Ad copy

რვა თვის წინ თბილისში ექიმმა მითხრა, რომ ბორიკო, ჩემი თხუთმეტი წლის მცველი, სავარაუდოდ, მოედანზე ფეხს ვეღარასოდეს დაადგამდა. და რომ ის, შესაძლოა, ინვალიდის ეტლიდანაც ვერასდროს წამომდგარიყო. გასულ კვირას კი მან ზაგრებში, საერთაშორისო ტურნირის ფინალში, გამარჯვების გოლი გაიტანა. მე მქვია თენგიზ სტეფანაძე. 62 წლის ვარ, ქუთაისის ტორპედოს საფეხბურთო კლუბის აკადემიაში თხუთმეტ წლამდე გუნდის მწვრთნელი გახლავართ. ფეხბურთს ჩემი მთელი შეგნებული ცხოვრება უკავშირდება. რვა წლის ასაკიდან მოედანზე ვარ. ცხრამეტი წლიდან კი ტორპედოს ძირითად შემადგენლობაში ვთამაშობდი. ოთხმოცდაათიან წლებში თბილისში მიხმობდნენ, დიდ კლუბში, თუმცა უარი ვთქვი. ქუთაისი ჩემი ქალაქია, ტორპედო ჩემი კლუბია, ჩემი ცხოვრებაა. ოცდათხუთმეტი წლის ასაკში მუხლი ისე გამიუარესდა, რომ ორასი მეტრის გავლაც კი არ შემეძლო შეუსვენებლად. თამაში შეвწყვიტე და მწვრთნელი გავხდი. მას შემდეგ უკვე ოცდაათი წელია ბავშვებს ვავარჯიშებ. ჩემი ხელფასი მოკრძალებულია, თვეში 1500 ლარი. ჩემი მეუღლე, დალი, სკოლის ბიბლიოთეკაში მუშაობდა, ახლა პენსიაზეა. ჩვენი ვაჟი პაატა თბილისში ცხოვრობს, ინჟინერია, ორი შვილიშვილი გვყავს. ისინი ჩვენთან სტუმრად ზაფხულობითა და დღესასწაულებზე ჩამოდიან. ბორისლავ ნიკოლაიშვილი, ბორიკო, ჩვენს აკადემიაში მაშინ მოვიდა, როდესაც თერთმეტი წლის იყო. ქუთაისიდან ათ კილომეტრში მდებარე სოფელ ბანოჯადანაა. მამამისი შორეული რეისების მძღოლია, დედამისი კი სტადიონის გვერდით მდებარე მაღაზიაში გამყიდველად მუშაობს. ოჯახი მოკრძალებულად ცხოვრობდა, თუმცა მამას ყოველდღე ჩამოჰყავდა ბიჭი ქუთაისში და ვარჯიშის შემდეგ უკან აბრუნებდა. წლების განმავლობაში, კვირაში სამჯერ. მხოლოდ საწვავზე მისი ხელფასის ნახევარი მიდიოდა. ბორიკო საუკეთესო მცველი იყო მათ შორის, ვინც კი ამ ოცდაათი წლის განმავლობაში მივარჯიშებია. მაღალი, მშვიდი, თამაშს ისე კითხულობდა, როგორც ზრდასრული. თოთხმეტი წლის ასაკში იგი უკვე ჩვიდმეტ წлამდე გუნდის ძირითად შემადგენლობაში თამაშობდა და უფროს ბიჭებს შორის ბავშვად საერთოდ არ ჩანდა. ზაგრების შემოდგომის საერთაშორისო ტურნირის შესახებ ვიცოდით, იქ ბორიკოს ნამდვილად შეამჩნევდნენ დამკვირვებლები. თურქული ტრაბზონსპორი უკვე მწერდა წერილებს, მის შესახებ მეკითხებოდნენ. მე კი ვპასუხობდი: მოიცადეთ, აცალეთ ბიჭს გაზრდა. დღე, როდესაც ყველაფერი ჩამოიშალა ეს ჩვეულებრივი