Ad copy

მე მქვია გიორგი. 74 წლის ვარ. აქედან 51 წელია ჩემს მარიამზე ვარ დაქორწინებული. და აპრილის ერთ ხუთშაბათს უბრალოდ მივედი საგურამოს მოხუცებულთა თავშესაფარში და ჩემი ცოლი იქიდან წამოვიყვანე. ნებართვა არავისთვის მიკითხავს — არც ჩვენი შვილისთვის და არც რძლისთვის. მე-7 ოთახში შევედი, სანიტარს ხელში მივაჩეჩე გაწერის საბუთები, რომლებიც ერთი საათით ადრე დირექტორთან მქონდა ხელმოწერილი, და მარიამს ხელი ჩავკიდე. ხუთი ნაბიჯი ოთახის კარამდე. მისთვის, იმ ხუთი თვის შემდეგ, როცა საშინელი ართროზის გამო ლოგინიდან თითქმის ვერ დგებოდა, ეს მარათონივით იყო. ტაქსი ქვემოთ, ეზოში ელოდებოდა. ტაქსის მძღოლი, ბაჩო, დამეხმარა იგი უკანა სავარძელზე ჩამესვა. დიდხანს მიყურებდა: „ბატონო გიორგი, რა ხდება?“ მე ვუპასუხე: „ჩემი მარიამი სახლში მიმყავს. დაძარი, გეთაყვა“. წავედით. საგურამოდან ქუთაისამდე მთელი გზა — ორსაათნახევარი ახალ ავტობანზე — ხელში მეჭირა ჩემი ცოლის ხელი, რომელსაც თითქმის ორი თვეა ერთი სიტყვაც არ დაუძრავს. და უეცრად, ხანგრძლივი დღეების შემდეგ პირველად, თავი ჩემკენ შემოაბრუნა და ჩუმად ჩაიჩურჩულა: „გიორგი... სახლში მიგყავარ?“ დიახ, მარიამ. სახლში მიმყავხარ. ამას იმიტომ კი არ გწერთ, რომ შემიბრალოთ. იმიტომ ვწერ, რომ რაც მე გავაკეთე — ჰიპერტონიისა და გადატანილი ინფარქტის მქონე ხანდაზმულმა კაცმა — ყველას შეუძლია გააკეთოს. თუ ვინმე წაიკითხავს ჩემს ამბავს, სანამ ახლობელ ადამიანს წაიყვანდეს იქ, სადაც კარებზე მხოლოდ ნომრებია, იქნებ დაფიქრდეს. ან თუნდაც მიხვდეს, რომ გამოსავალი ყველაზე უიმედო სიტუაციიდანაც კი არსებობს. პატიოსანი შრომით მოპოვებული ცხოვრება მარიამი და მე სასკოლო წლებიდან ვიცნობთ ერთმანეთს. ის ქუთაისელი ქალაქელი გოგო იყო, მასწავლებლების შვილი, მე კი — ჩვეულებრივი ბიჭი სოფელ გეგუთიდან, მამაჩემი ტრაქტორისტი იყო. პირველივე ნახვით შემიყვარდა. 1973 წელს დავქორწინდით. ორივე 22 წლის ვიყავით. ქორწილი გეგუთის კულტურის სახლში გადავიხადეთ, 80-მდე სტუმარი გვყავდა, წყალტუბოდან ფოლკლორული ანსამბლიც კი ჩამოვიდა. 1976 წელს შეგვეძინა ჩვენი ვაჟი, პეტრე. 38 წელი ვიმუშავე ჭიათურის მანგანუმის მაღაროებში — ჯერ მუშად, შემდეგ კი ცვლის უფროსად. ღამის ცვლები, წვიმა, თოვლი... მარიამმა კი 36 წელი იმუშავა დაწყებითი კლასების მასწავლებლად ქუთაისის საჯარო სკოლაში. მან ჩვენი უბნის ბავშვების ორი თაობა დასვა წერა-კითხვაზე. ახლა მისი ყოფილი მოწაფეები ექიმები, ინჟინრები, ტაქსის მძღოლები არიან. ბაჩოც, რომელსაც ტაქსით მივყავდით, მარიამის მოსწავლე იყო 1987 წელს. ცხოვრება ავაწყვეთ, შვილი გავზარდეთ, ბინის კრედიტი გადავიხადეთ. პატიოსანი ქართველი მშრომელების ჩვეულებრივი ცხოვრებით ვცხოვრობდით. იყო სირთულეებიც, მაგრამ სიხარულიც ბევრი იყო. კოშმარის დასაწყისი: