Katarzyna Barek Facebook ad: “Przeczytaj jeśli zależy ci na zdrowiu”

About this ad

Meta Ad Library ID

1790136312367880

Platforms

Facebook, Instagram, Audience Network, Messenger and Threads

Relaunches

0

EU reach

7,879

How we count

Ad text

"Obawiam się, że Pani więcej chodzić nie będzie." powiedział Neurochirurg po czym narysował krzyżyk na moim rezonansie szyi: Miałam 54 lata. Siedziałam w tym gabinecie w białej bluzce, którą włożyłam, bo myślałam, że to rutynowa wizyta kontrolna. I płakałam przed obcym człowiekiem w kitlu. Nie dlatego, że bolało. Dlatego, że w jednej sekundzie zobaczyłam wszystko naraz. Wnuki. Ślub córki za trzy lata. Ogród, po którym lubię chodzić bosą stopą latem. Mała Zosia miała właśnie skończyć dwa lata - chciałam ją gonić po trawie, uczyć biegać. I nagle nie wiedziałam, czy to ja nie będę potrzebować kogoś do łapania za ręce. Ból zaczął się rok wcześniej. Najpierw mrowienie w palcach prawej dłoni. Pomyślałam - praca przy komputerze, stres, zbyt mało ruchu. Potem kark. Każdego ranka sztywny jak drewno. Musiałam siadać na brzegu łóżka i czekać pół godziny, zanim mogłam normalnie skręcić głowę. Pewnego ranka nie mogłam obrócić się na skrzyżowaniu podczas jazdy autem. Zahamowałam gwałtownie. Serce mi stanęło. Potem przyszły noce. Budziłam się o trzeciej. Prawa ręka martwa od barku po czubki palców. Trząsłam nią jak szmacianą lalką, czekając, aż poczuje cokolwiek. Mój mąż pytał, co się dzieje. ""Nic, śpij"" - mówiłam. Sama siadałam w ciemnej kuchni i czekałam, aż krew wróci do palców. Piłam zimną herbatę. Patrzyłam w okno. Próbowałam wszystkiego, co polecali. Fizjoterapia - dwa razy w tygodniu, 180 złotych za sesję. Po każdej wizycie ulga trwała do następnego ranka, potem kark znowu się zaciskał jak imadło. Ketonal. Ibuprom. Maść na szyję, która śmierdziała całą sypialnią i nie sięgała głębokiego bólu ani trochę. Kołnierz ortopedyczny. Zastrzyki ze sterydami - kilkaset złotych za sztukę. Po tygodniu wróciło wszystko. Dwie nowe poduszki - jedna z pamięcią kształtu za 240 złotych, druga ""ergonomiczna fala"" z Allegro, o której ktoś pisał, że ""uratowała jej kręgosłup."" Żadna nic. Rok leczenia. Kilka tysięcy złotych. Zero postępu. Kiedy neurochirurg pokazał mi rezonans, powiedział, że dyski C5-C6 wyglądają jak ""zgniecione gąbki"". Że rdzeń jest uciskany. Że bez operacji - trwałe uszkodzenie nerwów. Wróciłam do domu i płakałam w aucie na parkingu przed blokiem przez dwadzieścia minut. Potem weszłam na górę, wypiłam zimną herbatę i otworzyłam laptopa. Była druga w nocy. Czytałam wszystko - fora, artykuły, blogi o dyskopatii szyjnej. Szukałam czegokolwiek, co powie mi, że da się uniknąć operacji. Ryzyko powikłań. Brak gwarancji poprawy. Ktoś pisał, że po operacji kręgów szyjnych ma gorsze drętwienie niż przed. Zamknęłam laptopa. I wtedy przypomniałam sobie coś dziwnego. Dwa tygodnie wcześniej spałam u córki przez weekend. Gościnny pokój. Stara, twarda poduszka - wyraźnie wyższa niż moja. Obudziłam się rano bez tej koszmarnej sztywności. Ręka nie drętwia przez całą noc. Pomyślałam wtedy: po prostu byłam zmęczona drogą. Zbieg okoliczności. I zapomniałam. Ale teraz, o tej drugiej w nocy, to wspomnienie wróciło. Co było innego w tamtym pokoju? Podniosłam swoją poduszkę. Miękka. Głęboka. Głowa zapada się w niej prawie do połowy. I nagle zobaczyłam coś, o czym nikt mi nigdy nie powiedział. Kiedy śpię na boku - a śpię na boku od trzydziestu lat - głowa zapada się w dół. Szyja wygina