Winylownia Facebook ad: “Wydanie na białych winylach!”

About this ad

Meta Ad Library ID

2380355995756279

Platforms

Facebook, Instagram, Audience Network, Messenger and Threads

Relaunches

0

EU reach

350,369

How we count

Ad text

⚪ Wydanie na białych winylach! ⚪ Osobiście wpadłem w sidła Tylera przy albumie „Flower Boy”. Oczywiście znałem jego wcześniejszą muzykę, słuchałem „Goblin” i „Wolf”, ale prawdę mówiąc... nie odkrywałem w nich nic aż tak wyjątkowego. Postrzegałem go raczej jako nieco mniej zdolnego, bardziej zabawnego znajomego Franka Oceana. Nie spodziewałem się więc, że jego kolejny album stanie się jednym z moich ulubionych wydawnictw 2017 roku! Przed premierą słyszałem zewsząd, że Tyler „rozbił bank”, że nagrał coś wyjątkowego. Nawet krytycy, którzy wcześniej byli wobec niego sceptyczni, jak Anthony Fantano, byli zachwyceni tym tytułem. Gdy po raz pierwszy odpaliłem ten album, zrozumiałem, o co chodzi w tym całym zachwycie. Tekstowo i muzycznie wszystko było absolutnym strzałem w dziesiątkę. Neo-soulowe brzmienia, osobiste teksty – po prostu wow! Tyler przestał być tłem Franka, a zaczął iść z nim ramię w ramię, jeśli chodzi o muzykę. Zastanawiałem się, co będzie dalej, i przez długi czas wracałem do „Flower Boya”. Odpowiedź nadeszła w 2019 roku wraz z albumem „Igor”. Krążek ten od początku był skazany na sukces. Widziałem opinie, że to kolejny przełom, że Tyler to współczesny geniusz. Kiedy sam zasiadłem do odsłuchu, poczułem lekkie rozczarowanie. Oczywiście całość była perfekcyjnie zagrana, zaśpiewana i wyprodukowana, ale czy naprawdę „Igor” jest aż tak wybitny? Może zabrzmi to kontrowersyjnie, ale ten album po prostu mi nie siadł. Do dziś nie trafia do mnie w całości, choć doceniam jego brzmienia synthowe i mieszanie stylów. Nadal jednak wolę magiczny świat „Flower Boya”. Pamiętam mema porównującego te dwa albumy. Na jednym zdjęciu Tyler siedzi przy wielkim stole mikserskim ze sztabem muzyków, a na drugim – ziemniak z kablem. Czy zgadzam się z tym w stu procentach? Niekoniecznie, ale „Flower Boy” urzekł mnie znacznie bardziej. Rozumiem, że „Igor” miał być bardziej współczesny i mniej rozdmuchany, ale mimo to jako całość mnie nie porwał. Podobnie mam z „Call Me If You Get Lost”. Doceniam energię i agresywniejsze brzmienie, ale po wielu odsłuchach trudno mi przypomnieć sobie szczegóły, poza świetnym „MANIFESTO”, które uważam za rewelacyjny utwór. Gdy ukazała się „Chromakopia”, podszedłem do niej bez większych oczekiwań – i może właśnie to było kluczem. Nie była dla mnie tak przełomowa jak wspomniany „Flower Boy”, ale słuchało mi się jej z przyjemnością. To spójny album, pokazujący, że Tyler nie goni za przebojami, tylko koncentruje się na muzyce. Tyler ponownie zachwycił mnie klimatycznymi podkładami balansującymi między klasycznym R&B a soulem lat 70. i 80., przefiltrowanymi przez jego własną wrażliwość. W pewnym sensie znów sprawił, że z niecierpliwością czekam na jego kolejne wydawnictwo. Jak widać, moja relacja z twórczością Tylera jest pełna kontrastów. Niektóre rzeczy uwielbiam, inne mniej do mnie trafiają. Może faktycznie jest takim „Frankiem 2.0”, którego fenomen polega na tym, że jest bardziej dostępny i obecny w świecie muzyki? Gra koncerty, wydaje nowe projekty, jest aktywny. Tak czy inaczej, to artysta, który potrafi zaskoczyć i tworzyć wyjątkowe rzeczy. Nie wszystko musi mi się podobać, ale za „Flower Boya” Tyler ma u mnie ogromny kredyt zaufania. Tradycyjnie 🔗 link do sklepu znajdziesz w komentarzu ⤵️

Where the ad sends people