pa ang work suit nito, at may hawak na cake box. Agad niya itong namukhaan ang cake box na ‘yon. Mula ito sa paborito niyang cake shop. Sa loob nito ay siguradong ang paborito niyang strawberry cheesecake. “I brought you something,” ilang na wika ni Weston. “Naalala ko na gusto mo ang cake na ito.” Natigilan si Lori. Diyos ko… nagkataon ba ito? Nagluto siya ng paborito nitong ulam, at may dala naman itong paborito niyang cake. Tiningnan ni Lori si Weston nang may nangingilid na luha. “Nagluto rin po ako para sa inyo. Niluto ko ang paborito niyong ulam… Nilagang baka na may patis at sili.” Bahagyang napangiti si Weston habang sumusulyap sa hapag-kainan, saka muling tumingin sa kanya. Sa unang pagkakataon sa loob ng isang linggo, nakita ni Lori na ngumiti ito. At sa kung anong dahilan, ang ngiting iyon ay nagpasikip sa kanyang dibdib. Umupo sila nang magkaharap para sa hapunan. Noong una ay may pagkailang, pero unti-unting naging mainit ang kapaligiran. Minsan ay nagtatagpo ang kanilang mga mata, para lang mabilis ding umiwas. Minsan ay may sumisilip na tipid na ngiti… “Nilagang baka is so delicisous,” komento ni Weston matapos kumain. Nahihiyang napangiti si Lori. “Nagustuhan niyo po ba, Dad?” “Of course. Nagustuhan ko. Favorite ko talaga ang nilaga… pero ngayon, iba ang lasa. Siguro dahil sa taong nagluto nito,” sagot ni Weston, na naging dahilan para mabulunan si Lori. Mabilis siyang binigyan ni Weston ng isang basong tubig. Kinuha ito ni Lori at uminom. “A-Ano pong ibig niyo sabihin, Dad?” Tinitigan siya ni Weston nang may hindi mabasang ekspresyon. “Lori… I—”