Segredos do Coração Facebook ad: “Hang on, baby. Daddy is here… sabi niya habang hinihimas…”

About this ad

Meta Ad Library ID

2468240713651778

Platforms

Facebook, Instagram, Audience Network and Messenger

Relaunches

0

How we count

Ad text

“Aahh… Shiiit! Ang sikip!!! I’m cumming…” Sa limang taong kontratang kasal nila, hindi kailanman nagkaroon ng kahit na kaunting pag-ibig Si Xavier para sa kanyang asawang si Mayumi. Ngunit sa tuwing gabi, palagi siyang pumapasok sa kwarto nito at pinupuno ang katawan nito ng mainit niyang semilya— "Tandaan, tungkulin mo lang'to bilang asawa ko, pero hindi ka maaaring magbuntis sa anak ko!!!" Gayunpaman, sa mismong araw na bumalik sa bansa ang unang pag-ibig ni Xavier na si Ysabel, biglang dumating ang resulta ng pregnancy test ni Mayumi sa kanyang mesa ng opisina. Halos kasabay nito, nag-ring ang cellphone niya—— "Boss, naaksidente Miss Ysabel! At ang asawa mo... nasa loob din ng kotseng iyon..." “Sir Xavier, delikado pa ang lugar ng aksidente. Hindi po kayo puwedeng pumasok! Nakipag-ugnayan na po kami sa rescue team. Darating na ang ambulansya anumang sandali.” “Sir Xavier…” “Umalis kayo sa harapan ko! Kapag may nangyari sa kanya dahil sa pagkaantala, sisiguraduhin kong mananagot kayong lahat!” Sa gitna ng nag-uumapaw na ingay, isang galit na sigaw ang dahan-dahang gumigising kay Mayumi mula sa kawalan ng malay dulot ng car accident na kanyang kinasasangkutan. Pinilit niyang imulat ang mga mata at nakita ang isang pamilyar na pigura na tumatakbo palapit sa kanya, para itong diyos na bumababa mula sa kalangitan. Napuno ng luha ang kanyang mga mata dahil sa galak. Naipit siya sa nakataob na sasakyan, hindi niya alam kung ilang minuto o oras na siyang naroon. Nang mangyari ang aksidente, ginamit niya ang huling natitirang baterya ng kanyang cellphone upang ipaalam kay Xavier ang nangyari sa kanya. Inakala niya, gaya ng dati, na babalewalain na naman nito ang message niya… but he is here now, ready to save him. “Hang on, baby. Daddy is here…” sabi niya habang hinihimas ang umbok sa kanyang tiyan. Napatingin siya sa dugong patuloy na umaagos sa mga binti niya. She is scared, of course, pero konting panahon na lang ay mare-rescue na siya. Nahihilo na siya sa pagkawala ng maraming dugo sa kanyang katawan, pero konting minuto na lang ang hihintayin niya. Gusto niyang sumigaw at tawagin ang pangalan ni Xavier, pero natuyot na ang kanyang lalamunan kaya’t walang tunog na lumalabas.Pero hindi na iyon mahalaga, ang importante ay natagpuan na siya ni Xavier. Marahan niyang inangat ang braso at pilit na kumaway… Ngunit sa kanyang pagkabigla ay nilampasan siya ni Xavier. Ni hindi man lang ito huminto at nagpatuloy sa paglalakad. Naguluhan siya, napagkamalan ba ni Xavier na ibang tao siya? Wala na siyang oras para mag-isip ng kung ano-ano. She tried calling his name to get his attention… pero wala. At dahil sa tuloy-tuloy na pag-agos ng dugo sa kanyang binti, naubos na ang kanyang lakas. Maging ang pagsasalita ay hindi na niya magawa. Hindi siya narinig ni Xavier. Nagpatuloy ito sa paglalakad hanggang sa marating ang puting kotse na naging sanhi ng aksidente. Bago pa man siya makapag-react, binuksan nito ang pinto at kinarga ang isang nanginginig na babae. Ang babae ay nakasuot ng mahabang coat, payat at sopistikada, may nakakabighaning ganda na agad na makukuha ang atensyon ninuman. Nang makita niya ang mukha nito, pakiramdam niya ay nahulog sya sa isang nagyeyelong bangin. The girl is no other than Xavier’s first love… Ysabel! Bigla niyang naalala kung paano biglang lumiko ang kotseng sakay nito kanina. Hinahabol siya na parang baliw. Ni hindi man lang siya binigyan ng pagkakataong makaiwas. Ang kotse nito ay nasa gilid ng kalsada, samantalang ang sa kanya ay nakataob. Pero bakit parang ito pa ang mukhang kawawa? At ang sarili niyang asawa ay yakap-yakap ang ibang babae, samantalang siya ay halos nag-aagaw-buhay na! Hindi nya lubos maisip kung bakit biglang umuwi ng bansa si Ysabel, ang alam niya ay nasa abroad ang dalaga. At bakit tila nagkataon naman na si Ysabel pa ang bumangga sa sasakyan niya? Iwinaksi niya ang mga naisip. Ang mahalaga ngayon ay ma-rescue siya at ang kanyang anak. Habang pilit niyang kinakatok ang bintana, napansin ng isa sa mga bodyguard ni Xavier ang paggalaw sa loob ng sasakyan niya. Mukhang nakilala nito ang kotseng gamit niya. Muli siyang sumigaw, pero wala pa ring boses na lumalabas sa bibig niya. “Sir, may tao