Ad copy

„Zasady są opcjonalne.” W chwili, gdy to powiedział, wiedziałam 😵‍💫. To zdanie—te słowa—należały do Ghosta. Nie Danny’ego. Nie motocyklisty, który wyśmiewał mnie publicznie i patrzył na mnie, jakby mnie posiadał 🔥. Ale to był ten sam mężczyzna 😳. Ten, który trzymał mnie w całości w ciemności… i ten, który widział, jak się rozpadam na oczach innych. Żołądek mi się ścisnął. Nogi się pode mną ugięły. Bo jak zaufać mężczyźnie, który wie, jak cię złamać—a mimo to sprawia, że go pragniesz? 🖤💥 Rozdział 1 POV Nory Tristan znowu mówi o sobie. Patrzę, jak poruszają się jego usta, kształtując słowa, których przestałam słuchać dziesięć minut temu. Firma inwestycyjna jego ojca. Fuzja. Letnie plany w domu w Hamptons, o których nasi rodzice już rozmawiają bez nas. —I moja mama znów wspomniała o terminie zaręczyn—mówi, kręcąc winem w kieliszku.—Na wiosnę. Po ukończeniu studiów. Twój ojciec się zgadza. —To miło—odpowiadam. Nie zauważa obojętności w moim głosie. Nigdy jej nie dostrzega. Tristan sięga przez biały obrus i chwyta moją dłoń. Jego uścisk jest stanowczy, zaborczy—dotyk mężczyzny, który już dokładnie wyliczył, ile jestem dla niego warta. —Wyglądasz na rozkojarzoną—marszczy brwi. —Po prostu zmęczona. Ciężki tydzień. —Powinnaś bardziej o siebie dbać. Potrzebuję, żebyś wyglądała świeżo na przyszłomiesięcznej gali charytatywnej. Ściska moją dłoń raz, potem ją puszcza, żeby sprawdzić telefon. —Mama już wybrała ci sukienkę. Kiwam głową i uśmiecham się, odgrywając rolę, którą doskonaliłam przez lata. Nie pyta, jak minął mi tydzień ani dlaczego jestem zmęczona—nigdy go to nie obchodziło. Jestem składnikiem w jego portfelu, polem do odhaczenia w jego planie na życie. I zostaję. Bo to jest dla mnie normalność. Bo rodzice nauczyli mnie, że miłość to transakcja i powinnam być wdzięczna, że ktokolwiek chce mnie kupić. Płaci i odprowadza mnie do samochodu. Jego pocałunek na dobranoc jest krótki, mechaniczny—wszystko, co ma w sobie namiętności uścisku dłoni. Jego dłonie pozostają na mojej talii, bo wie, że zastygnę, jeśli powędrują niżej, więc w końcu przestał próbować. "Napisz do mnie jutro," mówi, a to nie jest pytanie — to rozkaz. Wracam do domu z opuszczonymi szybami, pozwalając, by zimne powietrze szczypało mnie w policzki. Cisza mojego mieszkania otula mnie, i po raz pierwszy tej nocy oddycham. Zrzucam z siebie przedstawienie po kawałku. Szpilki przy drzwiach, sukienka na podłodze w łazience, makijaż starty tak długo, aż moja twarz znów wygląda jak moja. Stare dresy, niedbały kok i zestaw VR czekający na moim stoliku nocnym. Moje palce zaciskają się na nim, a serce zaczyna bić szybciej. To jedyna część dnia, która naprawdę należy do mnie. "Echo" ładuje się warstwami, kiedy zakładam zestaw i zanurzam się w innej rzeczywistości. Najpierw dźwięk — leśna atmosfera, odległa woda. Potem światło, malujące drzewa, kamienne ścieżki i niebo pełne gwiazd, które istnieją tylko tutaj. Strefa lasu materializuje się wokół mnie i po raz pierwszy tej nocy moje ramiona opadają. Jestem teraz Siren — srebrnowłosa, o wyrazistej szczęce, ubrana w czerń północy z pulsującymi fioletowymi akcentami, które rozświetlają się, gdy się poruszam. Zupełnie niepodobna do Nory z jej stonowanymi kolorami i perłami. Siren nosi pewność siebie jak zbroję, chodzi, jakby była właścicielką każdego piksela pod swoimi stopami. Jest wersją mnie, którą pozwalam istnieć tylko w ciemności — tą szczerą, tą prawdziwą. Ghost już czeka przy starym kamiennym moście. Rok tego. Rok jego głosu w moim uchu, jego obecności przy moim boku, rytmu, który zbudowaliśmy w świecie, gdzie żadne