Ad copy

"Je schaamt je niet omdat je rookt. Je schaamt je voor het feit dat je er niet mee kan stoppen." Dat was de pijnlijke waarheid waar ik jarenlang mee heb geleefd. Mijn naam is Laura, ik ben 42, alleenstaande moeder, en ik functioneer perfect. Op dit na, die rookverslaving. En dat brak me elke dag een beetje meer. Ik werk in een ziekenhuis. Ik zorg voor mijn kinderen. Ik betaal mijn rekeningen op tijd. Van buiten functioneer ik perfect. Van binnen wist ik dat er iets niet klopte. Er zijn altijd momenten waar je blijft stilstaan met wat voor probleem je eigenlijk hebt. Voor mij waren er twee momenten die me echt raakten. De eerste was op een avond thuis. Ik stond buiten in de achtertuin. Midden in de winter. Mijn dochter van 8 keek naar me door het raam. Ze zwaaide naar me. Ik zwaaide terug. En toen draaide ik me om en stak ik een sigaret op. Later, toen ik haar naar bed bracht, vroeg ze: "Mama, waarom moet je elk uur roken?" Ik had geen antwoord. Hoe moet je aan een 8 jarig meisje uitleggen waarom je elk uur moet roken? Die vraag deed meer pijn dan al mijn mislukte stoppogingen bij elkaar. Het tweede moment was op het feestje van mijn zus. De hele familie was er. Gezellig. Warm. Iedereen zat binnen te lachen. En ik was de enige die rookte. Na een uur voelde ik die onrust weer opkomen. Dus ik zei: "Ik ben zo terug." Ik liep naar buiten. Het was koud. Ik stak mijn sigaret op en keek naar binnen. En toen zag ik het. Iedereen zat aan tafel. En meerdere mensen keken door het raam naar mij. Niet boos. Niet veroordelend. Maar ze keken wel. En op dat moment voelde ik me zo ongelooflijk klein. Alsof ik daar buiten stond omdat ik geen controle had. Toen ik weer naar binnen ging, wist ik het al. Ik rook naar rook. Mijn moeder zei zachtjes: "Je ruikt het wel hoor." Ze bedoelde het niet slecht. Maar het kwam binnen. Ik vroeg me op een gegeven moment af: waarom doe ik dit eigenlijk nog? Ik werk heel veel. Ik heb veel stress. En ik dacht altijd dat roken me hielp om ermee om te gaan. Maar het werkte me eigenlijk alleen maar tegen. Ik wilde stoppen. Echt stoppen. Vanuit mijn omgeving en via het internet merkte ik dat er 2 soorten stoppers zijn. Mensen die cold turkey stoppen en er zonder moeite naar omkijken. En mensen die meerdere stoppogingen hebben gedaan en altijd heel veel moeite hebben. Ik ben helaas die tweede persoon. En misschien ben jij dat ook en ben je ook nog steeds op zoek naar die ene perfecte oplossing. Ik heb het geprobeerd. Echt geprobeerd. Pleisters. Kauwgum. Cold turkey. Soms lukte het een week. Twee weken. Eens zelfs een maand. Maar dan gebeurde er iets. Een deadline, een ruzie, een feestje, gewoon het leven. En binnen een paar uur zat ik er weer. En elke keer dat ik terugviel, werd de stem harder: Je bent zwak. Je hebt gewoon geen discipline. Andere mensen kunnen dit wel. Waarom jij niet? Wat niemand je vertelt, is hoe het voelt als je stopt. Het is niet alleen de drang naar een sigaret. Het is die onrust. Die leegte. Alsof er iets mist waar je niet bij kan. Je wordt prikkelbaar. Je snapt niet waarom alles je irriteert. En dan denk je: zie je wel, ik kan dit gewoon niet. Ik was het zo zat. Zat om mezelf telkens te beloven dat ik zou stoppen. Zat om naar buiten te sluipen alsof ik iets verkeerd deed. En het meest was ik zat om mezelf te haten voor iets wat ik niet onder controle leek te hebben. Ik besloot om op internet te gaan zoeken. Ik typte: "waarom is stoppen met roken zo moeilijk als je alles geprobeerd hebt" En na even zoeken vond ik een forum. Dit was