pa po sa loob ng sasakyang iyon!” narinig niyang sigaw ng bodyguard ni Xavier. Napalingon si Xavier Luis Valerio sa kotse na itinuro ng kanyang bodyguard. Ang babaeng nasa loob ay puno ng dugo at patuloy pa sa pagdurugo. Pero sa kabila ng dugong bumabalot sa mukha nito ay tila pamilyar ang babae sa kanya. Natigilan siya, akmang lalapitan ang kabilang kotse, nang biglang umungol sa sakit ang babaeng hawak-hawak niya… si Ysabel. Bigla siyang nataranta. “Nasugatan si Ysabel! Dalhin natin siya sa ospital!” sigaw niya sa kanyang mga bodyguard. “Pero, sir… paano ang babae sa kabilang kotse?” Hindi na nito tinuloy ang sasabihin dahil sa takot sa kanyang mga titig. Wala itong nagawa kundi sumunod sa utos nya. “Sige po, sir… tara na po sa ospital…” sambit nito. Walang habas na tumutulo ang mga luha ni Mayumi. Wala siyang nagawa kundi panoorin si Xavier na sinulyapan lang siya bago muling naglakad pabalik sa kotse nito at buhat-buhat si Ysabel. “Xavier! Iligtas mo ako! Iligtas mo ang anak natin!…” Inubos niya ang buong lakas sa pagsigaw, pero hindi pa rin iyon sapat. Walang kahit sinong pumansin sa kanya. Mabilis na umarangkada ang sasakyan ni Xavier, karga si Ysabel sa loob. Wala na siyang nagawa kundi panoorin habang unti-unting naglalaho ang kotse papunta sa malayo. Pilit niyang nilalabanan ang pag-pikit ng mga mata kahit pa matinding sakit at kirot na ang nararamdaman sa buo niyang katawan. Nang hindi na niya nakayanan, dumilim ang lahat sa paligid at muli siyang nawalan ng malay. "Sayang naman, huli na siyang nakarating sa ospital. Matagumpay ang operasyon ng ina, pero hindi nailigtas ang sanggol." "Nasaan ang mga kapamilya ng buntis?" "Wala rito ang mga kapamilya. Ang buntis mismo ang pumirma sa consent form." Pagkatapos humupa ang bisa ng pampamanhid, narinig ni Mayumi na binalot pa rin ng takot na makatakas sa kamatayan, ang mga boses ng mga doktor at nars sa tabi niya. Kusang gumalaw ang kanyang kamay papunta sa kanyang tiyan at dinama iyon. Tulad ng sinabi ng doctor… wala na ang kanyang anak. Ang tiyan niyang dati ay may umbok ngayon ay patag na. Ang munting sangol na dahan-dahang lumalaki sa kanyang sinapupunan at maingat niyang inaalagaan ay tuluyan nang nawala. I know I should be crying… dapat pinagluluksa niya ang pagkawala ng kanyang anak, pero bakit ni isang luha ay wala siyang mailabas? Hindi kaya dahil wala na siyang mailuluha? Buong buhay ay sobra-sobra na ang kanyang pag-iyak. Agad siyang dinaluhan ng doctor nang makitang gising na siya. “Kamusta ang iyong pakiramdam Misis?” Hindi siya sumagot, nananatili lang siyang nakatulala na nakatingin sa kisame. “It’s okay, Misis. Baka hindi pa talaga para sa’yo ang baby mo. Baka may plano ang Diyos para sa’yo. Dapat magpahinga ka nang mabuti. Malay mo, sa hinaharap magkakaroon ka ulit ng anak.” pag-aalo sa kanya ng doctor. Tumango lamang siya. Hindi niya masabi sa doctor na wala nang kasunod. Ang pagbubuntis niya ay aksidente lang, hindi plinano… tulad ng pagpapakasal niya kay Xavier. Nang pakasalan niya si Xavier Luis Valerio, ang nag-iisang tagapagmana ng makapangyarihang pamilyang Valerio, inakala niyang sa wakas ay nakuha na niya ang matagal niyang inaasam. Ngunit naniniwala si Xavier na isiniksik lamang niya ang kanyang sarili sa buhay nito sa pamamagitan ng panlilinlang… at dahil doon ay kinamuhian siya. Sa gabi ng kanilang kasal, imbes na sa honeymoon ay sinadya ni Xavier na magpunta sa isang bar, lantaran siyang ipinahiya. At nang malaman iyon ng lahat, naging katatawanan siya ng buong lungsod. Sa limang taong lumipas mula noon, ay hindi man lang nagbago ang pakikitungo ni Xavier sa kanya. May pagkakataon din namang pinagtatanggol siya nito kapag sobra na ang panunuya sa kanya, pero mabibilang lang iyon sa daliri ng kamay. May isang patakaran pa itong malinaw na itinakda… ang kama lamang nito ang maaari nilang pagsaluhan, hindi ang puso. At hinding-hindi sila pwedeng magkaroon ng anak, palagi itong nag-iingat. May isang pagkakataon na umuwi ito ng lasing at may nangyari sa kanila... Kasalukuyan siyang nasa kwarto noon at nagbabasa ng magazine nang pumasok si Xavier nang pagewang-gewang. Agad siyang tumayo para tulungan ang asawa, pero winaksi nito ang kamay nya. “Let go of me!” Lasing lang ito at hindi alam ang mga sinasabi. Patuloy nya itong tinulungan at maingat na inihiga sa kama. Napangiwi sya sa bigat ng asawa, 6-footer ito at malaking tao. Nang maayos na niya ang pwesto nito, ay mabilis siyang pumunta sa