ვარჯიში იყო. ოთხშაბათი, დღის ოთხი საათი. ციოდა. წვიმა ზუსტად მაშინ წამოვიდა, როდესაც ვამთავრებდით. ბიჭებს ვუთხარი: კიდევ თხუთმეტი წუთი ვითამაშოთ და გასახდელში შევიდეთ-მეთქი. ბორიკო დაცვაში იდგა. ჩვიდმეტ წлამდე გუნდის ერთ-ერთი ბიჭი, 16 წლის პეტრე, რომელიც ხანდახან ჩვენთან ერთად ვარჯიშობდა, ბურთზე წამოვიდა. ზედმეტად უხეშად, ზედმეტად მაღლა. ბორიკო შეეცადა ვარდნას გარიდებოდა. ვერ მოასწრო. ფეხი ბალახში ჩაერჭო, სხეული წინ წავიდა, ზურგი კი საპირისპირო მიმართულებით გადაიზნიქა. მისგან ორმოცდაათ მეტრში ვიდექი. ეს ხმა გავიგონე. დღემდე ვერ ვივიწყებ. რაღაცამ გაიტკაცუნა, თითქოს სველი ტილო შუაზე გაიხაო. ბორიკო იწვა და არ ყვიროდა. მხოლოდ იყურებოდა. როდესაც არ ყვირიან, ეს ყველაზე საშინელია. მთელ მოედანზე მისკენ გავირბინე. მუხლი გვერდით ჰქონდა გადაბრუნებული, იქით, საითაც მუხლები უბრალოდ არ ტრიალდება. მარცხენა ტერფი უბრალოდ ჩამოკიდებული ჰქონდა, თითქოს მოწყდაო. სასწრაფო დახმარება ოცი წუთის შემდეგ მოვიდა. ბორიკოს მამა რეისიდან ორ საათში დაბრუნდა. დედამისი კი, რადგან იქვე, სტადიონთან მაღაზიაში მუშაობს, პირდაპირ მუქი ლურჯი წინსაფრით მოირბინა. სასწრაფოდ თბილისში წავიდნენ, საავადმყოფოში. მე ბორიკოს მამასთან ერთად მისი სატვირთო მანქანით წავედი, დედამისი კი სასწრაფო დახმარების მანქანაში იყო შვილთან ერთად. გზას ქუთაისი-თბილისის გზით დაახლოებით ორი საათი დასჭირდა. მამა მთელი გზა დუმდა. არ ვიცოდი, რა მეთქვა. ექიმების საშინელი დიაგნოზი საავადმყოფოში გამოკვლევა ჩაუტარეს. ექიმები დიდხანს უღებდნენ სურათებს. მთავარი ორთოპედი დერეფანში გამოვიდა ჩვენთან. ოცდაათი წელია ფეხბურთში ვარ, ბევრი ტრავმა მინახავს. მინახავს ტვინის შერყევა, მოტეხილობები, გაწყვეტილი იოგები. მაგრამ როდესაც მან ლაპარაკი დაიწყო, მივხვდი, რომ მსგავსს არაფერს შევხვედრივარ: ვითარება მძიმეა. ბიჭის მუხლი უბრალოდ დაფშვნილია, ოთხივე იოგი გაწყვეტილია, მენისკი ნაკუწებადაა ქცეული. დიდი წვივის ძვალი გადანაცვლებითაა მოტეხილი. ფეხის ნერვი მოყოლილია, ამიტომ ტერფი ახლა არ ფუნქციონირებს. თავადაც ნახეთ, ჩამოკიდებულია. და რაც ყველაზე ცუდია, წელის მალაა გაბზარული და ზურგის ტვინს აწვება. სამ ეტაპად გავუკეთებთ ოპერაციას. თუ გაგვიმართლა, ოპერაციებისა და რეაბილიტაციის შემდეგ გაივლის. ჯოხით, კოჭლობით. სირბილი არ იქნება. ხტომა არ იქნება. ფეხბურთზე საერთოდ ნუ ილაპარაკებთ, ნურც