Instytut Zdrowych Pleców Facebook ad: “Przeczytaj, jeśli ból kręgosłupa nie ustępuje.”

About this ad

Meta Ad Library ID

1982867045922384

Platforms

Facebook, Instagram, Audience Network, Messenger and Threads

Relaunches

1

EU reach

19,968

How we count

Ad text

12 października dostałam termin operacji kręgosłupa. 14 listopada neurochirurg odwołał operację i powiedział że może jej w ogóle nie być. Mam 46 lat. Pracuję w administracji, dwójka dzieci, mąż który przez ostatni rok patrzył na mnie jak na kogoś kto powoli odpływa. Diagnoza przyszła w październiku. Dyskopatia L4-L5. Zaawansowana. Neurochirurg powiedział to spokojnie, jakby mówił o wymianie opon. Pokazał mi rezonans, czarno-białe zdjęcie mojego kręgosłupa, na którym dysk między kręgami wyglądał jak zgnieciona gąbka. „Bez operacji to będzie się pogłębiać. Ma pani już ucisk na nerwy. Za rok, może dwa, będzie pani miała problemy z normalnym funkcjonowaniem." Będzie pani miała problemy z normalnym funkcjonowaniem. Powiedział to. Jakby wiedział że nic innego w moim przypadku nie da się zrobić. Wyszłam z gabinetu z terminem operacji w telefonie i pustką w głowie. --- Zaczęło się dwa lata wcześniej. Ból w dole pleców który przychodził i odchodził. Myślałam że to stres, siedzący tryb życia, za mało ruchu. Normalne. Potem przestał odchodzić. Przez pierwszy rok próbowałam wszystkiego co miało sens. Fizjoterapia, cztery serie, różni terapeuci, różne metody. Każda dawała ulgę na kilka tygodni. Potem wracało, zawsze trochę mocniej niż poprzednio. Leki. Diklofenak, ketoprofen, później coraz silniejsze. Gastroenterolog powiedział żebym przestała, mój żołądek zaczął już odmawiać. Zostałam bez leków i z większym bólem. Zastrzyki z kortyzonu, dwa razy. Pierwszy pomógł na trzy miesiące. Drugi na sześć tygodni. Neurolog powiedział że trzeciego nie zrobi, „to nie jest rozwiązanie, tylko odraczanie." Kupiłam specjalny materac, 4500 złotych. Sprzedawca zapewniał że to zmieni wszystko. Przez dwa tygodnie faktycznie trochę lepiej. Potem wróciło. Drugi rezonans w sierpniu pokazał pogorszenie. Dysk bardziej zgnieciony. Ucisk silniejszy. To wtedy neurochirurg wyznaczył termin. --- Operacja kręgosłupa. Googluję w nocy o 1:30. „Operacja dyskopatii L4-L5 powikłania." „Operacja kręgosłupa ryzyko." „Czy można uniknąć operacji dyskopatii." „Życie po operacji kręgosłupa." Czytam przypadki. Ludzie którym pomogło, wracają do normalnego życia, piszą że żałują że tak długo zwlekali. Ludzie którym nie pomogło, piszą ostrożnie, między wierszami, że jest inaczej niż myśleli. Jeden przypadek gdzie po operacji ból był większy niż przed. Czytam go trzy razy. Czytam komentarze pod nim. 15 procent ryzyko powikłań. Możliwe uszkodzenie nerwów. Brak gwarancji poprawy. Rekonwalescencja od trzech do sześciu miesięcy. Niektórzy wracają do pracy po dwóch tygodniach, inni po pół roku, niektórzy, czytam to i zamykam telefon, W OGÓLE. Ale bez operacji, najprawdopodobniej będę miała problemy z normalnym funkcjonowaniem. Leżę i patrzę w sufit. Mąż śpi obok. Nie chcę go budzić bo wiem że się boi tak samo jak ja i że nie ma co powiedzieć. Rozmawialiśmy o tym tyle razy że skończyły nam się słowa. Myślę o dzieciach. Starsza ma 14 