Ad copy

ราคาพิเศษ!! E-Book ลดจุกๆ เหลือเพียง 109 เท่านั้น ใครชอบนิยายสายพระเอกธงเขียว ฝากด้วยค่า ชื่อเรื่อง : ขอทวงคืนชีวิตนางร้าย นามปากกา : อันวารินทร์ ✨ ส่วนใครมีงบจัดอีบุ๊คเลย อ่านรวดเดียวจบ ไม่ค้างคาแน่นอน! https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTc1OTU1MCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjQzNTg3MSI7fQ ผัวที่ดี..คือผัวใหม่! เมื่อเพื่อนสนิทแอบปีนเกลียวขึ้นเตียงสามีที่เธอเป็นคนควักเงินซื้อให้ สำหรับ 'เทียร์' การร้องไห้ฟูมฟายมันเสียเวลา ฟ้องหย่าให้สิ้นเนื้อประดาตัวแล้วควงคนใหม่ มันแซ่บกว่าเยอะ!! -------------------- "มันเป็นใคร" นั่นคือประโยคแรกที่หลุดออกจากริมฝีปากบางที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสด น้ำเสียงของเทียร์เย็นชาจนคนฟังขนลุก "ออกไปนะเทียร์ ทำบ้าอะไรของคุณ" มาวินตะโกนเสียงหลง พยายามกางแขนปกป้องก้อนผ้าห่มที่สั่นเทาอยู่ด้านหลัง "ฉันมากกว่าที่ควรเป็นคนถามประโยคนั้น" ไม่มีน้ำตาสักหยดไหลออกจากหางตาของเทียร์ เธอข่มความเจ็บปวดเอาไว้แล้วเปลี่ยนมันเป็นความโกรธเกรี้ยว ร่างเล็กบนรองเท้าส้นสูงก้าวพรวดเข้าไปที่เตียงอย่างรวดเร็ว หวังจะกระชากผ้าห่มผืนนั้นออกเพื่อดูหน้าอีตัวดีให้ชัดๆ แต่มาวินกลับถลาเข้ามาขวางไว้เต็มแรง เทียร์ปรี๊ดแตก โกรธจนเลือดขึ้นหน้า "อยากตายนักใช่ไหมวิน จะให้ฉันดูหน้ามันดีๆ หรือจะให้ฉันกระชากหนังหน้ามันออกมาดูเอง" มาวินหน้าซีดเผือด เหงื่อแตกพลั่ก "เทียร์ กลับไปคุยกันที่บ้านเถอะ ขอร้องล่ะ" "ไม่ ฉันจะคุยและจบเรื่องระยำทุกอย่างที่นี่ กล้ามากนะวินที่ทำกับฉันแบบนี้ ส่วนแม่นี่...ต้องหน้าด้านและใจเด็ดมากแค่ไหนกัน ถึงได้กล้ามานอนอ้าขาบนเตียงที่ซื้อด้วยเงินของฉัน รู้มั้ยว่าหมอนี่มันมีเมียแล้วเมียมันก็เป็นหมาบ้าดี ๆ นี่แหละ!!!" "อย่าไปว่าเขา ทุกอย่างมันเป็นเพราะผมเอง" มาวินยังคงปกป้องหญิงสาวปริศนา "เออ!!! แน่นอนอยู่แล้ว ไม่ได้ผิดแค่ตัวเดียวหรอก เรื่องนี้มันเป็นเพราะความมักง่ายของนาย แต่ก็เป็นเพราะความหน้าด้านของอีนี่ด้วยเหมือนกัน แน่จริงก็เปิดหน้าออกมาสิ ทำไม เพิ่งมาอายเหรอที่แบะขาอ้ากว้างให้ผัวคนอื่น แล้วถูกเมียเขาจับได้คาเตียงเนี่ย" เทียร์โวยวายเสียงดังลั่น ด่ากราดไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น เธอพยายามยื้อแย่งผ้าห่มจากมือของมาวิน แต่ด้วยแรงผู้ชายที่มากกว่า เขาจึงผลักเธอจนเซถลาไปด้านหลัง เทียร์เสียหลักและคงล้มก้นกระแทกพื้นไปแล้วถ้าเรรินเพื่อนรักไม่ถลาเข้ามารับเอาไว้ได้ทัน การถูกสามีผลักเพื่อปกป้องชู้รักทำให้เส้นฟางความอดทนของเทียร์ขาดผึง เธอโกรธจัดจนหูอื้อ ครั้งนี้เธอจึงเปลี่ยนเป้าหมายจากผ้าห่ม เป็นการพุ่งเข้าไปกระชากกลุ่มผมของมาวินอย่างแรงจนเขาหงายหลัง ชายหนุ่มร้องโอดโอยและต้องรีบใช้ผ้าห่มผืนนั้นมาปิดบังร่างกายที่เปลือยเปล่าของตัวเองเอาไว้แทน ปานดาวที่ไร้สิ่งปกปิดรีบคว้าหมอนใบโตมาบดบังร่างกายของตัวเองด้วยความตื่นตระหนก เรรินไม่รอช้า เธอพุ่งเข้าไปช่วยเทียร์จับกดร่างของมาวินเอาไว้ เทียร์สบโอกาสจึงหันไปคว้าหมับเข้าที่ผมยาวสลวยของหญิงสาวบนเตียง แล้วออกแรงกระชากจนอีกฝ่ายหงายหลังล้มตึง ใบหน้าที่เคยซ่อนอยู่หลังหมอนจึงปรากฏแก่สายตา วินาทีที่ได้เห็นชัดๆ ว่าผู้หญิงที่ซุกอยู่ใต้ผ้าห่มคือใคร ดวงตาของเทียร์ก็เบิกกว้างก่อนจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง "นี่เธอ... ปานดาว" เรรินอุทานเสียงหลง มือที่กำลังจับตัวมาวินเผลอคลายออกด้วยความช็อกจัด "ทำไมถึงเป็นแกไปได้วะ" เทียร์เองก็ชาวาบไปทั้งร่าง ช็อกจนแทบหยุดหายใจ มือที่กำเส้นผมของปานดาวสั่นระริก ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้าสู่ขั้วหัวใจจนแทบยืนไม่อยู่ เพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานาน คนที่คอยรับฟังปัญหาและส่งยิ้มให้เธอเสมอ กลับมานอนครางอยู่ใต้ร่างผัวของเธอเองบนเตียงที่เธอเป็นคนจ่ายเงินซื้อ แต่ถึงกระนั้นเธอก็ยังเชิดหน้าขึ้น กลั้นน้ำตาเอาไว้สุดความสามารถ เธอจะไม่ยอมเสียน้ำตาให้คนทรยศพวกนี้เด็ดขาด "เทียร์... ดาวขอโทษ ดาวไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้" ปานดาวสะอื้นฮัก บีบน้ำตาไหลพรากราวกับตัวเองเป็นเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย สองมือพยายามแกะมือของเทียร์ออกจากผมตัวเอง "ดาวรักวิน... ดาวห้ามใจตัวเองไม่ได้จริงๆ ปล่อยดาวเถอะนะเทียร์ ดาวเจ็บ" "เจ็บเหรอ" เทียร์เค้นเสียงรอดไรฟันพร้อมกับออกแรงกระชากผมนั้นแรงขึ้นจนปานดาวหน้าหงาย "ที่แกทำกับฉันมันเรียกว่าเจ็บกว่าร้อยเท่าพันเท่า ปานดาว... คงสนุกมากสินะที่มาแอบแซ่บกับผัวเพื่อนได้หน้าตาเฉย เลวระยำจริงๆ ทั้งที่ปากก็พร่ำบอกว่าเป็นเพื่อนรักฉัน แต่ลับหลังกลับมาแหกขาให้ผัวฉันเนี่ยนะ" มาวินที่เพิ่งตั้งสติได้ พอเห็นเทียร์ทำร้ายปานดาวที่กำลังนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร เขาก็หน้ามืดด้วยความโกรธ ลืมความผิดของตัวเองไปจนหมดสิ้น "หยุดบ้าได้แล้วเทียร์" มาวินตวาดเสียงกร้าว เขาออกแรงผลักเรรินจนกระเด็นไปชนขอบโต๊ะ ก่อนจะพุ่งเข้าไปกระชากแขนเทียร์อย่างแรงเพื่อดึงเธอให้ออกห่างจากปานดาว "แตะตัวอีนี่แล้วอย่าเอามือสกปรกของนายมาแตะตัวฉัน" เทียร์สะบัดแขนออกอย่างแรง สายตาที่มองสามีเต็มไปด้วยความขยะแขยง "เหอะ ชายชั่ว หญิงเลว... ผีเน่ากับโลงผุ เหมาะกันดีนี่" มาวินหน้าตึง เขาชี้หน้าภรรยาตัวเองแล้วพ่นคำพูดที่เห็นแก่ตัวที่สุดออกมาอย่างไม่รู้สึกรู้สาในความผิดของตัวเอง "ทำมาเป็นพูดดี!! ที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ มันก็เป็นเพราะตัวเธอเองทั้งนั้นแหละเทียร์ ที่ผมต้องไปมีคนอื่นก็เพราะเธอมันเอาแต่ใจเกินไป ผมเบื่อผู้หญิงที่คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของทุกอย่างเต็มทนแล้ว" เทียร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาแดงเรื่อจ้องมองผู้ชายที่เธอเคยรักหมดหัวใจ "อ้อ... นอกใจเมีย แอบกินกับเพื่อนเมีย แต่กลายเป็นความผิดของเมียงั้นสิ ตรรกะของพวกชาติหมานี่มันฟังดูน่าสมเพชดีนะ" "ก็มันจริงไหมล่ะ" มาวินเถียงคอเป็นเอ็น พยายามหาความชอบธรรมให้ความมักง่ายของตัวเอง "ผู้หญิงที่ชอบทำตัวเหนือกว่าคนอื่น ข่มผัวตลอดเวลาแบบเธอ ใครจะไปทนไหว ทั้งเอาแต่ใจ ทั้งทำตัวร้ายกาจเหมือนนางร้ายในละคร ไม่เคยทำหน้าที่เมียให้มันดีเลยสักครั้ง ไม่เห็นจะมีอะไรดีสักอย่าง ดาวเขายังอ่อนโยนและเข้าใจผมมากกว่าคุณเป็นร้อยเท่า" "ถ้าฉันมันแย่ขนาดนั้น แล้วนายมาเกาะฉันกินทำไมตั้งแต่แรกล่ะวิน" เทียร์สวนกลับทันควัน "ถ้าอีนี่มันดีนัก ทำไมไม่พามันไปซุกหัวนอนที่สะพานลอยล่ะ พามาเสวยสุขบนคอนโดที่ฉันซื้อด้วยเงินของฉันทำไม" "ก็ทนเพราะเงินนั่นแหละ" เทียร์ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาที่ส่งไปให้คนตรงหน้า