banyo para kumuha ng bimpo at tubig, pupunasan nya ang asawa. Habang ginagawa nya iyon ay nagkaroon siya ng pagkakataong pagmasdan ito… Gwapo ang kanyang asawa, at hindi lang basta gwapo… He had a high-bridged nose, a sharp jawline, and well-defined features. His eyes were deep and cold. With just one look, it was clear he was no ordinary man. Natigil ang kanyang pag-iisip nang bigla siyang hatakin ni Xavier at hinalikan ng mariin. Nagulat siya pero hindi niya pinigilan. Minsan lang ang mga ganitong pagkakataon na maingat si Xavier sa kanya… kahit ngayong gabi lang, maramdaman man lang niya iyon. Sa lakas nito ay hindi niya namalayan na nahiga na siya nito sa kama at pumatong sa kanya. “Ahhh…” ungol nya nang ang labi nito ay nasa leeg nya at hinahalikan siya roon. Kinagat niya ang kanyang labi para hindi gumawa ng anumang ungol. Kapag narinig ni Xavier na nagugustuhan niya ang ginagawa nito ay baka magising ito sa pagkalasing at tumigil. Naging malikot na ang kamay nito at isa-isa nang hinuhubad ang kanyang mga saplot sa katawan. Hindi niya alam kung alam ni Xavier ang ginagawa nito, pero bahala na. May pangangailangan din naman siya bilang babae at hindi iyon naibibigay ni Xavier sa kanya. “Ohhh…” ungol nito nang wala na siyang underwear at isa-isa nitong minasahe ang kanyang dalawang bundok. “Xavier…” hindi niya napigilang sambitin ang pangalan nito. Agad niyang kinagat muli ang kanyang labi, pero mukhang hindi iyon pinansin ni Xavier. Abala siya sa suso niya… sinisupsop niya ‘yan na parang uhaw na uhaw na baby. Mula sa kanyang dibdib ay umakyat na naman ang labi nito papunta sa kanyang balikat… papunta sa leeg…. at sa kanyang mga labi. Muli siyang hinalikan nang mariin.Nalasahan niya ang alak na ininom nito pero hindi niya iyon pinansin. Para na rin siyang nalalasing sa sarap… he is kissing her all over her face. Lumaki ang kanyang mga mata nang maramdamang ang kamay nito ay bumababa papunta sa kanyang pagkababae. Gusto niyang ikipot ang dalawang binti, pero curious siya kung ano ang gagawin ni Xavier sa kanya. Nang matunton na nito ang hiwa niya ay dahan-dahan nitong ipinasok ang isang daliri na ikinasinghap niya. “Ang sarappppp…” Ungol niya sa kanyang utak. First time niyang hinawakan ni Xavier doon. Nakipagtalik naman sila dati pero mabilisan lang, hindi tulad ngayon na may foreplay. Patuloy si Xavier sa pagkalikot sa kanyang hiyas habang ang mukha nito ay nasa pagitan ng kanyang leeg at balikat… inaamoy-amoy siya nito roon. Lalo iyong nagpalibog sa kanya, naramdaman nya ang mainit nitong hininga. Maya-maya ay umalis ito sa ibabaw niya. Nagulat siya, akala niya ay nawala na ang pagkalasing nito at natauhan sa ginagawa. Pero sa kanyang pagkagulat ay pumuwesto ito nang nakaupo habang nakasandal sa headboard ng kama. “Suck it,” utos nito. Noong una ay nag-alinlangan pa siya, pero pagkakataon na niya iyon. Hindi siya marunong, pero baka mabilis naman niyang matutunan. Pumuwesto siya sa pagitan ng mga hita nito at dinilaan ang dulo ng nakatayo na nitong pagkalaki. “Like this?” tanong niya. “Y-yeah, that’s it…More…” Sumunod siya… sinubo niya ang kahabaan ng asawa. Nakita niyang nasarapan si Xavier. Lihim siyang napangiti, marahil ay tama ang kanyang ginagawa. Pinagpatuloy niya ang pagsubo pataas at pababa sabay supsop sa dulo nito. Napahawak ito sa kanyang buhok at sinusubsob sya sa garboso nitong ari. Gusto niyang magreklamo… naluluha na siya, sumasagad ang kahabaan nito sa bibig niya. Pinigilan niya ang sariling maduwal, ayaw niyang ma-offend si Xavier. Tiniis niya ang lahat hanggang sa hinatak siya nito paupo sa kanyang kandungan. “Ride me.” muling utos ni Xavier. Muli, sumunod siya… dahan-dahan siyang umupo sa kanyang kandungan. Napapikit si Xavier nang hawakan niya ang ari nito at itinuon sa kanyang butas, saka niya dahan-dahang ibinaba ang katawan. “Aaahhh!…” sabay na ungol nila… Ang sarappp… gusto niyang isambit ang mga katagang iyon pero natatakot siyang iwan ni Xavier sa kalagitnaan. Kinagat nalang niya ang labi para pigilin ang pag-ungol. Napupunit ang kanyang kalamnan ng tuluyang napuno ng sandata ng kanyang asawa. Pinagpala si Xavier sa aspetong iyon. “Ohhh… ahhh…” ungol niyang hindi napigilan. Tinatanggap ang bawat ulos ni Xavier sa kaibuturan niya. Hawak siya nito sa bewang at ginigiya ang paglabas-masok niya. Pabilis ng pabilis siya nitong inaakyat-baba. Wala na siyang kontrol sa kanyang sarili. Muli nitong sinupsop ang dalawa niyang bundok.Napahawak siya sa balikat na parang humihiram ng lakas doon. “Hindi ko na kaya.. Ang sarapppp!” “Aahh…Nilalabasan na ako.