lat, młodszy 11. Myślę co by to znaczyło gdyby mama nie mogła normalnie chodzić. Co by było gdyby operacja nie poszła dobrze. Myślę o rzeczach, o których nie chcę myśleć. Zamknęłam telefon o 3:15 bez żadnej odpowiedzi. Tak wyglądały moje noce przez cztery tygodnie między 12 października a planowaną operacją. --- Przełom przyszedł przez przypadek. Tak głupi że przez tydzień nikomu nie powiedziałam. Moja fizjoterapeutka, ta u której byłam przez ostatni rok, która znała mój przypadek lepiej niż ktokolwiek, powiedziała na ostatniej wizycie przed planowaną operacją jedno zdanie. „Wie pani, co mnie zawsze zastanawia w takich przypadkach. Robimy tutaj wszystko co możliwe. Ale co się dzieje z tymi dyskami przez osiem godzin kiedy pani śpi. Jeśli podczas snu kręgosłup jest w złej pozycji, możemy go ustawiać, a on w nocy i tak się resetuje. W kółko." Nie powiedziała tego jako porady. Powiedziała to jak ktoś kto myśli głośno i zaraz zmieni temat. Zmieniła temat. Pożegnałam się. Wyszłam. Ale to zdanie wyszło ze mną do samochodu. Jechałam do domu i myślałam tylko o tym. Osiem godzin snu. Przez dwa lata leczyłam kręgosłup przez może godzinę dziennie na fizjoterapii. Brałam leki. Miałam zastrzyki za tysiące złotych. Kupiłam materac za 4500 złotych. A przez osiem godzin każdej nocy, co robiłam z kręgosłupem? Nic. Kładłam się i "spałam". Wróciłam do domu i usiadłam na łóżku. Wsunęłam rękę pod dolne plecy. Była tam duża przestrzeń. Plecy nie leżały na materacu, wisiały nad nim. Te zniszczone dyski, te które widać na rezonansie jako zgniecioną gąbkę, przez całą noc dźwigały ciężar tułowia bez żadnego podparcia z dołu. Mięśnie które powinny odpoczywać, pracowały. Przez osiem godzin. Każdej nocy. Od dwóch lat. Nagle pomyślałam inaczej. Nie leczyłam przyczyny. Leczyłam skutki tego co działo się w nocy. Fizjoterapia naprawiała to co noc psuła. Zastrzyki tłumiły stan zapalny który w nocy i tak się podtrzymywał. Materac za 4500 złotych podpierał ciało równomiernie, ale nie wypełniał tej konkretnej przestrzeni pod lędźwiami gdzie był problem. Nikt. Przez dwa lata. Nie powiedział mi co dzieje się z kręgosłupem przez te osiem godzin. --- Była 23:40. Między 12 października a planowaną operacją zostały niecałe cztery tygodnie. Szukałam czegoś co wypełni tę przestrzeń. Nie kolejnego materaca. Nie poduszki pod głowę, tych miałam trzy i żadna nie dotykała miejsca które było problemem. Czegoś pod dolne plecy. Pod to miejsce które przez dwa lata zostawiałam bez niczego każdej nocy. Trafiłam na poduszki lędźwiowe do spania. Nie wiedziałam że takie istnieją, znałam tylko wersje do samochodów i foteli biurowych. Byłam tak sceptyczna że prawie nie zamówiłam. Operacja za cztery tygodnie. Lekarze mówili o ryzyku utraty sprawności. A ja o 23:00 zamawiam poduszkę przez internet. Zatrzymałam się jeszcze na jednej rzeczy. Śpię na boku, od zawsze. Prawa strona, kolana lekko ugięte, tak od dwudziestu lat. Pomyślałam że pewnie ta poduszka jest dla tych co śpią na plecach i że to znowu coś co nie jest dla mnie. Sprawdziłam stronę. Było napisane wprost, że działa przy spaniu na boku. Że kręgosłup lędźwiowy zapada się tak samo niezależnie od pozycji, na plecach i na boku, ta przestrzeń