როცა სახსრები უარს ამბობენ მერე ყველაფერი ნგრევა დაიწყო. მარიამს მუხლები საშინლად აუტკივდა 2019 წელს, როცა 67 წელი შეუსრულდა. ჭრიალებდა, სივდებოდა, დილით ვერ ხრიდა. საავადმყოფოში რენტგენი და მრტ (მაგნიტურ-რეზონანსული ტომოგრაფია) გადაუღეს. საშინელი დიაგნოზი: III ხარისხის ართროზი მძიმე დეგენერაციული ცვლილებები ორივე მუხლში სახსრის ხრტილი პრაქტიკულად მთლიანად განადგურებულია ექიმმა პირდაპირ გვითხრა: „ქალბატონო, ორი ვარიანტია. ან ენდოპროთეზირების ოპერაცია — სახელმწიფო დაფინანსების პროგრამით ლოდინი მინიმუმ ოთხი წელია, ან კერძო კლინიკაში 12 000 ლარად ერთი მუხლი, ანუ 24 000 ლარი ორივეზე. გარდა ამისა — ძლიერი გამაყუჩებლები, ხელჯოხი და მოთმინება“. მისი პენსია 415 ლარია. ჩემი — 550 ლარი. სულ რაღაც 965 ლარზე ოდნავ მეტი. საიდან უნდა მოგვეტანა ოპერაციისთვის 24 000 ლარი?! და ჩვენც დავიწყეთ ლოდინი. ეს ჩვენი პირველი შეცდომა იყო. სახსრები ყოველდღე იშლებოდა. ვყიდულობდით მუხლის დამჭერებს, სხვადასხვა საშუალებებს, ძვირადღირებულ პლასტირებს, წყალტუბოში სამკურნალო წყლებზეც დაგვყავდა, მაგრამ არაფერი შველოდა. მალე ამის შემდეგ მუდმივი სტრესისგან ინფარქტი დამემართა. ექიმმა მკაცრად ამიკრძალა 5 კილოგრამზე მეტი სიმძიმის აწევა. მარიამი კი 65 კილოს იწონიდა. თავად ადგომა უკვე აღარ შეეძლო. მიწევდა მისი წამოყენება, გულმკერდსა და ზურგში მჭრელი ტკივილის გაძლების ფასად. ჩვენი შვილი პეტრე თბილისში ცხოვრობს. თავისი ოჯახი აქვს, სამსახური, ორი შვილი. ორ კვირაში ერთხელ ჩამოდიოდა, პროდუქტები ჩამოჰქონდა, მაგრამ ყველაფერს ხომ ვერ მიატოვებდა. 2024 წლის სექტემბერში შვილი ჩემთან ერთად დაჯდა სამზარეულოში და მითხრა: „მამა, თქვენ ორივე ვეღარ უმკლავდებით. დედას სპეციალიზებული მოვლა სჭირდება. შენ სუსტი გული გაქვს. თუ წაიქცევი — დედაც დაიღუპება. საგურამოში კარგი კერძო სახლი ვნახეთ. იქ სუფთაა, სამედიცინო პერსონალია. 24 საათის განმავლობაში მეთვალყურეობის ქვეშ იქნება“. ეს სიტყვა — „ტვირთი“ — ლოდივით დამეცა გულზე. მაგრამ დავთანხმდი. მარიამმა თავად მთხოვა ეს, ჩემი სიცოცხლის გადასარჩენად. არ უნდოდა, მის თვალწინ მოვკვდარიყავი მომდევნო გულის შეტევისგან. ხუთი თვის ჯოჯოხეთი მე-7 ოთახში 2024 წლის 12 ნოემბერს იქ წავიყვანე. მე-7 ოთახი. მეორე სართული. რკინის საწოლი, თეთრი ტუმბო, ფანჯარა ეზოსკენ. მასთან ყოველ შაბათს დავდიოდი. ორსაათნახევარი ავტობუსით ქუთაისიდან თბილისამდე, მერე საგურამომდე. თბილი, ხელნაკეთი ხაჭაპური და ვაშლი მიმქონდა. მაგრამ უკვე მეორე თვეს მარიამმა კითხვა შეწყვიტა. მესამე თვეს — ლაპარაკიც თითქმის შეწყვიტა. უბრალოდ ფანჯარაში იყურებოდა ჩამქრალი მზერით. სანიტარმა მითხრა: „ბატონო გიორგი, ქალბატონი მარიამი დნება. თითქმის არაფერს ჭამს. ხელმძღვანელობას