…” ungol ni Xavier. Lalo siyang inakyat-baba sa kandungan nito. Pabilis nang pabilis ang paggalaw niya. Sinabayan pa iyon ng giling hanggang sa hindi nagtagal ay nabalutan ng puting likido ang kanyang pagkababae. Naramdaman niya ang pagbuhos ng katas nito sa loob niya. Napasinghap siya sa sarap… Sabay silang nilabasan. Nang matapos ang kanilang pakikipagtalik ay bumaba siya sa kama at dumiretso sa banyo para maglinis. Pagbalik niya ay tulog na si Xavier. Wala siyang nagawa kundi tumabi rito. Hindi niya alam kung alam nito ang nangyari sa kanila. Nagkibit-balikat na lang siya at natulog na rin. Nagising siya kinabukasan na nagbibihis na si Xavier para pumunta sa opisina. Nakatalikod ito sa kanya. He is cold once again. Duda tuloy siya kung si Xavier nga ang nakaniig niya kagabi. Hindi ito nagsasalita. Marahil alam na rin nito na gising na siya. Akmang lalabas na ito ng pinto nang biglang huminto. “Don’t forget to take your pills.” wika nito saka lumabas na. Nalungkot siya. Akala niya iyon na ang simula ng pagmamabutihan nilang mag-asawa. Hindi pa rin pala. Marahil ay hindi na talaga magbabago ang pagtingin ni Xavier sa kanya. Dahan-dahan siyang tumayo at kinuha ang kanyang pills, pero ubos na pala iyon. “’Di bale, bibili na lang ako mamaya.” sambit sa kanyang sarili. Pero dahil sa sobrang pagkaabala ay tuluyan niya iyong nakalimutan, hanggang sa ito na nga… nabuo ang mainit na gabing pinagsaluhan nila. Halos tatlong buwan siyang nabubuhay sa takot at tinatago ang katotohanan. Nang mapagdesisyunan niyang sabihin na ang lahat kay Xavier, baka sakaling, dahil doon ay lalambot na ang puso nito sa kanya… Pero sa kasamaang-palad ay doon naman nangyari ang aksidente. Lihim siyang naiyak sa mga kamalasang nangyari sa kanyang buhay. Maagang pumanaw ang kanyang mga magulang, at simula nang ikasal sila ni Xavier ay hindi siya kailanman tinanggap ng pamilya nito. Bago ang operasyon, tinatawagan ng doctor si Xavier gamit ang kanyang cellphone. Nagpadala rin ito ng mensahe upang ipaalam ang tungkol sa aksidente, pero hindi ito sumasagot. Sa katunayan ay pinatay pa nito ang telepono… marahil ay nakukulitan na. Matagal na niyang alam na wala itong puso, pero hindi niya akalain na ganito ito kalupit. Habang nakatitig sa puting kisame ng ospital, pakiramdam niya ay nasayang lang ang kanyang limang taon sa piling ni Xavier. Ipinilig nya ang ulo ng maramdamang nanlalagkit siya. Napagdesisyunan niya pumunta sa banyo para maghilamos, pero abala ang lahat at walang tumutulong sa kanya. Napilitan siyang hilahin ang kanyang IV stand at dahan-dahang pumunta sa CR. Mabuti naman at walang mga butones ang suot niyang hospital gown. Pero dahil limitado pa rin ang kanyang galaw ay natagalan pa rin siya roon. Paglabas ng banyo, may narinig siyang boses ng isang babae mula sa isang private room… her voice is very familiar. “Xav, konti lang ’tong injury ko sa paa. Hindi mo na kailangang mag-alala nang sobra.” Napatigil siya… It was Ysabel, Xavier’s first love and his untouchable angel. Aaminin niyang naiinsecure siya sa kagandahan ni Ysabel… isang uri ng kagandahang kahit kapwa babae ay gugustuhin ang mukha nito. Hindi niya alam kung totoong hindi siya nakita ni Xavier noong nangyari ang aksidente, o nakita din pero sadyang wala lang talaga itong pakialam sa kanya. “But what’s the point? It didn’t matter to me anymore.” sambit nya sa sarili. Now I understand… hindi siya kailanman mamahalin ni Xavier dahil kay Ysabel. “Ysa, nag-aalala lang naman si Xavier sa ’yo. Hindi mo ba narinig kanina sa telepono? Nanginginig ang boses niya. Akala ko nga may seryosong nangyari.” pabirong sabi ng isang batang doktor na naka-puting coat. Ang lalaking iyon ay si Patrick, ang matalik na kaibigan ni Xavier mula pagkabata at saksi sa nakaraan nina Xavier at Ysabel. Namula ang pisngi ni Ysabel habang nakatingala sa lalaking mahigpit na yumayakap dito. Sinong babae ang hindi mahuhulog sa isang Xavier Luis Valerio? Ang matitikas nitong anyo, ang katawan nitong batak sa gym. Very girls’ dream man. Para itong knight in shining armor na ipagtatanggol ang babaeng gusto nito sa anumang kapahamakan. “Masyado kang nag-alala kay Ysabel, bro. Hindi pa kita nakitang ganito ka-taranta sa ibang babae,” biro ni Patrick. Alam niya iyon nang lubos. Pinakasal lang si Xavier kay Mayumi dahil pinilit siya ng pamilya. At ang “ibang babae” na