კი გაიფიქრებთ. უარეს შემთხვევაში ნერვი ვერ აღდგება, ტერფი ასე დარჩება და მაშინ ინვალიდის ეტლი ელის. ყველაფერს ისე გეუბნებით, როგორც არის, პირდაპირ, შელამაზების გარეშე. ოჯახი მოამზადეთ. ბორიკოს დედა პლასტმასის სკამზე იჯდა და დუმდა. მამა კედელთან იდგა და იატაკს უყურებდა. მეც ვიდექი და იატაკს დავყურებდი. თავში მხოლოდ ერთი ფრაზა მიტრიალებდა: ხვალ გუნდს უნდა ვუთხრა. რა ვუთხრა მათ? პირველი ოპერაცია ორ დღეში ჩატარდა. ცხრა საათი საოპერაციო მაგიდაზე. ბორიკო გонზე მოვიდა, მაგრამ ჭერს უყურებდა და არ გვპასუხობდა. არ ტიროდა. დედამისი კოვზით აჭმევდა. მამა კიდევ უფრო მეტად დუმდა, ვიდრე ადრე. გუნდმა ხუთშაბათის ვარჯიშზე შეიტყო. ბიჭები შოკში იდგნენ, ზოგი ცრემлებს იწმენდდა. მათ წინ ვიდექი და არ ვიცოდი, რა მეთქვა. მხოლოდ... ეს ვუთხარი: ბორიკო ჩვენი ბიჭია. ჩვენ მის გვერდით ვართ-მეთქი. და სულ ეს იყო. ერთი კვირა გავიდა. მეორე ოპერაცია მუხლზე გაუკეთეს. რვა საათი გაგრძელდა. ამის შემდეგ მისი ფეხი მთლიანად ლითონის კონსტრუქციებში იყო ჩასმული. დედამისმა ფოტო გამომიგზავნა, ტელეფონში გავხსენი და მაშინვე დავხურე, ვერ ვუყურებდი. ყველა ჩემს ნაცნობ ექიმს, სპорტულ მედიკოსს ვურეკავდი. ყველანი ერთსა და იმავეს მეუბნებოდნენ: თენგიზ, ორთოპედმა სიმართლე გითხრა. საოცრება არ მოხდება. ოჯახი მოამზადეო. გარდამტეხი მომენტი: დახმარება აგრარული უნივერსიტეტიდან ორშაბათს ჩემს მეუღლესთან, დალისთან შევედი სამზარეულოში. პურის ცომს ზელდა. ჩამოვჯექი და ვუთხარი: ვერ ვიძინებ, ამ ბიჭზე ვფიქრობ და ძილი არ მეკარება-მეთქი. ხელები ტილოთი შეიმშრალა, ჩემ წინ დაჯდა და მეუბნება: თენგიზ, გახსოვს შარშან ჩვენი ცხენი თბილისში ელენესთან რომ წაიყვანე, სხვა რომ ვერავინ დაგვეხმარაო? ელენე მგელაძე. ჩვენი ცხენი ძველი შავი მერანია, სახელად ყაზბეგი. სახსრების დაავადებამ ისე დააუძლურა, რომ ფეხზე ვეღარ დგებოდა. ყველა ვეტერინარი ერთხმად გვეუბნებოდა, დააძინეთ, ცხოველი იტანჯებაო. ელენე ნაცნობებით ვიპოვე. იგი საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტის ვეტერინარიის ფაკულტეტთან არსებულ სამეცნიერო-აღდგენით ცენტრში მუშაობს. მან ცხენისთვის ერთი სპეციალური ბიოშემადგენლობა მომცა. სამი კვირის შემდეგ ყაზბეგი უკვე მთელი ძალებით დარბოდა საძოვარზე. ეს ერთი წლის წინ იყო. ელენეს სამშაბათს დილით დაвურეკე. ვითარება ავუხსენი. დიდხანს დუმდა. მერე კი მითხრა: ბატონო თენგიზ, მე ცხოველებს ვმკურნალობ. ბიჭზე ლაპარაკის პასუხისმგებლობას ჩემს თავზე ვერ ავიღებ. თუმცა მყავს ერთი გამოჩენილი კოლეგა. იგი თბილისში ცნობილი სამედიცინო ექსპერტია, სახელად ალექსანდრე ძიძარია. მასთან ერთად ადამიანებისთვის ერთი სპეციალური, ნატურალური საშუალება შევქმენით. ეს უბრალო წამალი არ არის, არამედ ბიოაქტიური მთის ბალახების მძლავრი კონცენტრატია. მას მთელ საქართველოში, მოხუცთა თავშესაფრებში ასეულობით პაციენტს ვაძლევდით, რომлებსაც სახსრები მთლიანად დაშლილი ჰქონდათ. და თუმცა აქ საქმე ახალგაზრდულ სპორტულ ტრავმას ეხება, ეს შემადგენლობა აღმდგენად მოქმედებს ნებისმიერი სახის სახსრისა და ხრტილის ქსოვილზე. ვთხოვ, რომ თქვენი ბიჭი გასინჯოს. ალექსანდრე ძიძარიას მეთოდი მან მისი ნომერი მომცა. იმავე დღეს დავურეკე ალექსანდრე ძიძარიას. მან ძალიან ყურადღებით მომისმინა და მითხრა: ბატონო თენგიზ, ჩემი შემადგენლობა უშუალოდ სახსრის ქსოვილსა და იოგებზე მოქმედებს, პაციენტის ასაკის მიუხედავად. ხუთშაბათს თბილისის საავადმყოფოში მივალ, ბიჭს გავინჯავ და მკურნალ ექიმს დაველაპარაკები. თუ ნებას დაგვრთავენ, ამ საშუალების გამოყენებას მათი მკურნალობის პარალელურად დავიწყებთ. არაფერს გპირდებით, მაგრამ ეს საუკეთესოა, რისი გაკეთებაც შეგვიძლია. ბორიკოს მშობლებს დავურეკე. ვკითხე, თანახმა იყვნენ თუ არა. დედამისი ატირდა და მითხრა: თენგიზ, ყველაფერზე თანახმა ვართ, რა გვაქვს დასაკარგიო? ხუთშაბათს ალექსანდრე ძიძარია საავადმყოფოში მივიდა. მკურნალ ორთოპედს დაელაპარაკა, მან კი მხრები აიჩეჩა და თქვა: თუ მშობლები თანახმა არიან, მე წინააღმდეგი არ ვარ. ეს პროდუქტი ნატურალურ საფუძველზეა დამზადებული, სისტემური გვერდითი მოქმედება არ გააჩნია. ცუდს ვერაფერს დამართებთ, თუმცა მხოლოდ ჩვენი მკურნალობის გეგმის დანამატის სახითო. ამ საშუალების წასმა მესამე ოპერაციის მომდევნო დღესვე დაიწყეს. ბორიკოს დედა ამას დილა-საღამოს აკეთებდა, მუხლსა და წელზე. მთელ ფეხზე, ბარძაყიდან ტერფამდე. ბიჭი იწვა, ჭერს უყურებდა და საერთოდ არ რეაგირებდა. პირველი სამი კვირა არაფერი შეცვლილა. ბორიკო დუმდა. დედამისი ღამით დერეფანში ტიროდა, მას რომ არ გაეგონა. მამა სამუშაოს დაუბრუნდა, რადგან ფული ძალიან სჭირდებოდათ. პირველი საოცრება: დედა, ის მოძრაობს! საშუალების გამოყენების ოცდამესამე დღე. დედამისი გვერდით ეჯდა და ამ საშუალებას ტერფზე უსვამდა. და უცებ, ტერფი შეინძრა. ერთხელ. მერე