z nas nie musi być prawdziwe. "Spóźniłaś się," mówi. Jego głos jest ciepły, zadziorny, znajomy w sposób, który sprawia, że coś w mojej piersi się rozluźnia. "Korek." "W grze wideo?" "Zamknij się." Śmieje się, a ja uświadamiam sobie, że się uśmiecham — naprawdę się uśmiecham. Nie tym scenicznym uśmiechem, nie tym, który miałam przez całą kolację, gdy Tristan planował moją przyszłość bez pytania. Idziemy razem, dostosowując krok do siebie, zmierzając w stronę migoczącego w oddali znacznika zadania. "Dziś wieczorem pułapki z kolcami," mówi Ghost, wyciągając briefing misji. "Ty lewa, ja prawa?" "Kiedy to się kiedykolwiek sprawdziło?" "Optymizm to cnota, Siren." "Optymizm to mechanizm obronny ludzi, którzy nie nauczyli się lepiej." Razem omijamy pułapki, nasze ruchy są zsynchronizowane po miesiącach ćwiczeń. On podaje wzory; ja dostosowuję trasę. Dostrzegam płytkę naciskową; on przeskakuje nad nią. Rozgrywka jest drugorzędna. Zawsze była drugorzędna. Rozmowy są sednem. Docieramy do bramy wymagającej obu kluczy, a ekran ładowania zatrzymuje nas w małej polanie, podczas gdy generuje się kolejna sekcja. Awatar Ghosta siada na powalonym pniu, a ja dosiadam się obok, tak blisko, że nasze ramiona niemal się stykają. "Przed czym dziś uciekasz?" pyta. Bezpośrednio, bez filtrów – tak jak nikt w moim prawdziwym życiu nigdy nie pytał. "Skąd wiesz, że uciekam?" "Jesteś dziś cichsza niż zwykle. I ani razu nie skrytykowałaś mojej strategii walki." Ściska mnie w piersi. "Spędziłam dwie godziny, będąc planowaną jak kolacja. Terminy zaręczyn. Charytatywne gale. Jaką sukienkę założę, żeby zaimponować jego matce. I ani razu nikt nie zapytał, czego ja chcę." Ghost milczy, a wokół brzęczy las. "A czego ty chcesz?" pyta w końcu, cicho i prosto. Nikt nigdy mnie o to nie zapytał – ani rodzice, ani Tristan. Głos więźnie mi w gardle. "Nie wiem. Nie sądzę, żebym miała prawo czegoś chcieć." "To najsmutniejsze, co w życiu słyszałem." "Taka już jestem." "Nie musi tak być." Pojawia się powiadomienie. Nowy poziom dla pary odblokowany, dostępny tylko dla graczy Siren i Ghost. Wpatruję się w nie, a moje serce robi coś dziwnego. "Bez presji," mówi Ghost. "Ale nigdzie się nie wybieram." Naciskam ‘tak’ i świat się zmienia. Las znika, zastąpiony czymś nowym — rozległym wirtualnym miastem, którego nigdy wcześniej nie widziałam, pełnym neonowych świateł, strzelistych budynków i ulic pulsujących możliwościami. Avatar Ghosta stoi obok mnie, gdy podziwiamy nowy krajobraz. „Wow,” szepczę. „To jest poziom dla par?” „Wygląda na to, że odblokowuje zupełnie nową strefę.” On rusza, a ja podążam za nim, nasze avatary przemierzają ulice pełne innych graczy, sklepów, znaczników zadań. Wtedy to zauważam — budynek na końcu jednej z ulic, jego wejście rozmazane, pulsujące miękkim, różowym światłem. Podchodzę bliżej i w moim polu widzenia pojawia się komunikat: 'Wymagana weryfikacja wieku. Potwierdź, że masz 18+, aby uzyskać dostęp do tego obszaru.' „Co to jest?” pytam. „Pokój Miłości.” Ton Ghosta zmienia się na zaczepny. „Intymna przestrzeń. Bardzo popularna i bardzo... dla dorosłych. W stylu PornHuba, serio.” Moje policzki robią się ciepłe pod zestawem VR. „Och…” „Możemy tam zajrzeć, jeśli chcesz.” Pauza, celowo dwuznaczna. „Oczywiście w celach badawczych.” „W twoich snach.” „Każdej nocy, Siren.” Popycham jego avatar, a on się śmieje — ciepło, lekko, ten dźwięk otula mnie w sposób, który sprawia, że przewraca mi się w żołądku. Idziemy dalej do właściwego zadania, ale rozmazane wejście pozostaje z tyłu mojej głowy. Zapisuję to sobie pod rzeczy, których nigdy nie zrobię, i próbuję o