geen forum waar iemand weer een oplossing probeerde te verkopen. Dit was een forum waar iemand het probleem wat ik had eindelijk uitlegde. Het ging over bepaalde stofjes in je hersenen. Over hoe nicotine die stofjes kunstmatig verhoogt. En hoe, als je stopt, er een tekort ontstaat aan die stofjes waardoor je je zo rot voelt. Niet omdat je zwak bent. Niet omdat je geen discipline hebt. Maar omdat je brein letterlijk tekort heeft aan wat het nodig heeft om zich normaal te voelen. Ik las het drie keer. En toen begreep ik het ineens. Al die keren dat ik stopte en me zo onrustig voelde, was geen gebrek aan wilskracht. Dat was mijn brein dat schreeuwde om die stofjes. Omdat als je stopt met roken, je hersenen ineens die stofjes niet meer binnenkrijgen. Ik voelde me zo stom toen ik hierachter kwam, hoezo had niemand mij dit eerder verteld? Toen ik dit eenmaal wist ging ik dieper graven. En toen vond ik iets waar ik al de hele tijd naar op zoek was. Een methode die precies dit probleem aanpakt. Toen ik het las, klonk het te simpel. De methode legde uit hoe je via voeding en ondersteuning die stofjes op een natuurlijke manier kunt aanvullen. Zonder nicotine. Zonder pillen. Maar het klopte ook. Want ik wist dat ik, elke keer dat ik stopte, begon te snacken. Chocola. Chips. Koekjes. Alles om mijn normale triggers maar onder controle te houden. Ik besloot het te testen. Niet met een groot plan. Niet met een "vanaf morgen stop ik" mentaliteit. Gewoon, kijken of het klopte. De eerste dagen waren voor mij vaak het zwaarst, maar met deze methode viel het eigenlijk wel mee. Ik viel altijd terug als ik bepaalde triggers tegenkwam in mijn dag, zoals een feestje, een koffiepauze met collega’s of gewoon buiten op het terras. Maar na een week merkte ik dat ik ondanks deze triggers eindelijk controle had over mijn lichaam. Ik kreeg nauwelijks nog hunkeringen naar een sigaret, zoals ik die vroeger altijd kreeg. Ik ben nu een maand verder. En eigenlijk heb ik bijna geen last gehad van bijwerkingen of afkickverschijnselen. Het voelt anders dan alle andere keren. Niet perfect. Maar stabiel. Die onrust die ik altijd voelde als ik probeerde te stoppen? Die is er bijna niet. Die leegte in mijn hoofd? Die voel ik niet meer. Ik heb in deze maand misschien vijf keer gerookt. En elke keer smaakte het vies. Dat is hoe bepaalde voeding je ook kan helpen. Ik merk dat ik er gewoon niet meer aan denk. Niet omdat ik mezelf dwing. Maar omdat de drang er niet is zoals eerst. En ik ben niet aangekomen. Geen chips. Geen chocola-aanvallen. Gewoon rust. Ik heb het gevoel dat mijn lichaam eindelijk meewerkt in plaats van tegen me. Een van mijn vriendinnen worstelde met precies hetzelfde. We hadden besloten deze methode samen uit te proberen. Voor haar is het ook gelukt, en ze zei er precies hetzelfde over als ik. Daarom deel ik dit nu. Omdat ik weet dat er duizenden vrouwen zijn die precies hetzelfde voelen. Vrouwen die graag willen stoppen, maar bij wie het gewoonweg niet lukt. Dat komt omdat zij er niet genoeg informatie over hebben gekregen, en daar wil ik verandering in brengen. Als jij dat ook bent, wil ik dat je één ding weet: Het ligt niet aan jou. Het ligt aan het feit dat je iets wegneemt zonder iets terug te geven. En dat er een manier is om dat op te lossen die niemand je ooit verteld heeft. Op de pagina hieronder lees je precies wat ik ontdekte. En waarom het deze keer anders voelt dan alle andere pogingen. Klik hier om verder te lezen👇 https://stoppers-shop.nl/pages/hoe-dit-boek-je-helpt-te-stoppen-met-roken