კიდევ. ბორიკოს ეს თავად არ შეუმჩნევია, კედლისკენ მიბრუნებული იწვა. დედამ ჯერ იფიქრა, რომ მოეჩვენა. მერე კი ჩუმად უთხრა: შვილო, ფეხი გაანძრიეო. ბორიკომ ჯანმრთელი გაანძრია. მარცხენა, ბორიკო. მარცხენა გაანძრიე. ხანგრძლივი პაუზა. და ტერფი ძლიერად შეინძრა. ბორიკომ ქვემოთ დაიხედა, თავისი ტერფი დაინახა და ოცდასამი დღის განმავლობაში პირველად ხმამაღლა ატირდა. დედამისმა იმავე საღამოს დამირეკა. ვარჯიშზე ვიყავი. სკამთან მივედი და ვუსმენდი, როგორ ტიროდა ტელეფონში. მერე გუნдთან დავბრუნდი და ბიჭებს ვუთხარი: ბორიკომ ფეხი გაანძრია-მეთქი. ერთ-ერთმა ბიჭმა, მისმა საუკეთესო მეგობარმა, მოედანზე ხელებაწეულმა გაირბინა, თითქოს მატჩის ბოლო წამზე გოლი გაიტანაო. მეექვსე კვირა: ბორიკო საყრდენით წამოდგა. მეათე კვირა: საავადმყოფოს დერეფანში თავად დადიოდა. მეთექვსმეტე კვირა: სახლში გაწერეს. სადღაც მეოცე კვირას სოფელ ბანოჯაში მოვინახულე, ეზოში სკამზე იჯდა და გვერდით ბურთი ედო. ვუთხარი: ბორიკო, აბა გადმომაწოდე-მეთქი. წამოდგა, ბურთთან მივიდა და დაარტყა. ფრთხილად, მაგრამ დარწმუნებით. ათ მეტრში ვიდექი. ბურთი ზუსტად მკერდში მომხვდა. ტრავმიდან ოთხი თვის შემდეგ ბორიკო ვარჯიშზე მოვიდა. თავიდან მხოლოდ მოსათელად, კონტაქტის გარეშე. ბურთით არაფრის გაკეთების ნებას არ ვაძლევდი, მხოლოდ სირბილი და გაწელვები. ექვსი თვის შემდეგ უკვე ორმხრივ თამაშებში მონაწილეობდა გუნდთან ერთად, ძალიან ფრთხილად. რვა თვის შემდეგ კი ზაგრების ტურნირის შემადგენლობაში იყო. თბილისელმა ორთოპედма ერთ-ერთ საკონტროლო შემოწმებაზე თქვა: რას უშვრებით ამ ბიჭს? სამედიცინო ახსნა არ მაქვს. ოცი წელია ვმუშაობ და ასეთი მძიმე ტრავმის შემდეგ მსგავსი აღდგენა არასოდეს მინახავსო. ჩემი პირადი ისტორია: მწვრთნელი, რომელიც ვერ ჯდებოდა თუმცა ეს არ არის ის ისტორია, რომლის მოყოლაც სინამდვილეში მინდა თქვენთვის. მთელი ამ რვა თვის განმავლობაში, სანام ბორიკო ფეხზე დგებოდა, მე თავად მოედანზე მუმიასავით დავდიოდი. ოცდათხუთმეტი წელი სავარჯიშო მოედნებზე. თავიდან როგორც მოთამაშე, შემდეგ კი როგორც მწვრთნელი. შვიდი წელი ტორპედოს ძირითად შემადგენლობაში, ეს არის ასობით მატჩი, უსასრულო ვარჯიშები, დარტყმები, დაცემები, ჯარიმები. მუხლი 1992 წელს თბილისის დინამოს წინააღმდეგ გამართულ მძიმე მატჩში მთლიანად დავიმსხვრიე, რის შემდეგაც სამწვრთნელო სამუშაოზე გადამიყვანეს. მას შემდეგ ოცდაათი წელია