Corrie Snijders Facebook ad: “Ik had elke ochtend tien minuten nodig om mijn onderrug…”

About this ad

Meta Ad Library ID

940604035403246

Platforms

Facebook, Instagram, Audience Network, Messenger and Threads

Relaunches

0

EU reach

68,226

How we count

Ad text

Drie weken geleden heeft een specialist tegen mij gezegd dat de pijn in mijn onderrug mogelijk versterkt wordt door onverwerkte emoties. Ik ben negenenvijftig en ik had hem op dat moment graag een klap in zijn gezicht gegeven. Ik heb hem in plaats daarvan bedankt, mijn jas gepakt, de deur netjes achter me dichtgedaan, en in de parkeergarage vijftien minuten in mijn auto zitten huilen van woede. Dit was de derde keer in drie jaar dat een Nederlandse medisch specialist mij in de ogen had gekeken en had gesuggereerd dat mijn rugpijn in mijn hoofd zat. De eerste keer was twee jaar geleden. Mijn tweede fysiotherapeut. Na acht maanden oefeningen waar ik nooit beter van ben geworden. Hij zei, en dit is letterlijk, ik heb het opgeschreven toen ik thuiskwam omdat ik wist dat ik het nog eens zou willen teruglezen: "Corrie, er zijn dingen waarvan ik denk dat ze bij jouw klachten een rol spelen die meer met je leefpatroon te maken hebben dan met je rug. Heb je er wel eens aan gedacht om met iemand te praten over stress?" De tweede keer was een jaar geleden. Een orthopedisch chirurg. Hij had mijn MRI bekeken. Er was volgens hem "niets opvallends te zien". Wat wel opvallend was, volgens hem, was dat ik een vrouw van bijna zestig was met een drukke baan en een scheiding achter de rug. Hij vroeg of ik wel voldoende aan ontspanning deed. De derde keer was drie weken geleden. De neuroloog met de onverwerkte emoties. Ik heb in de auto gezeten en ik heb tegen mezelf gezegd: Corrie, het is niet in je hoofd. Je weet dat het niet in je hoofd zit. Je voelt het elke ochtend op de rand van het bed. Je hebt het drie jaar lang gevoeld. Je hebt dit niet verzonnen en je bent niet hysterisch en je bent niet overbelast en je hebt geen behoefte aan mindfulness. Ben jij een vrouw aan wie ooit is verteld dat je rugpijn een psychische component heeft? Ben jij een vrouw die een MRI heeft laten maken waarop niets te zien was, terwijl je elke ochtend tien minuten nodig hebt voordat je naar de badkamer kunt lopen? Ben jij een vrouw die na maanden fysio is doorverwezen naar een psycholoog voor "pijncatastrofering", en ben jij die week stil en beleefd geweest terwijl je inwendig bent gestorven? Dan wil ik dat je dit tot het einde leest. Want zes weken geleden heeft iemand mij iets uitgelegd dat elk van die specialisten mij in drie jaar tijd niet één keer heeft verteld, en ik ga je precies doorgeven wat het was. Maar eerst: mijn verhaal in het kort, zodat je weet dat ik geen hysterische vrouw ben en dat ik precies weet waar ik het over heb. Ik ben negenenvijftig. Ik werk drie dagen per week als redactie-assistent bij een uitgeverij in Leeuwarden. Dat is een baan met een bureau, een stoel, een scherm en veel concentratie. Ik heb die baan drieëntwintig jaar gedaan en ik ben er goed in. Drie jaar geleden begon mijn onderrug 's ochtends stijf aan te voelen. Ik dacht: ik word oud. Na een half jaar kon ik mijn eigen sokken niet meer aantrekken zonder op de rand van het bed te gaan zitten. Ik dacht: ik beweeg te weinig. Na een jaar had ik elke ochtend tien minuten nodig voordat mijn rug losliet en ik zat 's avonds na werk op de bank met een warme kruik onder mijn onderrug en bewoog ik me niet meer tot ik weer naar bed ging. Ik ben naar de huisarts gegaan. Fysio voorgeschreven, zes weken. Geen verandering. Andere fysio, acht maanden, de stress-opmerking. Huisarts opnieuw, pijnpoli aangevraagd, wachtlijst. In de tussentijd: orthopeed, MRI, "niets opvallends". Pijnpoli: tien weken revalidatieprogramma waarin ik bij een psychomotorisch therapeut heb leren mindfulnessen. Toen de neuroloog. Toen de neuroloog met de onverwerkte emoties. In die drie jaar heb ik één ding geleerd over Nederlandse rugzorg dat ik je ga doorgeven omdat je het waarschijnlijk zelf ook weet: Als ze niets op de MRI kunnen vinden, dan gaan ze je vertellen dat het in je hoofd zit. Niet letterlijk in die woorden. Ze gebruiken zachtere woorden. *Psychische component. Stress-gerelateerd. Somatisch onverklaarbare lichamelijke klachten.