Sangploy Facebook ad: “บทที่ 4 จะไม่ปล่อยให้หลุดมือ”

About this ad

Meta Ad Library ID

27023454680604648

Platforms

Facebook, Instagram, Audience Network, Messenger, WhatsApp and Threads

Relaunches

0

How we count

Ad text

บทที่ 4 จะไม่ปล่อยให้หลุดมือ “ถ้ารินยืนยันว่าจะหยุดแค่นี้...ผมก็จะไป" หลังประโยคนั้นมีแต่ความเงียบ ณรินกัดริมฝีปาก พยายามสกัดกั้นคำบางคำไม่ให้ออกมา แต่ดวงตานั้นสื่อสารเสียงจากหัวใจ เสียงที่รอยกำลังตามหา เสียงที่บอกว่า 'อย่าไป' วินาทีนั้น รอยคิดว่าเขาอาจจะคิดไปเอง อาจจะเข้าข้างตัวเอง ไม่มีใครรู้ มีแต่สมองที่สั่งให้เขาต้องพิสูจน์อีกครั้ง รอยมองตาเธอนิ่ง แล้วประคองใบหน้าเรียวด้วยสองมือ ก่อนจะกดจูบหนักแน่น ใส่ทุกความรู้สึกลงบนริมฝีปากอิ่ม สัมผัสแรก... เธอหยุดนิ่งเหมือนรูปปั้นหินอ่อนที่ไม่ตอบสนอง แต่แล้วจูบนั้น... ทำให้หินอ่อนมีชีวิต กลีบปากที่ปิดแน่น เปิดรับปากอุ่น และจูบตอบเขาอย่างโหยหา เรียกร้องสัมผัสที่ล้ำลึก เหมือนต้องการคำสัญญาว่าเขาจะ 'ไม่ไป' หัวใจรอยจะระเบิด เหมือนทุกคำถามได้รับคำตอบ มันชัดยิ่งกว่าคำพูดที่เขาจินตนาการ ณรินก็ต้องการเขาจนแทบคลั่ง เธอระเบิดมันเป็นจูบที่แทนทุกคำพูด ปากเธอสั่นเมื่อเขาถอนริมฝีปากออก เขาแตะจมูกกับจมูกเรียวของเธอ จ้องมองแววตาที่สั่นไหวอย่างไม่อาจปิดบัง ณรินของเขากำลังกลัวว่าเขาจะหายไป รอยจูบขมับเธอแน่น กระซิบเสียงต่ำชิดผิวเนียน เสียงเขาทุ้มจนสั่นสะเทือนไปถึงในอก “เราไปต่อได้ไหม ให้รอยรักรินได้ไหม” ณรินไม่ตอบ เธอซบหน้ากับไหล่กว้างของเขา สองแขนเรียวยกขึ้นโอบแผ่นหลังเขาแน่นเหมือนอยากจะหายตัวเข้าไปอยู่ในอกกว้าง เธอเอียงหน้าลงพักแก้มลงบนไหล่หนา ดวงตาคมยาวมองผ่านความว่างเปล่าในห้องนั่งเล่นราวกับกำลังมองไปไกลกว่ากำแพงบ้านทั้งหลัง แล้วเธอก็พูดขึ้นช้า ๆ ด้วยเสียงของคนที่ตัดสินใจพูดความจริงจากหัวใจ “รินอาจจะไม่ได้อยู่ตรงนี้ตลอดไป" คำพูดนั้นทำให้รอยชะงัก เหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบหัวใจจนเจ็บ “ถ้าวันหนึ่งรินต้องไป" เธอมองตาเขา ถามกลับ "รอยยังอยากไปต่อไหม" รอยเงียบไปครู่หนึ่ง พยายามแปลความหมายของคำว่า ‘ไป’ ให้ชัด “รินจะไปไหน" “รินอาจจะไปประจำที่อื่น" “เมื่อไหร่" ณรินหัวเราะเสียงขืน ราวกับกำลังเล่าตลกร้าย “ไม่รู้สิ... พรุ่งนี้ เดือนนี้ ปีนี้ เมื่อไหร่ที่มีโอกาส" เขามองเธอตาไม่กะพริบ พยายามอ่านทุกสัญญาณในดวงตาคู่นั้น “รินจะไม่กลับมา?” ณรินนิ่งไป ก่อนเธอจะพูดชัด ๆ เป็นครั้งแรกที่ยอมแชร์ความคิด ความฝัน และตัวตนกับคนที่ไม่เคยคิด อยากให้รับรู้ “มีหลายอย่างที่รินอยากพิสูจน์ อยากไปให้ถึง อยากขึ้นไปยืนบนจุดสูงสุด เท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะทำได้” แววตาเธอมีประกายแกร่ง มองไปที่จุดหมายไกลแสนไกล ไกลจนเหมือนไม่มีอยู่จริง ไกลจนทำให้รอยรู้สึกเหมือนตัวเขาเล็กลง