Ad copy

"അറയ്ക്കൽ സുൽത്താൻ വലിയ വീട്ടിൽ ജോലിക്ക് നിൽക്കുക എന്ന് പറഞ്ഞാൽ തന്നെ ഒരു ഭാഗ്യമാണ് മോളെ.. ആ കുടുംബത്തിലുള്ളവരെല്ലാം പാവങ്ങളുടെ കണ്ണീരൊപ്പുന്നവരാ.. അവിടെയെങ്ങാനും ഒരു ജോലി കിട്ടിയാൽ പിന്നെ നിന്റെ തലവര തെളിഞ്ഞു." ഓട്ടോ ഡ്രൈവറുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കെ കല്യാണിയിൽ പ്രതീക്ഷകൾ നിറഞ്ഞു. തന്റെ കുഞ്ഞു തുണി ബാഗ് നെഞ്ചോട് ചേർത്തവൾ നഗരക്കാഴ്ചകളിൽ നിന്നും ശ്രദ്ധ മാറ്റി. "ദാ... ഇതാ മോളെ സ്ഥലം." ഓട്ടോ നിർത്തിയതിന് പിന്നാലെ ഡ്രൈവർ പറയുന്നത് കേട്ട് കല്യാണി ആകാംഷയോടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. തന്നേക്കാൾ മൂന്നിരട്ടി ഉയരത്തിൽ ഉയർന്നുനിൽക്കുന്ന കൂറ്റൻ മതിൽ. അതിൽ ആരെയും ആകർഷിപ്പിക്കുന്ന വിധം സ്വർണ്ണ ലിപിയിൽ കൊത്തിവെച്ച 'അറയ്ക്കൽ സുൽത്താൻ വീട്' എന്ന പേര്. പുറത്തുനിന്നു നോക്കുമ്പോൾ ഈ മതിലിന് ഇത്രയും ഭംഗിയുണ്ടെങ്കിൽ അകത്തെ കാഴ്ചകൾ എന്തായിരിക്കും എന്നവൾ ഒരു നിമിഷം ഓർത്തുപോയി. പത്രത്തിൽ കണ്ട ഒരു ചെറിയ പരസ്യമാണ് കല്യാണിയെ ഇവിടെ എത്തിച്ചത്. അച്ഛനില്ലാത്ത ആ കുടുംബത്തിന്റെ ഏക ആശ്രയമായിരുന്നു അവൾ. രോഗിയായ അമ്മയും പഠിക്കുന്ന അനിയനും അനിയത്തിയും. അവരുടെ വിശപ്പടക്കാൻ ഈ ജോലി കിട്ടിയേ മതിയാകൂ. ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ പറഞ്ഞതുപോലെ ഇതൊരു ഭാഗ്യമാണെങ്കിൽ, ആ ഭാഗ്യം ഇന്ന് തന്നെ തേടിയെത്തണേയെന്ന് അവൾ മനമുരുകി പ്രാർത്ഥിച്ചു. ഓട്ടോ ഡ്രൈവർക്ക് പണം നൽകി അവൾ ആ വലിയ ഗേറ്റിന് മുന്നിലേക്ക് നടന്നു. അവൾക്ക് മുൻപിൽ അറയ്ക്കൽ വീടിന്റെ ഗേറ്റ് തുറന്നു വന്ന വാച്ച്മാൻ അവളെ അടിമുടി സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. "ആരാ?" പരുക്കൻ ശബ്ദത്തിൽ അയാൾ ചോദിച്ചു. "ഞാൻ... അറയ്ക്കൽ വീട്ടിൽ ജോലിക്ക് ആളെ വേണമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് വന്നതാ." അല്പം ശബ്ദം താഴ്ത്തിക്കൊണ്ടവൾ പറഞ്ഞു. "ജോലിക്കോ? എന്റെ കുട്ടി ഇപ്പൊ തന്നെ നിന്നേക്കാൾ മുതിർന്ന അഞ്ചോ ആറോ പേര് വന്ന് പോയി.. വന്നവരെ ആരെയും ഇവിടെയുള്ള സാറിന് ഇഷ്ട്ടമായിട്ടില്ല.. നീ പോയാലും നിന്നെ ഇഷ്ട്ടമാവുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല." അയാളുടെ വാക്കുകൾ അവളുടെ പ്രതീക്ഷകളെ തല്ലിക്കെടുത്തി. "എന്നാലും ഞാനൊന്ന് ശ്രമിച്ചു നോക്കട്ടെ. ഇവിടം വരെ വന്നതല്ലേ?" അവളുടെ ശബ്ദം നേർന്നിരുന്നു. "പോയി നാണം കെടണമെന്ന് നിർബന്ധമാണോ? വെറുതെ എന്തിനാ സമയം കളയുന്നത്? ഇവിടുത്തെ സാറിന് ആരെയും പിടിക്കില്ല. അതൊരു പ്രത്യേക സ്വഭാവമാണ്." "എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് ഇങ്ങനെയാണല്ലോ പറയുന്നത്.. എന്താ ശരിക്കും പ്രശ്നം?" കല്യാണി അറിയാതെ ചോദിച്ചുപോയി. "അതൊന്നും എനിക്കറിയില്ല.. ആ സാറിന്റെ സ്വഭാവം അങ്ങനെയാണ്. എന്തായാലും നിന്റെ നിർബന്ധം കൊണ്ടാ ഞാൻ സമ്മതിക്കുന്നേ.." മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ അയാൾ ഗേറ്റ് തുറന്നു കൊടുത്തു. നന്ദിസൂചകമായ ഒരു പുഞ്ചിരി നൽകി അവൾ അകത്തേക്ക് കടന്നു. ഗേറ്റ് കടന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റിലും ഓടിനടന്നു. ഒരു തൂവെള്ള കൊട്ടാരം പോലെ പണിതീർത്ത ആ വീട്. അതിന് ഭംഗി കൂട്ടാനെന്നോണം ഇരുവശത്തും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന മനോഹരമായ പൂന്തോട്ടം. അവൾ ആ കാഴ്ചയിൽ ലയിച്ചു മുന്നോട്ട് നടക്കുന്നതിനിടയിലാണ് ഗേറ്റ് കടന്ന് ഒരു കറുത്ത കാർ അതിവേഗത്തിൽ അവളെ കടന്നുപോയത്. പെട്ടന്നുള്ള കാറിന്റെ വരവിൽ അവൾ ഞെട്ടി പിന്നോട്ട് മാറി. കാർ പോർച്ചിൽ കൊണ്ടുപോയി നിർത്തിയതും അതിന്റെ ഗ്ലാസ് താഴ്ന്നു. ഒരു നിമിഷം അതിനുള്ളിലെ ആളുടെ കണ്ണുകൾ അവൾക്ക് നേരെ പാളി വീണു. കറുത്ത ഷർട്ട് ധരിച്ച, കട്ടത്താടിയും നീട്ടി വളർത്തിയ മുടിയുമുള്ള അതിസുന്ദരനായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. പക്ഷേ, അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ തീക്ഷ്ണത അവളെ ഭയപ്പെടുത്തി. പുച്ഛം നിറഞ്ഞ ഒരു നോട്ടം.. അടുത്ത നിമിഷം ഗ്ലാസ് ഉയർന്നതും കാർ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. ആ നോട്ടത്തിൽ അവളുടെ ശരീരം വിറച്ചുപോയി. ആരായിരുന്നു അത്? ഒരുപക്ഷേ എല്ലാവരും പറയുന്ന കർക്കശ്യക്കാരനായ സുൽത്താനാണോ അത്? ഓട്ടോക്കാരൻ പറഞ്ഞ സ്നേഹനിധികളായ അറയ്ക്കൽ വീട്ടുകാരും ഈ പുച്ഛം നിറഞ്ഞ നോട്ടവും തമ്മിൽ എന്ത് ബന്ധം? തുടക്കം തന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതാണെങ്കിൽ, എന്തായിരിക്കും കല്യാണിയെ ഇവിടെ കാത്തിരിക്കുന്നത്? അറിയാനായി തുടർന്ന് വായിക്കുക!