* Ze sturen je naar een revalidatiepsycholoog die je vraagt of je wel voldoende aan je emotionele welzijn werkt. Ze vragen je om een dagboek bij te houden waarin je je pijn een cijfer geeft en erbij schrijft of je die ochtend gespannen was. En ondertussen sta jij elke ochtend om kwart voor zeven op de rand van je bed te rekenen hoe je bij de badkamer komt. Ik ben drie weken geleden uit die parkeergarage gereden en ik heb thuis op mijn computer het woord "tussenwervelschijf" ingetypt in de Google-zoekbalk. Niet omdat ik dacht dat ik iets zou vinden. Omdat ik alles al had geprobeerd en dit het enige was wat ik nog kon doen. Ik kwam terecht bij een artikel van een Nederlandse fysiotherapeut met de naam Thomas Bakker. Ik zou dat artikel nooit normaal gesproken hebben gelezen. Fysiotherapeuten waren niet mijn vrienden in die periode. Maar hij begon met een verhaal over zijn eigen vader op Eerste Kerstdag, en dat verhaal greep me aan een manier die ik niet had verwacht, en ik heb twee uur lang aan mijn keukentafel gezeten met een kop thee die ik ben vergeten op te drinken, en ik heb dat artikel helemaal uitgelezen. Ik ga je het ene ding vertellen dat in dat artikel stond waarvan ik ben gaan denken: dit. Dit is het ding dat niemand mij in drie jaar tijd ooit heeft verteld. Je tussenwervelschijven zijn sponsjes. Letterlijk. Niet metaforisch. Fysiologisch gewoon letterlijk. Als je jong bent zitten ze vol vocht. Ze zijn dik, ze veren mee, ze geven je wervels ruimte. Jouw zenuwen hebben ruimte. Ergens na je veertigste beginnen die sponsjes vocht te verliezen. Langzaam. Zonder dat je dat voelt. Tot ze zo plat worden dat de wervels erboven en eronder dichter op elkaar komen te zitten, en dan komen er ergens zenuwen klem. Dat is de pijn. Dat is alles. Dat is het hele verhaal. Je tussenwervelschijven zijn uitgedroogd. Er is niks met je spieren, niks met je stress, niks met je onverwerkte emoties, niks met je core, niks met je houding, niks met je leefpatroon. Het is fysiek. Het is uitlegbaar. En het is, en dit is het ding waar ik kwaad om ben geworden, het is bekend bij elke fysiotherapeut in Nederland. De reden dat niemand je het heeft verteld is dat ze zijn opgeleid om naar je spieren en je houding en je zenuwen te kijken, maar niet om naar je sponsjes te kijken. De sponsjes werden altijd beschouwd als "het ding dat nu eenmaal uitdroogt naarmate je ouder wordt en waar je niets aan kunt doen". Nou. Je kunt er wel iets aan doen. Ik heb dat artikel uitgelezen en ik heb dezelfde dag nog iets besteld dat Thomas Bakker in zijn artikel uitlegt. Ik ga niet doen alsof ik alles van dat apparaat begrijp. Wat ik wel begrijp is wat het doet, en het is drie dingen tegelijk. Het neemt de druk van je wervels af, zodat het sponsje de kans krijgt om weer vocht op te nemen. Het brengt warmte bij de spieren eromheen, zodat die niet meer samenknijpen om de zenuw te beschermen. En het laat de spieren ontspannen, zodat de hele constructie weer een beetje uit elkaar zakt. Het is een kwartier per dag. Op de bank. Terwijl het journaal draait. Ik ga je nu niet vertellen dat ik de volgende ochtend pijnvrij wakker werd. Dat was niet zo. Ik werd wakker zoals altijd. Tien minuten op de rand van het bed. Wat er wel was, en wat zo subtiel was dat ik het bijna gemist heb, was dit: er was een spanning in mijn onderrug die ik al zo lang had dat ik was vergeten dat die daar zat. Die was, die eerste ochtend, een beetje minder. Ik ben die avond opnieuw gaan liggen. En de avond daarop. Na tien dagen had ik 's ochtends geen tien minuten meer nodig. Zes, soms vier. Na twee weken heb ik 's avonds mijn warme kruik niet meer uit de kast gepakt. Niet omdat ik er bewust mee stopte. Ik ben hem gewoon vergeten. Na drie weken heb ik op kantoor de hele ochtend aan mijn bureau gezeten zonder één keer te bewegen omdat mijn onderrug het eiste. Ik ben daar om kwart voor twaalf achter mijn bureau stil gaan zitten en heb gerealiseerd dat het drie jaar geleden was sinds ik dat voor het laatst had gedaan. En drie weken geleden, de dag dat ik uit die parkeergarage reed, zat ik vijftien minuten in mijn auto te huilen van woede over de neuroloog. Gisteren heb ik die neuroloog geen verontschuldiging gestuurd. Ik ben hem nog steeds niet vergeten. Maar ik heb hem niet meer nodig. Ik typ dit bericht omdat het mij nog steeds kwaad maakt dat er in Nederland op dit moment vrouwen zitten die elk van hun symptomen hebben beschreven aan een specialist, en aan wie is verteld dat de pijn deels in hun hoofd zit, en die dat zijn gaan geloven. Als dat jij bent, dan wil ik je iets vragen. Je hoeft mij niet te geloven. Je hoeft het niet eens meteen te proberen. Het enige wat ik je vraag is dit: lees het artikel van Thomas Bakker. Lees het helemaal. Kijk of er ook maar één zin in staat waarvan je denkt: dit heeft nog nooit iemand zo tegen mij gezegd. Als er niet één zin in staat, sluit dan de pagina en ga door met je dag. Dan heb ik je tien minuten gekost en dat is alles. Maar als er wel een zin in staat, en er staan er meer dan één, dan weet je wat ik bedoel met kwaad zijn. 👉 Lees het artikel van fysiotherapeut Thomas Bakker

Where the ad sends people

easyspine.nl

Ik had elke ochtend tien minuten nodig om mijn onderrug los te krijgen....

EasySpine - Fysiotherapeut doorbreekt stilte over rugpijn