tym zapomnieć. Docieramy na plac w centrum miasta, gdzie avatar Ghosta odwraca się do mojego. Nawet jeśli nie widzę jego twarzy, nawet jeśli to wszystko nie jest prawdziwe, ta bliskość sprawia, że wstrzymuję oddech. „Cieszę się, że zostałaś,” szepcze. Coś dzieje się w moim ciele. Jego głos staje się niższy, intymny, jakby jego usta były tuż przy moim uchu. Fala gorąca rozlewa się na zewnątrz, gromadząc się nisko w moim brzuchu — a potem jeszcze niżej. Moje uda zaciskają się odruchowo. „Siren,” mruczy. „Myślę o tobie. Nawet kiedy nie gramy." Mój oddech się rwie, a ciepło zalewa mnie między nogami — nagle, nie do zaprzeczenia. Nigdy nie czułam tego przy Tristanie, ani razu. Ale sam głos Ghosta sprawia, że bolę w miejscach, o których już zapomniałam. Moja dłoń nieświadomie wędruje w dół brzucha, zawisa, pragnie. "Ghost—" zaczynam, ale mój telefon wszystko rozbija. Imię Tristana miga na ekranie. Zdzieram z siebie słuchawki, łapiąc powietrze. Skóra rozpalona, majtki wilgotne, ręce drżą. Odbieram przy czwartym sygnale, zmuszając głos do spokoju. "Hej." "Przyjedź. Jeszcze nie śpię." Jego głos jest płaski, oczekujący. "Noc nie musi się jeszcze kończyć." Zamykam oczy, szept Ghosta wciąż odbija się pod moją skórą. "Jestem zmęczona, Tristan. Może jutro." Pauza. Ostry wydech. "Dobrze. To jutro. Wisisz mi." Połączenie urywa się, zanim zdążę odpowiedzieć. Kładę się, głos Ghosta dalej płonie we mnie, a chłód Tristana dźwięczy mi w uszach. Co jest ze mną nie tak? Rozdział 2 Poszłam do Tristana następnej nocy. W końcu byłam mu to winna. Teraz już go nie ma, a ja wciąż leżę w jego łóżku, wpatrzona w sufit, na nowo przeżywając obrzydzenie w jego głosie, gdy się odsunął. Próbował znowu — ręce wsuwające się pod moją koszulkę bez pytania, usta na mojej szyi, kiedy szeptał, jak długo czekał. Jak był cierpliwy. Ile mu za tę cierpliwość wiszę. A ja zesztywniałam. Jak zawsze. Moje ciało zablokowało się w chwili, gdy jego palce dotknęły pasa moich majtek, każdy mięsień zesztywniał pod skórą, która odmówiła współpracy. "Sześć miesięcy," powiedział, przewracając się na bok z westchnieniem. "Sześć pieprzonych miesięcy, Nora. To już robi się absurdalne." Nie odpowiedziałam. Nigdy nie wiem, co powiedzieć, kiedy jest taki. "Moja była by…" Urwał, z zaciśniętą szczęką. "Nieważne. I tak mam rano spotkanie." Ubierał się w ciemności i nawet mnie nie pocałował na pożegnanie. Potem drzwi zamknęły się za nim kliknięciem, które brzmiało jak osąd. Jesteśmy razem od sześciu miesięcy, a ja nigdy nie pozwoliłam mu przekroczyć pewnej granicy. Spodziewał się, że to już nastąpi — większość dziewczyn w jego świecie oddaje się bez oporów, a on jasno dał do zrozumienia, że wybrał mnie mimo mojej niepewności. Przysługa, jak to przedstawia. Cierpliwość, której nie musiał okazywać. Powinnam być wdzięczna, tak mnie nauczono. Mężczyźni tacy jak Tristan nie czekają. Mężczyźni tacy jak Tristan mają wiele opcji. Ale moje ciało nie przejmuje się wdzięcznością. Każdorazowo zamiera, kiedy mnie dotyka, i nie rozumiem dlaczego. Jest przystojny, bogaty i dokładnie taki, jakiego chcieli dla mnie moi rodzice, taki, jakiego sama miałam chcieć. Powinnam czuć się szczęśliwa. Powinnam czuć się pożądana. Zamiast tego nie czuję nic. Nic poza nieokreślonym mdłościami, kiedy ktoś traktuje mnie jak własność. Mam dwadzieścia jeden lat i wciąż jestem dziewicą, a wszyscy zachowują się, jakby to była moja porażka. Frustracja Tristana. Natarczywe pytania matki o wnuki. Dowcipy ojca o "dopięciu interesu". Wszyscy oczekują, że będę grać, dostarczać, przestanę sprawiać problemy. I nie umiem wyjaśnić, że moje