binanggit niya? Siyempre, si Mayumi ang tinutukoy. Sa loob ng maraming taon, palaging mag-isa lang si Mayumi sa pagpunta sa ospital. Minsan, basta na lang sasabihin niya kay Xavier na nakita niya si Mayumi doon, at ang reaksyon ni Xavier? Wala. Malamig, walang pakialam, parang hindi niya mahalaga ang mundo. Siyempre narinig na ni Patrick ang tungkol sa pagkakabangon ni Mayumi mula sa bingit ng kamatayan at sa pagkalaglag ng bata. Tinawag pa niyang “bunsong hipag” si Mayumi, at ngayon na siya ang doktor na nag-aalaga sa kanya, dapat may kahit kaunting pakikiramay. Kahit simpleng bati lang sana. Pero hindi man lang niya ito tiningnan. Dahil sa tingin niya, karapat-dapat lang iyon kay Mayumi. Mula pa noong una, hindi na tama ang pag-aasawa ni Mayumi kay Xavier. At nang nabuntis si Mayumi ngayon, sinubukan pa ni Patrick na subukin si Xavier tungkol dito. Wala namang alam si Xavier. Kitang-kita naman, kahit hindi na kailangang isipin pa. Si Mayumi, siguradong gusto niyang gamitin ang bata para itali si Xavier sa kanya. Nice try. “Ipapaayos ko ang VIP room para kay Ysa. She needs to stay for a couple of days para maobserbahan siya.” nakangiting sabi niya. “Salamat, Patrick…” sagot naman ni Ysabel sa kanya. “Come on, Ysa. Ang problema mo ay problema rin ni Xavier, at ang problema niya ay problema ko rin. Of course, tutulungan kita sa abot ng aking makakaya.” Nahihiyang ngumiti si Ysabel, pero nang tumingin ito sa pinto ay nakita niyang naroon si Mayumi at nakikinig sa kanila. Nagtama ang kanilang mga mata pero agad din niya iyong binawi. “Xav, naaalala kong tumawag sa ’yo kanina si Mayumi. Parang urgent ang tawag niya. Why don’t you call her back?” Kumunot ang noo ni Xavier nang marinig ang pangalan ng kanyang asawa. Bago pa siya magsalita ay sumingit si Patrick. “Huwag mo na isipin ’yon, Ysa. Hindi na bago na palaging iniistorbo ni Mayumi si Xavier. She’s been doing that for years already. Nagsasawa na si Xavier sa kanya. Why don’t you focus on your recovery instead? Sigurado akong darating ang araw na magsasawa rin si Mayumi sa pambabalewala ni Xavier at papayag nang makipaghiwalay kay Xavier. By that time, puwede na ninyong ipagpatuloy ang inyong naudlot na pagmamahalan.” “Patrick, stop that. Nakakahiya kay Xavier...” wika nito, kunwaring nahihiya. “I’m just stating the facts, Ysa. Sinasabi ko lang kung ano talaga ang iniisip ni Xavier.” Tahimik lang si Xavier na nakikinig kina Patrick at Ysabel. Ang pananahimik nito ay lalong nagpasakit sa damdamin ni Mayumi. Ngumiti siya nang mapait… okay lang… ibibigay ko sa kanila ang hinihiling nila. That day was coming sooner than they thought. Walang kaalam-alam ang mga ito na nakikinig siya roon. Wala pa ring humpay sa pagkukuwento si Patrick ng kung ano-ano tungkol sa kanya kay Ysabel, lalo na kung paano siya tratuhin ni Xavier nang walang pakialam sa mga nagdaang taon. Tila tuwang-tuwa ito na ipahiya siya. “Minsan nga, tinakot pa ni Mayumi si Xav na maglalaslas ng pulso. Nagpadala siya ng litrato ng dumudugong pulso niya. Hulaan mo kung anong nangyari?… Ni hindi man lang kumurap si Xavier. Umuwi lang siya, kinaladkad si Mayumi palabas ng bahay, at sinabi, ‘Kung gusto mong mamatay, gawin mo sa labas. Huwag mong dudumihan ang bahay!’” natatawang kwento ni Patrick Hindi iyon mismo nasaksihan ni Patrick, narinig lang nito sa iba ang gawa-gawang kwento. Sinabi pa ngang pinatapon siya sa labas habang sobrang lamig at natuyo na lang ang dugo sa kanyang pulsuhan, na hindi man lang tinulungan ni Xavier. “Thinking about it, naawa at naaliw ako sa katangahan ni Mayumi. Pero tingnan mo naman ngayon kung paano ka tratuhin ni Xavier, Ysabel. Ibang-iba kaysa kay Mayumi. Noong nilagnat ka nga sa ibang bansa, halos…” “Enough…” pigil ni Xavier sa iba pang sasabihin ni Patrick. “Look at you, bro… nahihiya ka ba na malaman ni Ysabel ang mga ginagawa mo sa kanya? Hahaha… come on, Ysa, hindi mo ba ako kakampihan?” Ngumiti lang si Ysabel na kunwa’y nahihiya. Si Xavier naman ay tahimik lang. Natigil ang kanilang pag-uusap nang dumating ang nurse at ibinigay ang confirmation ng VIP room para kay Ysabel. Walang imik na kinuha iyon ni Xavier at pumunta sa cashier. “See? When it comes to you, Xav gets more attentive than anyone,” pabulong na sabi ni Patrick kay Ysabel sabay kindat. Nang matapos bayaran ni Xavier ang bills ni Ysabel at masiguradong magiging maayos at komportable ang dalaga, ay muling pumasok sa isip niya si Mayumi. Kinuha niya ang cellphone