Ad copy

Zdjęcia stron z książki publikujemy wraz z recenzją przygotowaną przez @daruma_eye. Otrzymując egzemplarz recenzencki „Japan’s Best Friend” od Księgarni Bookoff, nie spodziewałam się, jak ogromny potencjał ma ta książka – ile przyniesie mi wzruszeń i jak bogatym okaże się źródłem wiedzy o relacji człowieka z psem w Japonii. Od strony wizualnej - jak w poprzednich tytułach z serii – dużo dzieje się typograficznie, ale wszystko jest mocno osadzone w estetyce, konsekwentnej dla serii. Ta pozorna „krzykliwość” szybko schodzi na dalszy plan, gdy zaczynamy zagłębiać się w treść – a tej jest naprawdę sporo. Autorka prowadzi nas przez historię japońskich ras pierwotnych i tych importowanych (pokazując wpływy Zachodu), dużą uwagę skupiając na obecności psów w sztuce i religii. Pojawiają się odniesienia do najważniejszych świątyń, pielgrzymek oraz matsuri, takich jak Inukko Matsuri czy Amekko Matsuri, do tego bogato ilustrowane. Nie brakuje też odniesień do folkloru, opowieści o pomnikach psów (nie tylko słynnego Hachikō, ale także Taro i Jiro, Chirori, Tamie czy Saabiego) i stojących za nimi (często dramatycznych) historii, a nawet tematów związanych z projektowaniem architektury, mebli i technologii dla psów – w tym rozwiązań monitorujących ich samopoczucie. Książka nie pomija również popkultury – mangi, anime, maskotek czy figurek – wszystko jest przy tym pokazane z uwzględnieniem kontekstu społecznego i kulturowego. Najbardziej poruszyła mnie jednak historia Kabosu – shiby, która stała się globalnym memem, choć jej opiekun długo nie miał o tym pojęcia. Za viralowym zdjęciem kryje się dramatyczna przeszłość i historia ocalenia – gdyby nie jej człowiek i grupa aktywistów, Kabosu wraz z 18 innymi shibami zostałaby uśpiona. „Japan’s Best Friend” polecam absolutnie wszystkim – szczególnie miłośnikom japońskich ras, psów w ogóle oraz kultury Japonii. To piękna, mądra i momentami rozdzierająca serce opowieść o przyjaźni, lojalności i odpowiedzialności. Link do książki w komentarzu.