się pod kątem. Całe pięć kilogramów głowy wisi wtedy na tych zniszczonych dyskach C5-C6. Przez osiem godzin. Każdej nocy. I do tego moje ramię - kolejne cztery kilogramy - kompresowane pod ciężarem całego ciała. Bez miejsca. Pchające głowę jeszcze niżej. Jeszcze większy kąt. Jeszcze większy nacisk na kręgi, na których neurochirurg narysował krzyżyk. Fizjoterapeuta rozluźniał mi szyję przez godzinę za 180 złotych. A ja wracałam do domu i przez osiem godzin sama ją niszczyłam we własnym łóżku. I tak w kółko. Przez rok. O 2:40 w nocy zaczęłam szukać czegoś konkretnego. Poduszki, która ma miejsce na ramię. Która nie wpycha głowy pod kątem. Która nie miażdży nerwów przez osiem godzin. Trafiłam na OrtoSen. Wyglądał inaczej niż wszystkie inne - miał wgłębienie na głowę, podwyższenie pod szyję i wycięcie z boku. Dokładnie na ramię. Przestrzeń, której nigdy wcześniej nie widziałam w żadnej poduszce. Byłam sceptyczna - to za mało powiedziane. Miałam ""zgniecione gąbki"" zamiast dysków. Neurochirurg mówił o operacji. I ja mam teraz myśleć, że poduszka coś zmieni? Ale pomyślałam: operacja jest za dwa miesiące. Co mam do stracenia? Zamówiłam o 3 w nocy. Z czystej desperacji. Pierwsza noc była dziwna. Głowa leżała wyżej niż zwykle. Szyja podparta. Ramię weszło w to wycięcie jakby ktoś narysował je specjalnie pod mój kształt ciała. Obudziłam się. Sprawdziłam zegarek. 6:14. Przespałam całą noc. Ruszyłam palcami prawej dłoni. Czułam wszystkie. Pomyślałam: przypadek. Jeszcze nie wierzę. Tydzień później byłam u fizjoterapeutki. Zbadała mnie. Zamyśliła się. ""Coś pani robiła inaczej?"" ""Zmieniłam poduszkę"" - odpowiedziałam, trochę się wstydząc. Kiwnęła głową powoli. ""Mięśnie karku są rozluźnione inaczej niż zwykle. Tak wygląda tkanka, która w końcu miała noc bez kompresji."" Minęły dwa miesiące. Poprosiłam o przesunięcie operacji. Kontrolny rezonans. Neurochirurg patrzył na zdjęcia za długo. ""Co pani robiła?"" ""Śpię na innej poduszce."" Spojrzał jak na wariatkę. Ale na zdjęciach przestrzeń między kręgami się powiększyła. Ucisk zmalał. Dyski, które przez rok były miażdżone każdej nocy, dostały w końcu szansę na regenerację. Operacji nie było. Nie będzie. Pewnego ranka obudziłam się i zrobiłam coś, czego dawno nie robiłam. Wstałam od razu. Bez sprawdzania, czy ręka znowu drętwi. Bez siadania na brzegu łóżka. Wstałam i poszłam zaparzyć kawę. Tak po prostu. W weekend pojechałam do córki. Zosia biegła do mnie przez ogród. Kucnęłam przy niej. Nie myślałam wtedy o wózku. Piszę to, bo pamiętam tamten parking przed blokiem. Te dwadzieścia minut płaczu w aucie i myśl o wózku inwalidzkim obok mnie na ślubie córki. Jeśli teraz to czytasz i też masz ten wyrok - ""operacja albo wózek"", ""coraz gorzej"", ""dyski zniszczone"" - mam do ciebie jedną prośbę. Zanim trafisz na stół operacyjny: sprawdź, co twój kręgosłup przeżywa przez osiem godzin każdej nocy. Bo żaden z lekarzy, u których byłam przez rok, nie zapytał mnie o to ani razu. Nie mówię, że poduszka zastępuje leczenie. Mówię, że osiem godzin destrukcji w nocy niszczy każdą godzinę leczenia w dzień. I że nikt mi o tym nie powiedział wprost. OrtoSen ma sto nocy gwarancji. Jeśli nie poczujesz żadnej różnicy - po prostu go zwracasz. Tutaj daję link do tej poduszki: https://senaria.pl/products/ortosen"

Where the ad sends people

senaria.pl

Przeczytaj jeśli zależy ci na zdrowiu 👆

Budzenie się zmęczonym nie jest Twoją winą. To źle zaprojektowana poduszka odbiera spokojny sen. - Senaria