ciało nie potrafi oddać się komuś, kto nigdy nie zapytał, czego ja chcę. Głos Ghosta przepływa przez moją pamięć. Czego ty chcesz? Serce przyspiesza mi na samą myśl o nim, a w brzuchu pojawia się coś skomplikowanego, co się skręca. Zadał mi pytanie, którego nikt inny nigdy nie zadał. Wysłuchał odpowiedzi. Sprawił, że poczułam, iż moje pragnienia mają znaczenie. Może dlatego moje ciało zamiera przy Tristanie. Może ono wie coś, do czego ja sama nie umiem się przyznać. Zrzucam kołdrę i sięgam po kluczyki. Miasto rozpościera się przede mną za szybą, przecznica za przecznicą, a ja bezwiednie wybieram dłuższą trasę. Tę, która przecina terytorium West Side, zanim zawróci na neutralny grunt. Ściany pokryte graffiti zlewają się za moimi oknami, podczas gdy migoczące latarnie rzucają pomarańczowe cienie na popękane chodniki. Grupa motocykli lśni przed nocną jadłodajnią, chrom łapie blask neonów. West Side College leży w samym centrum tego wszystkiego — niedofinansowane budynki, ogrodzenia z siatki, studenci pracujący na trzech etatach, by stać ich było na podręczniki. Kilka przecznic dalej krajobraz się zmienia: strzeżone apartamentowce z portierami. Żywopłoty przycięte do geometrycznej perfekcji. Kawiarnia, którą rozpoznaję — ta, która liczy osiem dolarów za latte i dwanaście za tost z awokado. Dwa różne światy dzielą to samo miasto, udając, że ten drugi nie istnieje. Rywalizacja nie jest oficjalna. North Side University i West Side College mają te same komisje akredytacyjne, współdzielą komitety finansowe, radę miejską, która chciałaby, żeby się po prostu dogadali. Ale wszyscy znają prawdę. To zaczęło się dekady temu — jedni mówią, że poszło o stypendium, inni twierdzą, że o dziewczynę, większość uważa, że to już nieistotne, bo nienawiść stała się celem sama w sobie. Studenci North Side nazywają West Side niebezpiecznym, kryminalnym, śmieciami. Studenci West Side nazywają North Side fałszywymi, uprzywilejowanymi, miękkimi. Nie umawiają się ze sobą. Nie przyjaźnią się. Ledwie uznają, że druga strona istnieje, chyba że po to, by się wyśmiewać. Dorastałem, słuchając jak mój ojciec mówił o West Side tak, jak mówi się o szkodnikach — coś, czego należy unikać, coś poniżej nas. Nigdy tego nie kwestionowałem. Nigdy nie miałem powodu. Dlatego studiuję na North Side, dlatego mieszkam w strzeżonym budynku. Dlatego mój świat ma równe krawędzie, a jego aprobata jest przybita w każdym kącie. Iron Hour pojawia się przez przednią szybę, a ja zjeżdżam na parking. Siłownia stoi na neutralnym terenie, formalnie nie należy do żadnego kampusu, ale oba ją sobie przywłaszczają. Otwarte całą dobę. Bez opłat członkowskich. To miejsce, gdzie mogę zniknąć, nie martwiąc się, że ktoś doniesie moim rodzicom. Zajmuję bieżnię w tylnym rogu i zaczynam biec. Hałas w mojej głowie cichnie, zastąpiony rytmem własnego oddechu, mechanicznym szumem maszyny i odległym brzękiem ciężarów. Biegnę, aż nogi mi się trzęsą. Aż koszulka przykleja się do pleców. Aż nie potrafię już myśleć o roszczeniowych dłoniach Tristana, łagodnych pytaniach Ghosta, czy wojnie między tym, czego nauczono mnie akceptować, a tym, co zaczynam podejrzewać, że mi się należy. Zwalniam bieżnię, dyszę, i wtedy to słyszę — rytmiczne uderzenia pięści o skórę ciężkiego worka w tylnym rogu. Odwracam się, zanim zdążę się powstrzymać. Facet pracuje przy worku z kontrolowaną brutalnością — ciemne włosy wilgotne od potu, wyraźnie zarysowana szczęka, skórzana kurtka rzucona na ławkę obok. Tatuaże wystają spod kołnierza, czarny tusz znika pod koszulką. Jego pozycja jest za wąska, kiedy opuszcza gardę między