sa kanyang bulsa at doon niya napansin ang mga missed calls mula sa asawa, kasama ang isang mensahe. Hello, this is from St. Benedict Hospital. We’ve attempted to reach the family of Ms. Mayumi Santillan. She has been in a car accident and urgently requires consent for surgery. Please come to the hospital immediately. “St. Benedict Hospital? Andito rin si Mayumi?” tanong niya sa sarili. Sandali siyang natigilan. Naalala niya ang sinabi ni Patrick kanina. Simula ng insidente ng tangkang pagpapakamatay ni Mayumi ay nagbago na ito. Dati, paulit-ulit at walang sawang tumatawag ito sa kanya. Pero simula ng insidente ay halos hindi na ito nangungulo. Kahit na hindi siya umuuwi sa gabi ay hindi na ito nagtatanong. Iwinaksi niya ang mga naiisip at pinindot ang numero ni Mayumi. Samantala, nakaupo si Mayumi sa kama ng ospital. Kakababa niya lang ng telepono, tinawagan niya ang kanyang abogado para sa proseso ng divorce. Maya-maya ay nakita niyang muling nabuhay ang kanyang cellphone. Ang pangalan ni Xavier ang nasa screen. Naningas siya nang tumatawag ang asawa. Buo na sana siyang harapin ang buhay mag-isa… pero bakit tila nag-aalinlangan na naman siya nang makitang tinatawagan siya ni Xavier? Habang hinihintay na sagutin ni Mayumi ang tawag ni Xavier ay naguguluhan siya sa kanyang sarili. Sa tuwing bumabalik si Ysabel sa Maynila ay nakatuon ang oras niya sa dalaga, ni minsan ay hindi sumagi sa isip niya si Mayumi. Pero bakit niya ito tinatawagan ngayon? Nag-aalala din ba siya sa asawa? Naiinis siya. Isa na naman ba ito sa pakulo ni Mayumi? Magpe-play victim kunwari para makuha ang atensyon niya? Akmang papatayin niya ang telepono nang sagutin ni Mayumi sa kabilang linya. Huli na para i-cancel pa iyon. “Nasaan ka?” walang emosyong tanong niya. “Nasa ospital,” wala ring emosyong sagot ni Mayumi. Tumawa siya na may halong panunuya. Matatag ang boses ng asawa, hindi gaya ng isang taong kakaligtas lang sa malubhang car accident. “Kumusta ang lagay mo?” tanong niya muli, walang emosyon. Sandaling tumigil si Mayumi sa kabilang linya. Tinatanong ba siya ni Xavier kung kumusta siya dahil nag-aalala ito? Never pa itong tumawag sa kanya para tanungin kung kumusta siya. Wala sa sariling hinimas niya ang kanyang tiyan. Posible kayang may pakialam din si Xavier sa kanya kahit konti? Klinaro niya ang lalamunan bago nagsalita. “I’m okay now, but…” Napaisip siya kung sasabihin ba niya ang tungkol sa nawala nilang anak. Bago pa man siya makapagsalita muli ay nagsalita si Xavier sa kabilang linya. “If it’s nothing serious, umuwi ka na.” Hindi siya nakapagsalita. “Naaksidente si Ysabel. Sabi ng doktor mahina ang katawan niya at kailangan ng tamang nutrisyon. Pag-uwi mo, magluto ka ng mainit na sabaw na mahihigop ni Ysabel. Mahalaga iyon para sa paggaling niya,” patuloy ni Xavier. Nang marinig ni Mayumi ang mga salitang iyon, agad na naglaho ang anumang pag-asa na naramdaman niya kanina. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Bakit pa kasi siya umaasa? Naalala niya noon kung paano lunurin ni Xavier ang sarili nito sa alak. Hindi niya kayang panoorin itong sinisira ang kalusugan kaya naisipan niyang mag-enroll sa cooking class. Wala siyang interes sa kusina, pero dahil kailangan iyon ni Xavier ay tiniis niya. Pinag-aralan niya kung paano magluto ng masasarap na pagkain para kay Xavier. Ngunit hindi rin niya inakalang uutusan siya nitong magluto para sa ibang tao… at para kay Ysabel! Ngumiti siya nang pait. Napakaraming taon ang sinayang niya sa kasal na iyon nila ni Xavier. Napakalupit ng tadhana sa kanya. Kapag nalalaman ni Xavier na may sakit si Ysabel sa ibang bansa ay nagkukumahog itong puntahan ang dalaga kahit pa isa lang iyong sipon. Pero siya, ito muntik nang mamatay pero wala man lang simpatya si Xavier sa kanya. “Mag-hire ka na lang ng magluluto para sa kanya.” walang emosyon niyang sagot. “Pero mapili si Ysabel sa pagkain!” “Xavier, asawa mo ako at hindi katulong!” hindi na niya napigilang sumagot. “What do you mean?” “You heard me, Xavier. Hindi ako magluluto para sa kanya!” Natigilan si Xavier sa kabilang linya. Ito ang unang pagkakataon na sinalungat ni Mayumi ang gusto niya. “Mayumi, are you jealous again for no reason? Ysabel has no one else in this world but me. If I don’t look after her, she’ll have no one at all! And don’t forget… if you hadn’t forced this marriage, the woman bearing the name Mrs. Valerio today would have been her!” Muli na naman siyang natigilan. Para