เริ่มแรกณรินฝัน อยากจะขึ้นไปอยู่บนยอดเขา เป็นเบอร์หนึ่งขององค์กร สร้างความสำเร็จเป็นที่ยอมรับระดับประเทศ แต่ยิ่งไต่บันไดสูงขึ้นไปเท่าไหร่ เป้าหมายนั้นก็ยิ่งสูงขึ้น ไกลขึ้น ไม่ใช่แค่ยอดเขาที่มองเห็น แต่เธอกำลังมองไปที่เส้นขอบฟ้า วาดแผนไปที่การขับเคลื่อนอาณาจักรธุรกิจที่ส่งผลต่อระบบเศรษฐกิจของโลก อาณาจักรที่การตัดสินใจของเธอจะสร้างการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่กว่า แค่ตัวเลขผลกำไร แต่คือชีวิตและอนาคตของผู้คนมหาศาล บนนั้นไม่มีพื้นที่สำหรับความรู้สึก ทุกวินาทีคือการฉกฉวยโอกาสและการตัดสินใจโดยไม่มีคำว่าไม่ห่วงหน้าพะวงหลัง “การผูกมัด... มัน...” ณรินหยุดคิด กลัวว่าคำพูดต่อไปอาจจะหนักเกินกว่าที่เขาจะรับไหว “อาจจะไม่เหมาะกับริน” รอยเหมือนโดนตบหน้าเบา ๆ ความจริงจากปากเธอทำให้เขาชาไปทั้งอก เขาถามเสียงต่ำ “มันเป็นภาระงั้นเหรอ” ณรินหันมามองเขา แววตาเธอมีความรู้สึก แต่ทำเหมือนไม่มี พยายามเป็นผู้หญิงที่ควบคุมได้ทุกอย่าง แต่กลับคุมใจตัวเองไม่ได้เลย “มันทำให้ต้อง... ยอมถอย” ณรินมองเขาแล้วเห็นสิ่งนั้น การผูกมัดที่จะกลายเป็นแรงโน้มถ่วง หยุดเธอไว้ตรงกลางทาง รอยทิ้งตัวลงบนโซฟาหนัก ๆ เหมือนคนที่เดินทางมาไกล แล้วเพิ่งรู้ว่าตรงหน้าคือทางตัน เขาเงยหน้ามองเพดาน สายตาว่างเปล่า ณรินทิ้งตัวลงข้าง ๆ ในท่าเดียวกัน ไหล่เธอเกือบแตะไหล่เขา แต่ยังเว้นระยะให้เขาได้ไตร่ตรอง ความเงียบทอดตัวยาวนาน ก่อนที่นิ้วเรียวจะค่อย ๆ เอื้อมไปจับมือเขาที่วางอยู่บนเบาะ จับเพียงเบา ๆ แล้วแน่นขึ้นทีละนิด เหมือนเธอกำลังตัดสินใจบางอย่างในใจ และในสุดท้าย เธอก็เอ่ยเสียงเบาเหมือนคำอธิษฐาน “ถ้าเราคบกัน…แบบไม่คาดหวัง” ณรินหยุด แล้วพูดต่อราวกับลอยอยู่ในความฝัน “มีแต่วันนี้ ตอนนี้" เธอมองหน้าเขาอีกครั้ง “รินขอมากไปไหม" รอยไม่ตอบในทันที เขาแค่หายใจเข้าช้า ๆ พยายามรวบรวมตัวเองให้เอ่ยคำนั้นออกมาแม้ว่าจะเจ็บ "Open Relationship?" ณรินยกมือปิดหน้าตัวเอง เหมือนไม่อยากยอมรับ “รินก็ไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไร" เธอหยุด ก่อนจะพูดต่อ เสียงหนักขึ้นนิดเดียว ตั้งใจให้มันชัดในความรู้สึกของเขา “แค่เราอยู่ด้วยกันในปัจจุบัน" เธอบีบมือเขาอีกครั้งเมื่อเอ่ยประโยคนั้น "ทำทุกอย่างที่อยากทำ" เธอมองสบตาเขานิ่ง ตั้งใจสื่อทุกคำให้เขาเชื่อ “ให้รอยรู้แค่ว่า... ความรู้สึกของรินตอนนี้เป็นของจริง" คำพูดนั้นไม่ใช่คำหวาน ไม่ใช่คำรัก แต่มันคือคำที่จริงที่สุดเท่าที่ณรินให้ได้ และรอยรู้ เธอกำลังรู้สึกเหมือนที่เขารู้สึก ณรินไม่เคยโกหก “แล้ว... อนาคต?” ณรินหลับตาแน่น ราวกับคำว่าอนาคตเป็นคำต้องห้ามสำหรับเธอ “อาจจะมีหรือไม่มี” เธอหัวเราะขืน “อาจจะเสียใจ อาจจะโล่งใจ” เธอหลับตาเมื่อพูดต่อ “รินไม่รู้” รอยกลืนน้ำลาย มือที่ถูกเธอจับอยู่ขยับเล็กน้อย อยากถอยห่าง