მოედანზე ვარ ყოველდღე, ნებისმიერ ამინდში. სირბილი. ვარჯიშების ჩვენება. დღეში ათობით საათი ფეხზე დგომა. მუხლები 40 წლის ასაკიდან ამტკივდა. ზურგი კი 50 წლიდან. ბოლო წელს ვეღარ ვჯდებოდი, ბიჭებისთვის რომ მეჩვენებინა, როგორ უნდა დახვედროდნენ ბურთს სწორად. წინასწარ ვჯდებოდი სკამზე და ვინმე უფროსს ვუხმობდი ჩემთან. ბიჭები არაფერს ამბობდნენ, მაგრამ ვხედავდი, როგორ გადაურბენდათ ხოლმე მზერა ერთმანეთისთვის. მწვრთნელი, რომელიც ვერ ჯდება. იყო ერთი ეპიზოდი, რომელსაც დიდხანს ვერ ვივიწყებდი. თებერვალი, ზუსტად ბორიკოს ტრავმამდე. ვარჯიშზე ვცადე ჩავმჯდარიყავი და ბურთით ერთი ვარჯიში მეჩვენებინა. ჩავჯექი და ვეღარ ავდექი. ერთ მუხლზე დავრჩი, წამოდგომას ვცდილობდი და არაფერი გამომდიოდა. ორი ბიჭი მოვიდა და იღლიებში ხელის მოკიდებით ამაყენეს. მათ უხერხულად იგრძნეს თავი. მე კი მრცხვენოდა. მწვრთნელი 25 სეზონით ზურგს უკან, რომელსაც 15 წლის ბავშვები მიწიდან აყენებენ. ყოველი ვარჯიშის შემდეგ სახლში ვბრუნдებოდი, დივანზე ვწვებოდი, დალის კი წელისთვის ცხელი წყლით სავსე სათბურა მოჰქონდა. ასე ორი საათი. მერе ვახшამი. მერე ისევ დივანი. და ასე ყოველდღე, წლების განმავლობაში. ივნისში ჩემი კონტრაქტი მთავრდებოდა. კლუბის პრეზიდენტმა მიანიшნა, რომ ამის შემდეგ, შესაძლოა, ცვლილებებზე უნდა გვეფიქრა. ფრთხილად, უხეშობის გარეშე: თენგიზ, გზა ახალგაზრდებს დაუთმეო. მე მისი მესმოდა. თავადაც ვხედავდი, რომ ჩემი დრო იწურებოდა. როგორ წამოვაყენე ფეხზე საკუთარი თავიც ივნისში, ზაგრების ტურნირის წინ, ისევ ელენესთან მივედი მის ცენტრში. ჩვენი ბაღიდან ხილის კალათა მივუტანე ბორიკოს გამო მადлობის ნიშნად. სკამზე იჯდა და მიყურებდა, როგორ ვკოჭлობდი, როდესაც მისი ოფისის კიბეებზე ავდიოდი. შემომხედა და მეუბნება: თენგიზ, შენ თავად რატომ არ იყენებ ალექსანდრე ძიძარიას ამ საშუალებას? სახსრების ზუსტად ისეთივე ცვეთა გაქვს. ახლავე დავურეკავ, რომ გამოგიგზავნოსო. მე ვუპასუხე: მეგონა, это მხოლოდ ბიჭისთვის იყო და არა ჩემთვის-მეთქი. მან თავი გაიქნია: თენგიზ, შენი წამოყენებაცაა საჭირო ფეხზე, მარტო ბორიკოსი კი არა. ვურეკავო. ეს საშუალება ორ დღეში ჩამოვიდა. დალიმ საღამოს მუხლებსა და წელზე წამისვა. ბალახების სუნი ჰქონდა. კანი მაშინვე გათბა. დასაძინებლად დავწექი. პირველი ღამე, ჩვეულებრივად, ზურგის ტკივილის გამო სამ საათზე ავდექი. წყალი დავლიე, გავიფიქრე: კარგი, კიდევ ვცდი-მეთქი. მეორე