na naman siyang binagsakan ng langit at lupa. Paulit-ulit iyong ipinapaalala ni Xavier sa kanya. At sa tuwing sinasabi nito iyon ay wala siyang maisagot. Noong mga nakaraang taon, nagkaroon ng kidney failure ang ama ni Xavier at kinailangan ng transplant. Bihira ang blood type nito, at ang nag-iisang tugma ay ang ina niya. But the surgery failed. Her mother nearly died… and in the end, she did. Bago ito mamatay, gumawa ito ng public request sa harap ng media… na pakasalan siya ni Xavier Luis Valerio. But at that time, Xavier was already in love with Ysabel Cortez. Dahil sa kahihiyan at pressure ay sapilitang pinaghiwalay ng mga Valerio si Xavier at Ysabel at inayos ang engagement nila. Dahil sa pagkabigo ay umalis si Ysabel ng bansa. Ngunit hindi pa roon nagtapos ang bangungot… nang ayusin ng pamilya ni Xavier ang mga papeles ng kanyang ina ay napag-alamang may cancer ito. Alam ng ina niya na hindi na ito magtatagal at sadyang plinano nitong ipakasal siya kay Xavier bago pa ito mawala. She became the target of harsh criticism, lahat ay siya ang sinisisi. Maraming beses niyang sinubukang tumakas at tumangging magpakasal. Ngunit sa huli… hindi niya kinaya. Kung tatanggi siya, mawawalan ng saysay ang pagkamatay ng kanyang ina… kaya tiniis niya. Paulit-ulit, sinabi niya sa sarili na magtiis. Pero ngayon, wala nang natitirang dahilan para magtiis. Kung buhay pa ang kanyang ina at makikita siya sa kalagayan niya, siguradong magsisisi ito sa ginawang pamimilit na ipakasal siya kay Xavier. “Ibabalik ko na sa kanya ang pagiging Mrs. Valerio.” kalmado ang boses niyang sabi kay Xavier habang mahigpit na hawak ang divorce papers. “Xavier.... I want a divorce!” “WHAT???” Sandaling natigilan si Xavier. Iniisip kung tama ang kanyang narinig. “You heard me, Xavier. I want a divorce.” “Mayumi, what game are you trying to play now?” “I’m serious!” “Xavier, pinapalaya na kita na makasama si Ysabel nang tuluyan. Nakikipag-usap na ako sa abogado. Andito ako sa ospital room sa itaas. Pumunta ka dito at pag-usapan natin ang tungkol sa diborsyo.” Pero bago pa siya makapagsalita ay pinutol siya ni Xavier. “Wala akong oras!” mabilis nitong sabi saka pinatay ang telepono. Nanlisik ang mga mata ni Xavier nang ibaba ang telepono. “Ito pala ang pinagkakaabalahan mo, ha?” inis na sambit niya. Dati pa ay pinipilit niyang maghiwalay na sila ni Mayumi, pero ayaw nito kahit sinabi niyang ibibigay ang kalahati ng kanyang mga ari-arian. At dahil hindi niya ito mapapayag, gumawa siya ng kung anu-anong kalokohan. He tried provoking her by flirting with other women in front of her. Pero wala pa ring plano itong hiwalayan siya. Naisip niya tuloy na baka kulang pa ang alok niyang kalahati ng kanyang mana? O baka mas higit pa ang gusto ni Mayumi? Hanggang sa kalaunan, napagtanto niya kung ano talaga ang gusto ni Mayumi… siya mismo! Napangisi siya sa mga naiisip… He could give her everything, except himself. That was the one thing he would never offer. Muli niyang kinuha ang cellphone at nagpadala ng mensahe kay Mayumi… “Ysabel and I don’t wish to see you. Know your place!” Matapos ipadala ang mensaheng iyon, muling binalik ang cellphone sa bulsa at umakyat sa kwarto kung nasaan si Ysabel. Umaasa siyang matauhan na si Mayumi sa kabaliwan nito. Kung hindi… hindi siya mag-aatubiling ipahiya at itaboy ito palabas ng ospital. Binasa ni Mayumi ang message na natanggap mula kay Xavier. Pilit siyang ngumiti nang mapait. Kahit desidido na siyang makipaghiwalay sa lalaki, bakit tila nasasaktan pa rin siya sa kawalan ng tiwala nito sa kanya? Five years of marriage… an absolute failure. Ngunit nakapagtataka, hindi niya naramdaman ang dati niyang lungkot o sakit. Instead, she felt calm. Marahil, nagising na siya sa kanyang kahibangan. Sa loob lamang ng ilang minuto, mahinahon niyang tinanggap ang katotohanang ayaw siyang makita ni Xavier, at nagpasya siyang magpahinga at alagaan ang sariling katawan. Pagsapit ng hapon, nilapitan siya ng isang nurse at magalang na hiniling na ilipat siya ng ospital. “Sabi po ni Dr. Patrick, kailangan ninyo ng sapat na pahinga. May inayos na po siyang ibang ospital para sa inyo. Nabanggit din po niya na kung may pagtutol kayo, maaari ninyo siyang kausapin nang direkta.” Pagkarinig sa pangalan ni Patrick, agad niyang naunawaan. Ang direktor ng ospital na ito ay ang ama ni Patrick. Kahit intern pa lamang ito, walang sinumang mangangahas na balewalain ang utos ni Patrick. Isang malinaw at