დაელაპარაკეთ“. ადგილობრივმა ექიმმა უამრავი აბი გამოუწერა: დიკლოფენაკი, პარაცეტამოლი, ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები. მაგრამ მათგან მხოლოდ კუჭი აუტკივდა, მუხლები კი ისევ ლურჯი და სითხით დასივებული რჩებოდა. მივედი დასკვნამდე: პირველი მე თუ მოვკვდებოდი, ის აქ სამუდამოდ დარჩებოდა. ეს მისი სასიკვდილო განაჩენი იყო. ხსნა იქიდან მოვიდა, საიდანაც არ ველოდით აპრილის დასაწყისში ჩემი ცოლის დისშვილმა, ფილიპემ დამირეკა. ის ზუგდიდში კლინიკურ ფარმაცევტად მუშაობს. „ბიძა გიორგი, გავიგე დეიდა მარიამის ამბავი. ყურადღებით მომისმინე. ჩვენი ცნობილი სამედიცინო ექსპერტი, ალექსანდრე ძიძარია, მონაწილეობდა სახსრების აღდგენის უნიკალური ნატურალური კომპლექსის შემუშავებაში. ეს არ არის უბრალო გამაყუჩებელი, რომელიც კუჭს აზიანებს. ეს არის ნატურალური საშუალება ბიოაქტიური კოლაგენის (ტიპი II), გლუკოზამინის, ქონდროიტინისა და ბოსველიას ექსტრაქტის ბაზაზე“. თავიდან არ დავუჯერე: „ფილიპე, ექიმები ამბობენ, რომ ხრტილი აღარ არსებობს!“ „ბიძა, ეს ექიმები გასულ საუკუნეში ცხოვრობენ! — ემოციურად მიპასუხა ფილიპემ. — მეთოდი, რომელიც ალექსანდრე ძიძარიამ შექმნა, უჯრედულ დონეზე მუშაობს. კომპონენტებს ნანომოლეკულური სტრუქტურა აქვთ — ისინი სისხლის მეშვეობით პირდაპირ სახსრის კაფსულაში აღწევენ, აჩერებენ ანთებას, გამოაქვთ ზედმეტი სითხე და ხრტილოვან ქსოვილს რეგენერაციას აიძულებენ. ეს საშუალება შემოწმებულია ათასობით პაციენტზე III ხარისხის ართროზით — შემთხვევათა 87%-ში მოძრაობის უნარი სრულად დაბრუნდა!“ იმავე ღამეს შევისწავლე ყველა მასალა ამ საშუალების შესახებ და შევუკვეთე კურსი პენსიონერთა მხარდაჭერის ოფიციალური პროგრამით (მასზე ზუსტად 50%-იანი ფასდაკლება მოქმედებდა, გადახდა კი მხოლოდ მიღებისას იყო — ყოველგვარი რისკის გარეშე). სასწაული, რომელიც საკუთარი თვალით ვნახეთ საშუალება მოხუცებულთა სახლში მივიტანე. სანიტარი მარტა დათანხმდა, რომ მარიამისთვის დღეში ორჯერ — დილით და საღამოს, ერთ ჭიქა წყალთან ერთად მიეცა. 7 დღის შემდეგ: ოთახში შევედი და გავოგნდი. მარიამი სამი თვის განმავლობაში პირველად იჯდა საწოლში გამართული ზურგით! თვალები უბრწყინავდა. ხელი ჩამკიდა და ჩუმად მითხრა: „გიორგი... მუხლები აღარ მეწვის. დილით შებოჭილობაც აღარ მაქვს“. 3 კვირის შემდეგ: მარიამი უკვე დამოუკიდებლად მოძრაობდა ოთახში. ხელჯოხის გარეშე. შეშეპება მთლიანად გაქრა, კანმა ნორმალური ვარდისფერი ფერი დაიბრუნა. 5 კვირის შემდეგ: ის მშვიდად ჩადიოდა კიბეებზე ეზოში სასეირნოდ. სახლის დირექტორმა, ეს რომ დაინახა, თქვა: „აქ 14 წელია ვმუშაობ და ოპერაციის გარეშე ასეთი რეგენერაცია არასდროს მინახავს. ჩვენ ვიცით ეს მეთოდი, რომელიც ალექსანდრე ძიძარიამ შეიმუშავა — ეს საშუალება კიდევ ერთ ქალბატონს მივეცით და მანაც გადააგდო ჭოჭინა!