ღამეს იგივე განმეორდა. მესამე, მეოთხე, არაფერი განსაკუთრებული. მეცხრე დღე. მაღვიძარამ დილის ექვს საათზე დარეკა. თვალები გავახილე და დიდხანს ვიწექი. დალის ჯერ კიდევ ეძინა. საწოლზე წამოჯდომა ვცადე და ჩვეულებრივად წამოვჯექი! ისე, რომ საწოლის საზურგეს არ ჩავჭიდებივარ. იატაკზე ფეხს ვადგამ და ვდგები. მუხლებში არანაირი ტკივილი არ არის! აბაზანამდე ისე მივდივარ, კედელს არ ვეყრდნობი. ჩემს ნაბიჯებზე დალის გაეღვიძა, გადმობრუნდა და მეკითხება: რა მოხდაო? ვუთხარი: მგონი, არაფერი მტკივა-მეთქი. სამი კვირის შემდეგ ვარჯიშზე ჩავჯექი, ბიჭებისთვის ერთი მოძრაობა რომ მეჩვენებინა. ნელა ჩავჯექი, ნაცნობ მჭრელ ტკივილს ველოდი. ტკივილი არ ყოფილა. წამოვდექი, დამოუკიდებლად, ყოველგვარი დახმარების გარეშე! ბიჭები უყურებდნენ და დუმდნენ. ერთ-ერთმა მათგანმა, ბორიკოს საუკეთესო მეგობარმა, მკითხა: მწვრთნელო, თქვენც? თავი დავუქნიე. მას გაეღიმა. ექვსი კვირის შემდეგ გუნდთან ერთად მოედანს ერთი წრე შემოვურბინე. აუტის ხაზთან გავჩერდი, ისე რომ არც კი ავქოშინებულვარ. ბიჭები ჩემ გარშემო შეიკრიბნენ. ერთს გაეცინა, მეორემ გაკვირვებისგან შეიგინა, მესამემ კი უბრალოდ ზურგზე ხელი დამკრა. ამ მოედანზე წრე ბოლოს 2008 წელს მქონდა დარბენილი. ფინალი ზაგრებში ოც აგვისტოს ზაგრებში საერთაშორისო ტურნირზე გავემгზავრეთ. ბორიკო შემადგენლობაში იყო. ფინალამდე მივედით. იქ ხორვატიის სპლიტის ჰაიდუკს ვეთამაშებოდით. მატჩის დასრულებამდე თხუთმეტი წუთი რჩებოდა, ტაბლოზე ანგარიში 1:1 იყო. და აი, ბორიკომ მეტოქის თავდამსხმელს ბურთი წაართვა, ჩვენს ფლანგელს გადასცა და რამდენიმე წამში გოლიც გავიტანეთ. 2:1 ჩვენ სასარგებლოდ! მთელი მატჩის განმავლობაში ერთი წუთითაც არ დავმჯდარვარ. გვერდით ხაზთან ვიდექი, ფეხზე, მთელი ოთხმოცდაათი წუთი. და როდესაც გოლი გავიტანეთ, მოედანზე გავვარდი. გავირბინე! მოედანზე! 62 წლის ასაკში! ბორიკომდე მივირბინე, რომელიც კუთხურის ალმურთან იდგა. დამინახა, შემობრუნდა და მაგრად ჩავეხუტე. ის ტიროდა. მეც ვტიროდი. გუნდმა ალყა შემოგვარტყა და ყველანი ერთად გვეხუტებოდნენ. როდესაც მსაჯმა ფინალური სასტვენი მისცა, 2:1, ქუთაისის ტორპედო ჩემპიონია, სკამზე ჩამოვჯექი. დალიმ შეტყობინება გამომიგზავნა, ინტერნეტში უყურებდა ტრანსლაციას: თენგიზ, დაგინახე, შენ გარბოდიო! მივწერე: ვიცი-მეთქი. მეცნიერება ამ შემადგენლობის მიღма დაბრუნების შემდეგ ალექსანდრე ძიძარიას შევხვდით. მან