แต่ก็อาลัยเกินกว่าจะตัดใจ เขาถามต่อ เสียงเรียบ “แล้วถ้ารินเจอคนอื่น” ณรินส่ายหน้าแทบจะทันที “รินไม่ได้ขอเผื่อจะไปเจอคนอื่น” เธอพูดชัด หนักแน่น “รินขอแค่เวลาของรอย… เท่าที่เรายังได้อยู่ด้วยกัน” ณรินหยุดสั้น ๆ แล้วพูดต่อพยายามไม่ให้สะดุด “แต่... ถ้ารอยจะเจอใคร รินเข้าใจ" รอยหัวเราะเบา ๆ แต่ความจริงไม่รู้สึกขำเลยสักนิด “ซื้อเวลา…งั้นเหรอ” ณรินไม่ปฏิเสธ เธอแค่พยักหน้าช้า ๆ ยอมรับความจริงที่น่าอับอายของตัวเอง เธอต้องการเขาเพื่อเติมเต็มความต้องการของตัวเอง แต่ไม่พร้อมรับผิดชอบความรู้สึกที่เขาอยากมอบให้ “เพื่อให้รอยไม่คาดหวัง เพื่อให้ริน… ยังมีรอยอยู่” เธอกัดปาก สายตาหลบไปทางอื่น กลัวจะเห็นความเจ็บปวดในดวงตาเขา “วันนี้ ตอนนี้" รอยเงียบ เงียบจนห้องทั้งห้องกลายเป็นความว่างเปล่า ช้านานกว่าที่เขาจะถามคำถามสุดท้าย “ถ้ารอยตอบว่า… ไม่” ณรินไม่ตอบ เธอหลับตา เหมือนไม่กล้ามองหน้าเขาในตอนที่เขาจะเดินจากไป เธอรู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์รั้ง นิ้วมือของเธอยังจับมือเขาไว้ แต่แรงจับนั้นอ่อนลง ราวกับเธอกำลังเตรียมใจปล่อย รอยหันหน้าไปอีกทาง กลั้นลมหายใจชั่วขณะ ก่อนจะพูดออกมา เสียงต่ำ สั้น “ตกลง" ณรินลืมตาขึ้นทันที แทบไม่เชื่อหูตัวเอง คราวนี้รอยจับมือเธอแน่นกว่าเดิม เหมือนต้องการย้ำว่าเขายังอยู่ “ถ้ามันจะทำให้เราได้อยู่ด้วยกัน…” เขาพูดช้า ๆ เสียงเรียบ แต่ในคำพูดนั้น มีหัวใจทั้งดวงของเขาวางอยู่ตรงหน้าเธอ “ผมตกลง” ณรินมองเขาด้วยแววตาที่ปะปนทั้งความสุขและความเศร้า อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่พูด เธอแค่ขยับเข้ามาใกล้ และซบหน้าลงกับไหล่เขาอีกครั้ง ____________________________ อ่านต่อได้ที่ลิ้งนี้ค่ะ อ่านอีบุ๊กได้ที่ Meb ค่ะ https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6ODoiMTU2OTA4OTMiO3M6NzoiYm9va19pZCI7czo2OiI0NDEyNDkiO30 อ่านรายตอนได้ที่ Read A Write, ธัญวลัย, Dek-D https://www.readawrite.com/a/Zhgsvc-Gravity-Soul-Record-%E0%B8%9A%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B6?r=search_article https://www.tunwalai.com/story/901379 https://writer.dek-d.com/dekdee/writer/view.php?id=2670874 _________________________ เธอไม่เคยเลือกเขา ไม่ว่าจะถูกบอกรักสักกี่พันครั้ง เขาไม่เคยเลิกรัก ไม่ว่าจะถูกบอกลาสักกี่สิบปี รอยรู้ว่าเขาไปรักคนอื่นไม่ได้อีกแล้ว นอกจากทำให้เธอรู้สึกเหมือนกัน แต่คนที่มองความรักเป็นจุดบอดอย่างเธอ จะยอมถอยและเลือก 'หัวใจ' มากกว่า 'อนาคต' จริงหรือ แม้ว่าเธอจะอยากรักเขาเป็นคนสุดท้าย _________________________ Gravity - Soul Record บันทึกวงโคจรของหัวใจ นิยายรัก โดย แสงพลอย #นิยายรัก #นิยายโรมานซ์ #นิยายรักโรแมนติก #รักโรแมนติก #รักแรก #รักแท้ #feelgood

Where the ad sends people