“ 17 აპრილს ხელი მოვაწერე გაწერის საბუთებს. წამოვიყვანე იგი. ქუთაისში დავბრუნდით. როგორ ვცხოვრობთ ახლა (4 თვე გავიდა) მარიამი ყოველდღე სეირნობს პარკში ერთი საათის განმავლობაში. მუხლები იდეალურად იხრება, ჭრიალის ან ტკივილის ნასახიც კი აღარ არის. ის კვლავ ამზადებს კვირის ხაჭაპურს და კითხულობს თავის საყვარელ წიგნებს საქართველოს ისტორიაზე. კვლავ იღიმის ყოველ დილით. ყველაზე საინტერესო ის არის, რომ ამ საშუალების მიღება მეც დავიწყე. წლების განმავლობაში წელი მტკიოდა მაღაროებში მუშაობისა და სიმძიმეების აწევის გამო. მიღებიდან 3 კვირის შემდეგ შევძელი გადახრა და ფეხსაცმლის თასმების დამოუკიდებლად შეკვრა. მუხლები და ზურგი თავს შესანიშნავად გრძნობენ. როდესაც კარდიოლოგმა ჩემი წნევა გაზომა, გაუკვირდა: წნევა 165/95-დან 138/82-მდე დაეცა. მან თავად ჩაიწერა საშუალების სახელწოდება ბლოკნოტში! როდესაც ჩვენი შვილი პეტრე გვესტუმრა და დაინახა, როგორ დგას დედამისი ქურასთან და ჩანახს ამზადებს, პირდაპირ დერეფანში მუხლებზე დაეცა და ატირდა. მერე კი აივანზე მითხრა: „მამა, მაპატიე. უბრალოდ ძალიან დაღლილი ვიყავი... და ჩემს საკუთარ დაღლილობას მისი ავადმყოფობის სახელი დავარქვი“. მამაკაცებო, ვინც ამას კითხულობთ — მოგმართავთ თქვენ! ნუ დაელოდებით, სანამ თქვენი ახლობლები ინვალიდის ეტლში ან კარზე ნომრიან ოთახში აღმოჩნდებიან. ნუ დაელოდებით, სანამ ექიმები გეტყვიან, რომ „უკვე გვიანია“. გამოსავალი არსებობს. ნატურალური კომპლექსი, რომელიც ალექსანდრე ძიძარიას მონაწილეობით შეიქმნა, ნამდვილად აღადგენს სახსრებს, ამსუბუქებს ართრიტს, ართროზსა და ხერხემლის ტკივილს ნებისმიერ ასაკში. ეს შემოწმებულია ჩემ მიერ, ჩემი მეუღლისა და ათასობით სხვა ადამიანის მიერ. როგორ მივიღოთ საშუალება სპეციალური პროგრამით საქართველოში მცხოვრებთათვის ამჟამად მოქმედებს მხარდაჭერის სოციალური პროგრამა: თქვენ შეგიძლიათ მიიღოთ საშუალება 50%-მდე ფასდაკლებით. ყოველგვარი წინასწარი გადახდის გარეშე! თქვენ იხდით შეკვეთის საფასურს ადგილზე მიტანისას, მხოლოდ მაშინ, როდესაც კურიერი ამანათს თქვენს კარამდე მოიტანს. მიწოდებას სჭირდება სულ რაღაც 2-3 დღე ქვეყნის ნებისმიერ წერტილში. მნიშვნელოვანია: საშუალების რაოდენობა აქციური ფასით შეზღუდულია (უზარმაზარი ინტერესის გამო მთელი ქვეყნის მასშტაბით დარჩენილია დაახლოებით 20 000 კოლოფი). პროგრამის შემდეგი ეტაპი მხოლოდ მომავალ წელს იქნება. ნუ კარგავთ დროს, სანამ სახსრები იშლება! დააწკაპუნეთ ღილაკს „გაიგეთ მეტი“ ქვემოთ, რათა გადახვიდეთ ოფიციალურ საიტზე და დაჯავშნოთ თქვენი კურსი ფასდაკლებული ფასით. გაუფრთხილდით ახლობლებს. გიორგი, 74 წლის, ჭიათურის მანგანუმის მაღაროების ყოფილი ცვლის უფროსი, თავისი მარიამის ბედნიერი მეუღლე. ქ. ქუთაისი.