kombinacjami. Ale jest coś w sposobie, w jaki się porusza — surowego, nieoszlifowanego, żywego w taki sposób, że brzuch mi się ściska. Danny Vega. Znam go z reputacji. West Side, klub motocyklowy — jeden z liderów, jeśli wierzyć szeptom. Wszystko, o czym studenci z North Side ostrzegają się na imprezach i w stołówkach. Trzymaj się z dala od motocyklistów. Są niebezpieczni. Są przestępcami. Są wszystkim, czym my nie jesteśmy. Przyłapuje mnie na patrzeniu i jego pięści zatrzymują się na worku. Uśmiech rozlewa się na jego twarzy — powolny, świadomy, doprowadzający do szału. "Widzisz coś, czego chcesz, skarbie?" Przewracam oczami i schodzę z bieżni, chwytając butelkę z wodą. "Twoja technika jest niechlujna. I pozycja za wąska." Unosi brwi. "Boksujesz?" "Uderzam w rzeczy, kiedy jestem zestresowana." "Musisz być często zestresowana." Przechyla głowę, ciemne oczy widzą za dużo. "North Side, zgadłem? Pozwól, że zgadnę — kierunek biznesowy, pieniądze tatusia, chłopak z BMW." "Ćwiczysz bycie takim czarującym, czy przychodzi ci to naturalnie?" Śmieje się — szorstko, ciepło, zupełnie inaczej niż wypolerowany śmiech Tristana. Coś w mojej piersi reaguje, zanim zdążę to stłumić. Odwracam się w stronę szatni, ale złamany uchwyt zahacza o pasek mojej torby. Szarpię go, mrucząc pod nosem: „To miejsce się rozpada. Czy naprawdę nie mogą niczego naprawić?” Śmiech Danny’ego zamiera. „Przepraszam, że siłownia nie spełnia twoich pięciogwiazdkowych standardów, księżniczko.” Obracam się gwałtownie. „Słucham?” „Dobrze słyszałaś.” Podchodzi bliżej, powoli odwijając bandaże z rąk. „Złamany uchwyt w szafce. Tragiczne. Jak ty to przeżyjesz?” Jego głos ocieka jadem. „Musi być ciężko, mieć takie problemy. Tymczasem niektórzy z nas pracują na dwa etaty, żeby w ogóle było ich stać na karnet.” „Nie chciałam—” „Wszystkie dziewczyny z North Side są takie same.” Już się nie uśmiecha. „Przechodzicie przez życie, narzekając na odpryśnięty lakier do paznokci i wolne wifi, podczas gdy tacy jak ja próbują utrzymać światło w domu. Ale jasne, opowiedz mi jeszcze o tym złamanym uchwycie. Jestem zafascynowany.” Gorąco zalewa mi twarz — wściekłość i coś gorszego. Wstyd. „Nic o mnie nie wiesz,” syczę. „Wiem wystarczająco. Legginsy od projektanta. Butelka na wodę za czterdzieści dolarów. Pewnie nigdy w życiu nie pracowałaś.” Przechyla głowę. „Jak to jest, księżniczko? Dostawać wszystko na tacy i wciąż szukać powodu do narzekań?” Te słowa uderzają jak policzek. Bo część mnie wie, że ma rację — i nienawidzę go za to, że to widzi. „Przynajmniej nie masz na barkach żalu wielkości motocykla,” odpieram. „Musi być wyczerpujące, nienawidzić każdego, kto ma więcej od ciebie. Może gdybyś mniej czasu spędzał na ocenianiu ludzi, których nie znasz, naprawdę byś coś osiągnął.” Jego szczęka się napina. Przez chwilę coś miga w jego oczach — może ból. Potem znika, zastąpione przez zimną rozbawienie. „Spadaj, księżniczko. Tatuś pewnie już czeka.” Nie odpowiadam. Idę w stronę szatni, trzęsącymi się dłońmi, z zaciśniętym gardłem. Narcystyczny. Arogancki. Okrutny. Wszystko, czego się spodziewałam, i jeszcze gorzej. Ale przez jedną zdradziecką chwilę moja myśl błądzi. Zastanawiam się, jak wygląda Ghost. Czy ma szorstkie dłonie. Czy jego ramiona są aż tak szerokie. Czy kiedykolwiek spojrzałby na mnie z taką pogardą. Odrzucam tę myśl stanowczo. Tristan to moja przyszłość. Tristan to plan. Tristan to to, czego powinnam chcieć. Ale pragnienie nigdy nie było częścią równania. Wejdź do opowieści, w której miłość zaczyna się za ekranem, a nic nie pozostaje wirtualne na długo w "Miłość od pierwszego logowania" 💖