pod lędźwiami i tak zostaje bez wypełnienia. I że poduszka tę przestrzeń wypełnia w obu przypadkach. Nie wiem czy w to wierzyłam. Po tym wszystkim co próbowałam przez dwa lata, każda nowa informacja brzmiała jak kolejna obietnica. A co mi szkodzi, pomyślałam. Cztery tygodnie to cztery tygodnie. Jeśli to nie pomoże, przynajmniej będę wiedziała że zrobiłam wszystko co mogłam. Zamówiłam. --- Pierwsza noc była dziwna. Dolne plecy czułam inaczej, podparte w miejscu które zwykle miało pustkę. Zasypiałam długo. Ciało nie wiedziało jak się ustawić. Przekręciłam się na bok jak zwykle, poduszka nadal była tam gdzie powinna. Nie wypadła, nie przesunęła się. Rano ból nie znikł. Jedna noc nic nie zmienia po dwóch latach. Ale był inny. Mniej ostry. Bardziej jak zmęczenie mięśni niż jak ucisk nerwu. Dałam sobie dwa tygodnie zanim cokolwiek ocenię. --- Po tygodniu ból przy wstawaniu był wyraźnie mniejszy. Nie znikł. Ale te pierwsze trzydzieści minut z strasznym bólem promieniującym do nogi, skróciły się do może pięciu. Po dwóch tygodniach zadzwoniłam do fizjoterapeutki. Opowiedziałam jej o tej poduszce, o tym zdaniu które powiedziała prawie do siebie. Milczała przez chwilę. „Dyski regenerują się właśnie w nocy kiedy kręgosłup jest odciążony. Jeśli przez dwa lata były gniecione przez osiem godzin każdej nocy, żadne leczenie nie mogło nadążyć za zniszczeniem." Umówiłam się na kontrolny rezonans. Żeby mieć aktualne zdjęcia na stole operacyjnym. Neurochirurg patrzył na nowe zdjęcia bardzo długo. „Co pani robiła przez ostatnie tygodnie?" „Zmieniłam pozycję snu. Podparłam lędźwie w nocy." Patrzył na mnie. Potem na zdjęcia. Potem znowu na mnie. „Przestrzeń między L4 a L5 się powiększyła. Ucisk mniejszy. To znaczy że dysk zaczął się regenerować." Siedziałam w ciszy i czekałam. „Odłóżmy operację o trzy miesiące. Zobaczymy jak będzie postępować." 14 listopada. Trzydzieści trzy dni po terminie który dostałam 12 października. Wyszłam na korytarz i zadzwoniłam do męża. Nie powiedziałam nic przez kilka sekund. On też milczał. Wiedział że dzwonię z kliniki. „Odwołali operację" powiedziałam. Usłyszałam jak wypuszcza powietrze. --- Trzy miesiące minęły. Operacji nie było. Kolejny rezonans pokazał dalszą poprawę. Neurochirurg powiedział zdanie które zapamiętałam dokładnie. „Jeśli tak będzie postępować, możemy operację odłożyć na czas nieokreślony." --- Nie piszę tego żebyś zrezygnował z leczenia. Chodzę nadal do fizjoterapeutki, robię kontrolne rezonanse, słucham lekarzy. Ale przez dwa lata wszyscy skupiali się na tym co dzieje się ze mną w ciągu dnia. Nikt nie zapytał o noc. A to właśnie w nocy dyski mogą się regenerować, albo być niszczone. Zależy co się z nimi dzieje przez te osiem godzin. Mnie nikt tego nie powiedział. Jeśli też masz diagnozę. Jeśli też słyszałeś słowo operacja i szukasz w nocy przypadków gdzie komuś poszło dobrze albo źle, proszę zadaj sobie jedno pytanie zanim zdecydujesz. Co dzieje się z twoim kręgosłupem przez te osiem godzin kiedy śpisz. Bo może tak jak u mnie, przez cały ten czas leczyłeś lub leczyłaś tylko skutki. A przyczyna była w nocy.

Where the ad sends people

poduchaulgi.pl

Przeczytaj, jeśli ból kręgosłupa nie ustępuje...

PoduchaUlgi