აგვიხსნა, თუ როგორ მოქმედებს ეს საშუალება: ბატონო თენგიზ, ის, რაც თქვენს ბიჭს დაემართა, რა თქმა უნდა, საოცარი ნებისყოფის შედეგია. თუმცა ყოველდღე ვხედავ ხანდაზმულ ადამიანებს საავადმყოფოებსა და მოხუცთა თავშესაფრებში, რომლებზეც 60, 70 ან 80 წლის ასაკში ხელი ჰქონდათ ჩაქნეული, და ისინიც შვებას გრძნობენ. ეს საშუალება რაღაც მაგიური სასწაული არ არის. ეს არის ზუსტი ბიომეცნიერული შემადგენლობა, რომელიც 14 წლის განმავლობაში მუშავდებოდა. იგი უჯრედულ დონეზე, უშუალოდ სახსრებისა და ხრტილების ქსოვილზე მოქმედებს. ასაკს მნიშვნელობა არ აქვს. მნიშვნელობა აქვს მხოლოდ ანთების დროულად შეჩერებას და სახსრების გამოკვებას. გამოყენების ეს წესი სრულიად მიზანმიმართულად არის შერჩეული, იგი უაღრესად მარტივად დაიტანება, მყისიერად შეიწოვება, არ საჭიროებს სხვის დახმარებას და ხელებს ცხიმიანი მალამოებით არ ისვრით. ახლა ეს საშუალება უშუალოდ ალექსანდრე ძიძარიას გუნდის მიერ ვრცელდება. შეკვეთები მთელ საქართველოში კურიერის საშუალებით იგზავნება. მე არანაირ ფულს არ ვიღებ იმისთვის, რასაც ვწერ. ამას იმიტომ ვაზიარებ, რომ რაც საკუთარი თვალით ვნახე, იმის დამალვა უბრალოდ შეუძლებელია. თუ 15 წლის ბიჭს, რომელსაც მუხლი დაფშვნილი ჰქონდა და მალაც დაზიანებული, ფეხი დაუბრუნეს, და თუ მე, 62 წლის ასაკში, მოედნებზე 35-წლიანი მძიმე დატვირთვის შემდეგ მუხლები და ზურგი აღმიდგინეს, მაშინ თქვენი სახსრებიც არ არის უიმედო! როგორ შეუკვეთოთ ორიგინალი საშუალება: თუ გტკივათ მუხლები, ზურგი, წელი ან ხელები. თუ უკვე გიხსენეს სიტყვები ოპერაცია ან ინვალიდის ეტლი. თუ გრძნობთ, რომ თქვენი შვილებისთვის ტვირთი ხდებით: ამ ტექსტის ქვემოთ არის ლურჯი ღილაკი, გაიგეთ მეტი. დააჭირეთ მას. შეიყვანეთ თქვენი სახელი და ტელეფონის ნომერი ოფიციალურ ფორმაში. კურიერი ამ საშუალებას 2-3 დღის განმავლობაში მოგიტანთ. გადახდა ხდება ადგილზე მიწოდებისას, პირდაპირ კურიერის ხელში, წინასწარ არანაირი თანხა არ მოითხოვება! რვა თვის წინ საავადმყოფოს საწოლთან ვიდექი და ვუსმენდი, როგორ ამბობდა ექიმი, რომ ჩემი ბიჭი ვეღარ გაივლიდა. გასულ კვირას კი მან ზაგრებში გამარჯვების გოლი გაიტანა. თუ სახსრები გტკივათ, ნუ დაუჯერებთ არავის, ვინც გეუბნებათ, რომ თქვენთვის უკვე გვიანია. ეს შემადგენლობა თქვენც დაგეხმარებათ! პატივისცემით, თენგიზ სტეფანაძე, 62 წლის, ქუთაისის ტორპედოს თხუთმეტ წლამდე გუნდის მწვრთნელი.