hayagang utos iyon… na umalis siya. Ayaw na niyang makadagdag pa ng abala sa mga nurse, kaya tumango siya bilang pagsang-ayon. Ibinigay sa kanya ang isang garapon kung saan nakalagay ang hindi pa niya isinisilang na anak. Dahan-dahan siyang tumayo mula sa kama. Nakita niyang naawa sa kanya ang nurse. “Puwede naman po kayong hindi pumayag sa gusto ni Doc Patrick, ma’am. Kung gusto n’yo pong maghain ng reklamo, may hotline po ang ospital…” “Huwag na,” pilit niyang ngumiti. Alam niyang mabuti ang intensyon ng mga nurse, ngunit mas alam niya ang katotohanan. Si Patrick ang nagtutulak sa kanya palabas. At kung walang pahintulot ni Xavier, hindi ito mangangahas. Kahit magreklamo pa siya, wala ring saysay. Kung ayaw siyang makita ni Xavier, maraming paraan para paalisin siya. Matapos magpasalamat sa mga nurse, hindi na siya nagtagal. Paika-ika siyang lumabas ng ospital. Kasalukuyang nasa kwarto ni Ysabel si Xavier at nakatingin sa bintana habang pinagmamasdan ang mga naglalakad sa ibaba. “Xav, what are you thinking?” tanong ni Ysabel. “Mula pagbalik mo ay tahimik ka na at malalim ang iniisip.” “Wala,” sagot niya, saka tila nahimasmasan. Naglakad siya papunta sa kama ni Ysabel. At sa sandaling lumipat ang kanyang tingin, hindi niya nakita ang babaeng hirap maglakad palabas ng ospital. Lumapit siya sa tabi ng kama ni Ysabel at inayos ang kumot nito. Lihim na napangiti si Ysabel nang maramdaman ang malambot na kumot na inilagay ni Xavier sa kanya. Pinabili iyon ni Xavier para talaga sa kanya upang maging komportable siya habang naroon sa ospital. Nagpakabit pa ito ng TV para hindi siya ma-bored. Lihim siyang kinilig sa atensyong ibinibigay ni Xavier sa kanya, samantalang naalala niya ang imahe ni Mayumi kaninang sumisilip sa pintuan ng kanyang kwarto… maputla at hinang-hina. Pinigil ang ngiting sumilay sa labi, inangat niya ang kamay at akmang hahawakan ang mukha ni Xavier, pero umatras ito… natigil sa ere ang kanyang kamay. She felt a little bit awkward. Xavier acted as if nothing had happened. “How long do you plan to stay in the country this time?” walang emosyon nitong tanong. Lihim siyang nainis. Hindi niya maintindihan si Xavier. Sobrang pag-aalaga nito sa kanya, kahit ang menstruation cycle niya ay kabisado nito… ngunit sinasadya pa ding nilalayo ang sarili nito sa kanya. Pinilit niyang lunukin ang pagkainis at pabirong sabi, “When do you want me to go back?” Hindi sumagot si Xavier. Muli siyang ngumiti bago nagsalita. “This time, hindi na ako aalis. After all, andito ang mahal ko.” Mariin siyang tiningnan ni Xavier. Tumayo ito at umiwas ng tingin. “Stop it, Ysabel... May asawa na ako.” “Pero hindi mo siya mahal, ’di ba? Kung hindi mo siya gusto, bakit hindi ka makipag-divorce sa kanya?” Dumilim ang mga mata ni Xavier. Naalala niya ang binanggit ni Mayumi tungkol sa pakikipag-diborsyo sa kanya. “That marriage will end, but now is not the time.” mariin niyang sagot kay Ysabel. Hindi niya hahayaang si Mayumi ang magdedesisyon. Bukod pa roon, mangangahas ba talaga itong makipaghiwalay sa kanya? Nakakatawa! Maliban na lang kung nabagok ang ulo nito sa isang aksidente, imposibleng magpasya ito ng ganoon! The thought made him smile, but suddenly stopped… Napaisip siya… habang kausap niya si Mayumi kanina, iba ang pakikitungo nito sa kanya, parang hindi na ito ang asawa niyang sunod-sunuran sa kanya. Posible bang malubha ang naging pinsala nito at naapektuhan ang ulo? Bigla siyang kinabahan at dali-daling lumabas sa kwarto ni Ysabel. Diretso siyang umakyat at hinanap ang silid ng ospital na binanggit ni Mayumi sa telepono kanina. Ngunit pagdating niya roon ay walang laman ang silid. Dalawang nurse lamang ang nagliligpit. “Nasaan ang pasyente?” tanong niya. Nagkatinginan ang mga ito at nagtatakang sumagot. “Mukhang na-discharge na po siya.” Na-discharge? Ibig sabihin, hindi naman pala seryoso ang mga pinsala niya, naisip niya. Muli na naman siyang nainis sa sarili sa agad na pagpunta kay Mayumi, mukhang naloko na naman siya ng asawa. Patalikod na sana siya nang muling nagsalita ang isang nurse. “Marami pong pinagdaanan ang pasyenteng iyon. Naaksidente siya sa sasakyan at nakunan, muntik nang mamatay, pero napilitang umalis ng ospital.” Natigil siya sa paghakbang. Tumalim ang titig ng kanyang madidilim na mata sa nurse. “Ano ang sinabi mo?... Nakunan?”

Where the ad sends people

play.google.com

🔥🔞“Hang on, baby. Daddy is here…” sabi niya habang hinihimas ang umbok sa kanyang tiyan.