016 Woshaglu Dickgufripon Facebook ad: “OXGN Fashion | Official Online Store | Streetwear for…”

About this ad

Meta Ad Library ID

28549506381372197

Platforms

Facebook, Instagram and Audience Network

Relaunches

4

How we count

Ad text

💚🎁📱 Laging basa ang mga eskinita sa Quezon City. May lumot sa mga pader, may halo ng usok, amoy sinangag, at malalayong bass ng electronic music. Nakaupo si Jay sa hagdanan, yakap ang lumang gitara. Dalawang kuwerdas ang putol, may malalim na basag ang katawan—nangyari tatlong taon na ang nakalipas nang lasing siya at ibinuhos ang lahat ng galit sa instrumento… at sa sarili. Ngayon, hindi na siya umiinom. Pero hindi pa niya nakakalimutan ang mga alaala. May batang babae na lumapit mula sa dulo ng eskinita, may dalang mainit na pancit. Si Lina, anak ng kapitbahay, at ang tanging tao pa ring handang makinig sa pagtugtog niya. “Nagtatanga ka na naman?” sabi ni Lina habang inabot ang pancit. “Sabi ni Mama, hindi ka na naman kumain ngayon.” Tinanggap ni Jay ang pancit, nakayuko. Naupo si Lina sa tabi niya at marahang kinurot ang natitirang kuwerdas. Paos ang tunog, pero kakaibang malinis. “Sabi mo dati, ipagtutugtog mo ng buong kanta ang taong mahal mo gamit ang gitara na ’to,” aniya. “Gusto mo pa ba?” Tumingala si Jay, tinitigan ang bagong buwan sa dulo ng eskinita. Sariwa ang buwan, may ginintuang gilid, parang kakalilok lang. “Gusto,” mahinang sagot niya. “Pero putol na ang kuwerdas… putol na rin ako.” Kinuha ni Lina ang dalawang bagong kuwerdas mula sa bulsa at isinaksak sa kamay niya. “Ayusin mo. Putol man, puwedeng pagdugtungin. Luma man, puwedeng palitan. Akala mo ba araw-araw ay bago ang buwan? Nandiyan lang naman ’yan… minsan lang natatakpan ng ulap.” Nang gabing iyon, unang beses na seryosong inayos ni Jay ang gitara. Nang muling mahigpitan ang kuwerdas, may mahinang “kak” na tunog. Para bang may kumalas sa dibdib niya. Tumugtog siya ng isang lumang kanta—yung madalas ihumming ng nanay niya noon. Paos pa rin ang tinig, pero tumahimik ang mga aso sa eskinita. Para bang bumaba nang kaunti ang malayong electronic music. Nakasandal si Lina sa pader habang pinakikinggan hanggang matapos. Pagkatapos, isang pangungusap lang ang sinabi niya: “Sa susunod, itugtog mo sa taong talagang mahalaga. Huwag mo nang itugtog sa sarili mong sugat.” Tinitigan ni Jay ang gilid ng mukha niya. Biglang naisip niya… hindi naman pala ganoon kalayo ang buwan. Nandito ito sa itaas ng basang eskinita, sa sandaling muling naisabit ang putol na kuwerdas, sa sandaling may taong handang maglagay ng bagong kuwerdas sa kamay ng iba. Mula noon, araw-araw na inaayos, tinutugtog, kumakain, at natutulog si Jay. Hindi niya alam kung matatapos ba niya talaga ang kantang iyon nang buo. Hindi rin niya alam kung magtatagal pa ba si Lina sa tabi niya. Ang alam lang niya: hangga’t nandiyan ang kuwerdas, babalik at babalik ang buwan. At hangga’t nandiyan ang buwan, may pagkakataon pa ang tao na unti-unting pagsamahin ang mga putol na bahagi.

Where the ad sends people

oxgnfashion.com

OXGN Fashion | Official Online Store | Streetwear for Women and Men